Η Αφροδίτη Γραμμέλη άνοιξε την καρδιά της σε μια ιδιαίτερα προσωπική και φορτισμένη συνέντευξη στην Κατερίνα Καινούργιου και την εκπομπή «Super Κατερίνα» στον ALPHA, το πρωί της Παρασκευής 12/6, μιλώντας για τη δύσκολη περίοδο που βίωσε μετά την απώλεια του πατέρα της.
Η γνωστή δημοσιογράφος περιέγραψε με ειλικρίνεια πως ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα της την οδήγησε σε μια βαθιά ψυχική δοκιμασία, η οποία εκδηλώθηκε με έντονα συμπτώματα άγχους και κρίσεις πανικού μέσα στην καθημερινότητά της. Όπως αποκάλυψε, βίωνε ακόμη και έξι έως επτά κρίσεις πανικού την ημέρα, σε μια περίοδο που τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει για μια τόσο επώδυνη απώλεια.
«Ήταν πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η απώλεια ήρθε αιφνιδιαστικά, καθώς ο πατέρας της δεν αντιμετώπιζε κάποιο γνωστό πρόβλημα υγείας. «Για τους γονείς μας πιστεύουμε ότι είναι αθάνατοι», σημείωσε, περιγράφοντας το σοκ που προκαλεί η ξαφνική απουσία ενός τόσο κοντινού ανθρώπου.
Η Αφροδίτη Γραμμέλη παραδέχτηκε πως αρχικά προσπάθησε να διαχειριστεί την κατάσταση μόνη της, θεωρώντας ότι η δύναμή της θα ήταν αρκετή για να ξεπεράσει την απώλεια. Ωστόσο, όπως είπε, αυτή η στάση τελικά επιδείνωσε την ψυχολογική της κατάσταση, οδηγώντας την σε βαθύτερη κατάθλιψη.
«Πέρασα μια βαρβάτη κατάθλιψη», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως κάποια στιγμή αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από ειδικό, κάτι που στάθηκε καθοριστικό για την πορεία της ανάρρωσής της. Μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία, όπως εξήγησε, άρχισε σταδιακά να βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά και να διαχειρίζεται διαφορετικά τον πόνο της απώλειας.
Παράλληλα, μίλησε για τη σημασία της ψυχραιμίας και της εκλογίκευσης, τονίζοντας πως έμαθε να αποφεύγει καταστάσεις που της προκαλούν πίεση και να προστατεύει τον εαυτό της. Δεν παρέλειψε, ωστόσο, να αναφερθεί και στον απαιτητικό χώρο της τηλεόρασης, τον οποίο χαρακτήρισε δύσκολο και συχνά πιεστικό, επισημαίνοντας ότι χρειάστηκε χρόνος για να βρει τις ισορροπίες της.
Κλείνοντας, η δημοσιογράφος υπογράμμισε πως, παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια της, δείχνοντας πως η διαχείριση του πένθους είναι μια μακρά και προσωπική διαδικασία που απαιτεί χρόνο, στήριξη και αυτογνωσία.
