Ο Αιμιλιανός Σταματάκης δηλώνει ρομαντικός, αν και παραδέχεται ότι μπορεί οι απόψεις του να μοιάζουν κυνικές σε κάποιους. Δεν του αρέσει η έκθεση της προσωπικής του ζωής, πιστεύει ότι το star system είναι και πρέπει να μένει μακριά από την τέχνη της υποκριτικής.
Υποδύεστε το σπουδαίο Κρητικό ερμηνευτή Νίκο Ξυλούρη στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης». Θα ήθελα, ξεκινώντας, να μας πείτε αν υπήρχε ένας παραπάνω φόβος, όταν κληθήκατε να ενσαρκώσετε μια τόσο εμβληματική προσωπικότητα.
Φυσικά και υπήρξε φόβος, απλώς δεν ήταν μεγαλύτερος από τον ενθουσιασμό και την τιμή που ένιωσα, οπότε δεν με σταμάτησε. Άλλωστε αυτό είναι το θέμα: η χαρά και η προσμονή να είναι μεγαλύτερες από κάθε φόβο.
Απαιτούσε πολλή μελέτη ο χαρακτήρας προκειμένου να τον αποτυπώσετε σωστά;
Πάρα πολλή μελέτη και για πάρα πολλούς μήνες. Δούλεψα πάνω στο παραδοσιακό τραγούδι, έμαθα ένα καινούριο μουσικό όργανο, τη λύρα –ή προσπάθησα να μπω στη φιλοσοφία της–, γιατί αυτό ήταν ο Ξυλούρης. Σίγουρα οι ώρες μελέτης ήταν ατέλειωτες. Ουσιαστικά, όλοι οι μήνες πριν από την παράσταση –περίπου έξι– ήταν αφιερωμένοι στο να βυθιστώ στον κόσμο αυτού του ανθρώπου.
Τα έργα που αποτυπώνουν τη ζωή μεγάλων προσωπικοτήτων φαίνεται ότι αποκτούν όλο και πιο φανατικό κοινό.
Έχουν τεράστιο ενδιαφέρον και είναι λογικό ο κόσμος να θέλει να βιώσει αυτή την εμπειρία. Είτε γνωρίσει απήχηση είτε όχι, και μόνο η περιέργεια του πώς θα είναι κάτι τέτοιο δημιουργεί μια ίντριγκα. Κι εγώ θα πήγαινα με μεγάλη χαρά να δω κάτι αντίστοιχο. Γι’ αυτό, άλλωστε, αυτού του είδους τα έργα έχουν συνήθως και εμπορική επιτυχία.
Είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό και να τραγουδά και να παίζει;
Το να τραγουδά και να παίζει ένας ηθοποιός είναι μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς του. Είτε ασχολείται με το τραγούδι είτε όχι, η μουσική γενικότερα είναι ένα κομμάτι άρρηκτα συνδεδεμένο με το θέατρο. Τώρα, το πόσο έχει εντρυφήσει στον κόσμο της μουσικής και το πόσο έχει σπουδάσει το τραγούδι είναι μια άλλη συζήτηση. Όμως όλα είναι προεκτάσεις του θεάτρου και καλούμαστε πολλές φορές να συμμετέχουμε σε κάθε είδους παράσταση. Δεν το θεωρώ ως κάτι διαφορετικό. Έξτρα δυσκολία υπάρχει σε όλα, αλλά δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας απασχολεί. Οι δραματικές σχολές άλλωστε πάντα προετοιμάζουν τους σπουδαστές και για αυτό.
Ποια ήταν τα σχόλια που ακούσατε από την οικογένεια του Ξυλούρη;
Νομίζω πως έχουμε πολύ όμορφη σχέση. Η οικογένεια έχει δώσει όλη της την αγάπη και τη συγκατάθεση και είναι πλήρως ευχαριστημένη και συγκινημένη κάθε φορά – γιατί έρχεται πολύ συχνά να παρακολουθήσει την παράσταση. Κι εμείς, από την πλευρά μας, κάνουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε για να τιμήσουμε αυτές τις πολύτιμες πληροφορίες από τη ζωή της που μας εμπιστεύτηκε.
Υπάρχει κάτι που σας έχει κάνει εντύπωση μελετώντας αυτό τον άνθρωπο;
Το ότι δεν υπάρχει κανείς που να έχει να πει έστω και ένα αρνητικό για εκείνον. Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι όλοι μιλούν για τον Ξυλούρη σαν να ήταν άγιος. Αυτό δεν το πετυχαίνει εύκολα κάποιος, στη σύγχρονη εποχή τουλάχιστον.
Πιστεύετε ότι έχετε και εμφανισιακά ομοιότητες με τον Νίκο Ξυλούρη;
Δεν θα έλεγα ότι μοιάζουμε, παρόλο που, στην πορεία, μου το είπαν αρκετοί. Το άκουσα με μεγάλη έκπληξη γιατί δεν ήταν κάτι που είχα σκεφτεί ή περίμενα. Πιθανότατα συνέβη επειδή όλοι οι ηθοποιοί προσπαθούμε να μπούμε στην ψυχοσύνθεση του άλλου, αυτή είναι η δουλειά μας. Όταν το πετυχαίνουμε, μπορεί κάποιοι να θεωρούν και ότι μοιάζουμε. Νομίζω πως αυτό είναι ένα τρικ του μυαλού.
Άρα, είναι στοιχείο επιτυχίας;
Φυσικά!
Το συγκεκριμένο επάγγελμα έχει αρκετές δυσκολίες. Νιώσατε ότι ήταν λανθασμένη η απόφασή σας να ασχοληθείτε με αυτό;
Πράγματι, οι δυσκολίες είναι ατέλειωτες. Εγώ όμως δεν έτυχε να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Τα τελευταία τουλάχιστον 12-13 χρόνια, βιοπορίζομαι αποκλειστικά από την υποκριτική. Ήξερα πάντα, το αισθανόμουν ενστικτωδώς, ότι αυτό είναι το επάγγελμα που θα ακολουθήσω.
Πώς προέκυψε;
Δεν υπήρξε στιγμή που το αποφάσισα. Συνέβη – και μάλιστα από τότε που δεν ήξερα καν ότι αυτό θα κάνω. Δηλαδή, έγινε πηγαία, αυτόματα, δεν αναρωτήθηκα ποτέ και δεν προηγήθηκε κάποια απόφαση ούτε πολλή σκέψη. Οπότε, αυτό και μόνο, το ότι η ενασχόλησή μου με την υποκριτική προέκυψε αβίαστα, μπορεί να αποτελεί μια απάντηση στο γιατί αισθάνομαι πως ταιριάζω στο συγκεκριμένο χώρο.
Η πρώτη εμπειρία πάνω στη σκηνή πώς ήταν;
Κατευθείαν στα πάρα πολύ βαθιά! Αν μου έλεγαν όταν ήμουν στις σχολές –είτε στο πανεπιστήμιο είτε στη δραματική– ότι θα πρωταγωνιστούσα σε παράσταση του Κακλέα, δεν θα το πίστευα σε καμία περίπτωση. Ήταν όλα μια εμπειρία σαν σε ταινία. Μια εμπειρία με υπέροχη έκβαση που, ακόμα και τώρα, σκέφτομαι με τεράστια ζεστασιά και χαρά.
Τι σας ελκύει περισσότερο, το θέατρο, η τηλεόραση ή ο κινηματογράφος;
Είναι τελείως διαφορετικές σπουδές. Το θέατρο το έχω ζήσει πολύ περισσότερο, αλλά με το ίδιο ενδιαφέρον αντιμετωπίζω και τις υπόλοιπες τέχνες της υποκριτικής, είτε πρόκειται για τον κινηματογράφο είτε για την τηλεόραση. Επειδή κάθε φορά αισθάνομαι ότι έχω πολλά να μάθω, τις προσεγγίζω όλες με προσοχή και διερεύνηση.
Υπάρχουν ρόλοι που σας ταιριάζουν περισσότερο;
Η πεποίθησή μου είναι ότι πρέπει να αντεπεξερχόμαστε στα πάντα και να φεύγουμε από τις ευκολίες μας. Να αλλάζουμε και να μεταμορφωνόμαστε. Όταν ερμηνεύουμε συνεχώς ρόλους που μας ταιριάζουν ή παίζουμε τον εαυτό μας, απέχουμε πολύ από τη σκέψη και τη σπουδή του τι είναι υποκριτική. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την υποκριτική. Αυτό, η μανιέρα, έχει σχέση με το lifestyle, με το star system. Η δουλειά μας είναι οι χαρακτήρες τους οποίους χτίζουμε και οι οποίοι είναι εντελώς διαφορετικοί από μας. Δεν είναι καθόλου εμείς και, για να τους κατανοήσουμε και να τους αποδώσουμε, πρέπει να τους ερευνήσουμε. Αλλιώς, παίζουμε απλούστατα τον εαυτό μας. Κι αν παίζουμε τον εαυτό μας, τότε για ποιο λόγο εγώ να υποδύομαι τον Νίκο Ξυλούρη;
Το star system είναι ένα κομμάτι όλου αυτού που περιγράφετε.
Όχι, δεν είναι καθόλου. Μπορεί να θέλει να το πιστέψει ο κόσμος αυτό, αλλά δεν ισχύει. Το star system δεν έχει καμία σχέση με την υποκριτική και τη σπουδή της. Το star system έχει σχέση με τη σόουμπιζ. Μην τα μπερδεύουμε.
Όλα όμως εντάσσονται κάτω από μια ομπρέλα. Αν ένας ηθοποιός δεν είναι επιτυχημένος, δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί του.
Εσείς μιλάτε για διαφήμιση, social media και marketing. Εγώ μιλώ για το τι είναι καλλιτέχνης. Ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί –ακόμα κι αν το θέλει– να είναι πάντα επιτυχημένος γιατί τότε παύει να είναι καλλιτέχνης. Σε φιλοσοφικό επίπεδο, εδώ ερχόμαστε σε σύγκρουση.
Πρέπει όμως να έχει και ταλέντο.
Και να προκαλεί και να προσπαθεί να μοιραστεί τη σκέψη του, έστω κι αν αποτύχει στο δρόμο. Εσείς αναφέρεστε σε ένα πρόσωπο-σταρ, το οποίο, επειδή έχει ταλέντο, οι άνθρωποι προτιμούν. Αυτό όμως δεν είναι θέμα υποκριτικής, είναι θέμα marketing. Είναι πολύ απλό. Το να βγαίνουμε στις διαφημίσεις ή να δίνουμε συνεντεύξεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε και ταλαντούχοι. Αν αποκτήσουμε μια μανιέρα και παίζουμε αυτό για το οποίο μας θέλει το κοινό, τότε εγκλωβιζόμαστε σε μια κατάσταση «σταρσιστεμική», η οποία δεν έχει καμία συνάφεια με τη σπουδή της υποκριτικής. Εγώ μιλώ για τελείως διαφορετικά πράγματα.
Αναφέρεστε στο όταν υπάρχει ένας εγκλωβισμός στο κομμάτι της ομοιότητας των ρόλων.
Ακριβώς! Πρόκειται για τη φυλακή κάποιων που θέλουν να πετύχει η παραγωγή τους και αναγκάζουν ηθοποιούς να παίζουν συνεχώς το ίδιο πράγμα και να μη δημιουργούν τίποτα, μόνο να επαναλαμβάνουν ένα κομμάτι του εαυτού τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με τέχνη, έχει να κάνει με παραγωγή – με πλασματική προσομοίωση της επιτυχημένης παραγωγής.
Αυτό θυμίζει λίγο το διαχωρισμό «λαϊκό, ποπ και έντεχνο».
Δεν είναι όμως αυτό. Γιατί το ποπ, το λαϊκό και το έντεχνο είναι είδη μουσικής. Όπως και στο θέατρο, έχουμε το χοροθέατρο, το μουσικό θέατρο, το κανονικό θέατρο, την κωμωδία… Εγώ αναφέρομαι στην προσέγγιση των παραγωγών, οι οποίοι θέλουν να έχει απήχηση κάτι. Προφανώς, γιατί βάζουν τα χρήματά τους.
Βέβαια, εσείς το βλέπετε από το πρίσμα του καλλιτέχνη, κάποιος άλλος το βλέπει από το πρίσμα του επιχειρηματία. Μπορεί να υπάρξει ένας συγκερασμός παραγόντων και να βγει ένα ωραίο αποτέλεσμα. Γιατί αν δεν είναι όλα αυτά μαζί σωστά δουλεμένα, ένας ηθοποιός μπορεί να έχει πάρα πολύ ταλέντο, αλλά να παίζει για εκείνον και για άλλους τέσσερις ανθρώπους από κάτω.
Συμφωνούμε απόλυτα, δεν λέτε κάτι λάθος. Το ζήτημα όμως είναι η υποκριτική, η σπουδή της και το τι είναι ο καλλιτέχνης. Μπορεί να μην παίζει πάντα με 10.000 ή 1.000 ή 2.000 ανθρώπους από κάτω. Καλλιτέχνης είναι αυτός ο οποίος μπορεί να παίζει και για τους 10. Δεν εννοώ ότι κάτι επιτυχημένο εμπορικά δεν μπορεί να είναι και καλό καλλιτεχνικά. Φυσικά και μπορεί! Άλλο όμως είναι ένας άνθρωπος ο οποίος κάνει μόνο αυτό και δεν δοκιμάζεται σε τίποτα καινούριο επειδή πετυχαίνει η συνταγή του. Εκεί δεν έχει να συγκρουστεί με τίποτα, είναι στάσιμος καλλιτεχνικά.
Αν κληθείτε να υποδυθείτε ένα ρόλο ο οποίος θυμίζει κάποιον που έχετε παίξει στο παρελθόν ή αν κάποιος σας πει «εγώ σε φαντάζομαι έτσι», αλλά η πρότασή του δεν συνάδει με αυτό που εσείς θεωρείτε καλλιτεχνία, θα το κάνατε;
Αν δεν το έχω φανταστεί ποτέ, ήδη με πάει παραπέρα. Ήδη είναι ένα ταξίδι το οποίο θέλω να μπορώ να κάνω, ό,τι κι αν είναι αυτό, κι ας μην έχει καμία σχέση με μένα. Αν, όμως, σε ένα υποθετικό σενάριο, μου ζητούν να υποδύομαι διαρκώς τον Ξυλούρη, δεν θα το κάνω απλώς επειδή έχει πετύχει. Θα προχωρήσω παρακάτω, διαφορετικά θα γίνω ένας πολύ καλός μίμος ή ένας αναβιωτής του Ξυλούρη.
Τι είναι αυτό που θέλετε κάθε φορά για να πείτε ένα ναι σε μια παράσταση και να δοθείτε 100% σε αυτήν;
Να έχει ενδιαφέρον, να μπορώ να μεταμορφωθώ, να αλλάξω, να είναι κάτι καινούριο, να με δυσκολέψει, όχι να είναι η ευκολία που θα αναπαραγάγω. Μπορεί να υπάρξουν και φορές που θα αποδεχθώ προτάσεις οι οποίες δεν με εκφράζουν απόλυτα επειδή το απαιτούν οι βιοποριστικές ανάγκες μου, αλλά δεν είναι το ιδανικό μου.
Το ιδανικό ποιο θα ήταν για σας;
Να έρχονται προτάσεις που δεν είχα φανταστεί ποτέ. Το αναπάντεχο, αυτό που δεν περιμένω, κάτι ουσιαστικό, καλλιτεχνικό, δημιουργικό. Μου αρέσει η έκπληξη. Έχω αναλάβει αρκετούς ρόλους από αυτούς που θα ήθελα. Από εκεί και πέρα, όμως, γεννιούνται διαρκώς κι άλλοι. Οι προτάσεις που διαφέρουν από τη δική μου σκέψη με εκπλήσσουν ευχάριστα.
Η έκθεση της προσωπικής ζωής, αλλά και όλο το κομμάτι της εξωστρέφειας είναι κάτι που δεν απολαμβάνετε, σωστά;
Ο κόσμος το αφήνει πίσω αυτό σιγά σιγά. Ακόμα κι εκείνοι που το προωθούσαν πολύ, πιστεύοντας ότι πουλάει, τα τελευταία χρόνια έχουν καταλάβει ότι καλά κάνουμε και βαριόμαστε να ασχοληθούμε γιατί, τελικά, δεν πουλάει τόσο πολύ. Το θεωρώ ιδιαίτερα βαρετό, μπορούμε να προσφέρουμε στο κοινό πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα. Δεν μου αρέσει η έκθεση της προσωπικής ζωής, και δεν εννοώ μόνο της ερωτικής. Έχω βρεθεί σε αυτόν το δρόμο, και αν κάποιος μπαίνει στη διαδικασία να διαβάσει δυο γραμμές από δυο βλακείες που θα πω είναι γιατί κάνω τη δουλειά που κάνω. Πολλοί λένε «μα, νοιάζει τον κόσμο, θέλει να μάθει για τους ηθοποιούς». Έχω έρθει πολλές φορές σε σύγκρουση με αυτή την αντίληψη. Δεν με αφορά η ιδιωτική ζωή των άλλων. Θέλω να πάω να τους δω στη σκηνή και, αν έχουν να πουν πράγματα για τη δουλειά τους, πολύ ευχαρίστως να τα ακούσω. Προσωπικά, θα ήθελα να με ξέρουν για αυτό που επέλεξα να κάνω, για το επάγγελμα και την τέχνη μου –αν μπορώ να το πω αυτό–, και όχι για το πού ήμουν χτες το βράδυ.
Αν κάποιος θαυμάζει τον ηθοποιό Αιμιλιανό Σταματάκη και θέλει να μάθει κάποια πράγματα για εκείνον;
Γιατί να μάθει;
Γιατί μπορεί να έχει περάσει μια δυσκολία στη ζωή του και, μιλώντας για αυτήν, να βοηθήσει κάποιον που αντιμετωπίζει το ίδιο ή γιατί απλώς θέλει.
Αυτό έχει ενδιαφέρον όταν γνωρίζεις κάποιον στην πραγματική του ζωή.
Θα βγαίνατε ποτέ με έναν άνθρωπο που έχει έρθει στο θέατρο και θέλει να σας γνωρίσει καλύτερα;
Πιθανότατα όχι, αλλά, επίσης πιθανότατα, δεν θα έλεγα τι κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου καθώς πιστεύω ότι δεν αφορά κανέναν. Μπορώ να το πω, δεν μου κοστίζει τίποτα ούτε με ενοχλεί. Πάντα, όμως, υπάρχουν πολύ πιο ουσιαστικές συζητήσεις να γίνουν. Δεν βρίσκω ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε τέτοιου είδους κουβέντες. Και για ποιο λόγο να εμπνευστεί κάποιος από μένα; Αν έχω κάνει κάτι καλά στην τέχνη μου, δεν σημαίνει ότι τα έχω καταφέρει στη ζωή ούτε ότι είμαι σε θέση να επηρεάσω άλλους. Αυτοί είναι οι influencers μάλλον. Εγώ δεν είμαι κάτι τέτοιο. Είναι μια τεράστια συζήτηση αυτή. Επαναλαμβάνω, όλα αυτά είναι ένα marketing. Δεν υπάρχει κάποιο success story. Το success story από μόνο του είναι ένα marketing για clickbait.
Μπορεί κάποιος που θέλει να γίνει ηθοποιός να διαβάσει μια συνέντευξή σας και να πει: «Να πώς το έκανε. Μπορώ κι εγώ!».
Να μάθει λοιπόν πώς προσέγγισα αυτήν τη δουλειά, πώς ήταν η πρώτη μου επαφή, τι συνέβη, όλα όσα έχουν να κάνουν με το επάγγελμά μας. Το αν εγώ βγήκα χτες με κάποια πού θα συμβάλει;
Πουθενά, αλλά γιατί μπορεί αυτή να είναι μια δυσάρεστη ερώτηση;
Γιατί αυτό είναι προσωπικό. Δεν αφορά κανέναν άλλο εκτός από μένα. Ο τρόπος με τον οποίο έχω μεγαλώσει δεν μου επιτρέπει να διατυμπανίσω κάτι τέτοιο. Κατ’ αρχάς, δεν το θεωρώ καν γοητευτικό. Αν ξεγυμνώσεις και απομυθοποιήσεις τη στρατηγική του marketing, του influencing και του clickbaiting, συνειδητοποιείς πόσο αδηφάγα και άσχημη είναι.
Ωστόσο αυτό που αναφέρετε για τους influencers και όλα τα υπόλοιπα είναι μέρος μιας άλλης δουλειάς, μιας άλλης συνθήκης, που δεν νομίζω ότι είναι και τόσο κοντά σε έναν ηθοποιό, ειδικά όταν ο ίδιος δεν το επιλέγει. Αλήθεια, με τα social media τι σχέση έχετε; Είστε ενεργός;
Είμαι απλώς ενεργός. Δεν ποστάρω τίποτα πέρα από το θέατρο και τη δουλειά. Μου είναι εντελώς αδιάφορο να δείξω τι χρώμα έχει το καρπούζι ή την ξαπλώστρα στην τάδε παραλία. Το χέρι μου βαριέται να ασχοληθεί με αυτό. Θα ασχοληθεί μόνο όταν κάτι με αφορά πολύ. Μπορεί και να μη συνδέεται με το επάγγελμά μου – όπως όλες αυτές οι εξελίξεις στην παγκόσμια πραγματικότητα, οι οποίες με έχουν θορυβήσει, με ζητήματα σταθερότητας και αγάπης προς το συνάνθρωπο. Θέματα φιλοσοφικής και κοινωνικής φύσης.
Πώς θα περιγράφατε τον Αιμιλιανό Σταματάκη;
Ως έναν βαθιά ρομαντικό που, επειδή η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί, έχει γίνει πια κυνικός. Δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζω τα social και όλα αυτά για τα οποία λέγαμε πριν σχετικά με την έκθεση της προσωπικής ζωής δεν οφείλεται σε έλλειψη ευαισθησίας. Αντίθετα, θα ήθελα να παραμείνω ρομαντικός. Αυτό άλλωστε πιστεύω ότι είναι ο κυνικός άνθρωπος: εκείνος που δεν του αρέσει αυτό που βλέπει γύρω του και επιλέγει αυτό τον τρόπο για να το αντιμετωπίσει. Δεν είναι το αντίθετο του ρομαντικού. Στην πραγματικότητα, είναι συνώνυμό του.
Και κλείνεται στο δικό του μικρόκοσμο, σε μια δική του πραγματικότητα;
Δεν είμαι εγώ στο μικρόκοσμό μου, αντίστροφα είναι τα πράγματα! (γέλια) Μάλλον θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε. Παρ’ όλα αυτά, η ανάλυση που κάνω όσον αφορά το πώς λειτουργούν αυτά τα ζητήματα είναι πολύ προσεκτική. Δεν είναι δική μου η άποψη.
Δική σας είναι η άποψη.
Θέλω να πω ότι είναι και επιστημονικά αποδεκτό το πόσο μεγάλο πρόβλημα προκαλεί στον άνθρωπο όλη αυτή η συνθήκη με τα social media. Δεν είναι ότι εγώ ζω στο μικρόκοσμό μου. Υπάρχουν πολλοί σαν και μένα και υπάρχουν κι εκείνοι που επιλέγουν να βλέπουν την ψευδαίσθηση. Γιατί όλο αυτό το lifestyle είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν είναι ο άνθρωπος στην πραγματικότητά του, με τις δυσκολίες του. Το lifestyle ήταν και θα είναι πάντα ένα illusion, μια ψευδαίσθηση, για να απαλύνει τον πόνο της καθημερινότητας. Εμένα λοιπόν δεν μου αρέσει να τροφοδοτώ τον κόσμο με ψευδαισθήσεις.
Το κάνετε όμως!
Ναι, στη σκηνή. Εκεί είναι η τέχνη, όπου έχεις κάτι να πεις για αυτή την ψευδαίσθηση. Αν την πουλήσω στα social, όμως, για μένα είναι ανήθικο.
Ένας καλλιτέχνης πρέπει να έχει ενεργό ρόλο και μέσα στην κοινωνία;
Βέβαια! Θεωρώ ότι αυτό πρέπει να γίνεται κατ’ αρχάς πάνω στη σκηνή. Διαφορετικά, η σκηνή χάνει το νόημά της. Πάνω στη σκηνή, ο πολιτικός λόγος μετουσιώνεται σε πράξη και δεν παραμένει απλώς λόγος. Όταν το έχεις καταφέρει αυτό, ίσως σου δοθεί και το βήμα να προχωρήσεις και σε ένα δημόσιο πολιτικό λόγο.
Τι είναι αυτό που χρειάζεστε για να είστε δημιουργικός;
Ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό μου.
Έρωτα, αγάπη;
Φυσικά παίζουν ρόλο, αλλά έχω υπάρξει εξίσου δημιουργικός και χωρίς έρωτα. Δεν είναι εκεί το κλειδί. Ο έρωτας έχει τα πάνω του και τα κάτω του, κι εμείς μαζί του. Αν θέλω να είμαι πραγματικά δημιουργικός, όμως, τότε πρέπει να έχω ισορροπία και ηρεμία με τον εαυτό μου και χρόνο να σκεφτώ τι είναι αυτό που χρειάζομαι, τι είναι αυτό που επιθυμώ. Πιστεύω πως όλοι το έχουμε ανάγκη αυτό. Όταν δεν υπάρχει αυτή η ισορροπία –και έρχονται στιγμές που δεν υπάρχει–, δεν μπορώ να δημιουργήσω και δεν είμαι καλά. Από την άλλη, ο έρωτας είναι από μόνος του μια δημιουργική διαδικασία καθώς πάντα τον αναζητάς. Οπότε, είναι κινητήρια δύναμη.
Είστε ευγενής ως άνθρωπος ή μπορεί και να αποφύγετε κοινωνικά κάποιους γιατί απλώς δεν είστε καλά;
Έχω την αίσθηση –τουλάχιστον από αυτά που λέει ο κόσμος για μένα και χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω– ότι είμαι ένας άνθρωπος ευγενής. Όταν μου στέλνουν στο Facebook και το Instagram, προσπαθώ να απαντώ ευγενικά πάντα, ακόμα κι αν δεν γνωρίζω τον άλλο. Γενικά θέλω να είμαι προσιτός και χαρούμενος. Υπάρχουν και φορές, όμως, που είμαι μοναχικός.
Σας αρέσει το γράψιμο;
Όχι, είμαι από τους ανθρώπους που δεν γράφουν. Νομίζω ότι κάθε φορά που γράφω, αδειάζω.
Πριν από τη σκηνή, πώς κατευνάζετε το άγχος σας;
Συνήθως δεν αισθάνομαι άγχος – ανάλογα με την εμπειρία βέβαια. Ίσως να έχω τις πρώτες ημέρες μιας παραγωγής ή σε μια οντισιόν. Ωστόσο, όταν τρέχει μια παράσταση και έχουμε ανέβει χιλιάδες φορές στη σκηνή, έχει εξαφανιστεί πλέον. Αυτό που τείνω να κάνω τελετουργική ρουτίνα είναι να κοιτάζω στα μάτια και να χαιρετώ όλους τους συναδέλφους μου. Δίνουμε τα χέρια, αγκαλιαζόμαστε και χαμογελάμε ο ένας στον άλλο δηλώνοντας ότι είμαστε εκεί, το κάνουμε όλο αυτό παρέα και αλληλοστηριζόμαστε σε ό,τι χρειαστεί.
Συνέντευξη: Μαρία Κολλιάτσα
Φωογράφος: Λευτέρης Σιαράπης
Fashion Editors: Ειρήνη Μαγκωνάκη, Πέννυ Ιωαννίδου
Grooming: Κωνταντίνα Μιχοπούλου
Βοηθός Styling: Εβελίνα Αγγελάκη
