Στην προσωπική του διαδρομή προς την πίστη, τις δυσκολίες που τον σημάδεψαν, αλλά και στον αγώνα του να απομακρυνθεί από τη ματαιοδοξία που, όπως παραδέχεται, συνοδεύει συχνά την υποκριτική, αναφέρθηκε ο Άρης Σερβετάλης. Ο ηθοποιός συμμετείχε το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου σε συζήτηση στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026», μιλώντας για τη σχέση του με τον Θεό και την επιθυμία του να ακολουθήσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.
Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο πνευματικό ήθος στην τέχνη, με τον ηθοποιό να μοιράζεται προσωπικές σκέψεις και βιώματα. Η παρουσία του συγκέντρωσε το ενδιαφέρον και για την αλλαγή στην εμφάνισή του, καθώς προετοιμάζεται για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή σε νέα τηλεοπτική σειρά.
«Αν ερχόταν ο Χριστός και μου έλεγε τι θέλω να μου χαρίσει, θα είμαι σαν τον ληστή που του είπε “θέλω να με πάρεις μαζί του στη βασιλεία του Θεού», είπε αρχικά ο ηθοποιός.
Ο Άρης Σερβετάλης αναγνώρισε ότι ο χώρος της υποκριτικής μπορεί να ενισχύσει την κενοδοξία και τη ματαιοδοξία, παραδεχόμενος ότι πρόκειται για στοιχεία που εξακολουθεί να προσπαθεί να διαχειριστεί. Όπως εξήγησε, η επίγνωση αυτής της πλευράς του εαυτού του αποτελεί μέρος της προσπάθειάς του να αλλάξει εσωτερικά.
Όπως εξήγησε, λόγω της υποκριτικής, καλλιεργείται μέσα του το αίσθημα της ματαιοδοξίας, το οποίο πλέον αναγνωρίζει και πιστεύει πως με τη βοήθεια του Θεού θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει: «Η αλήθεια είναι ότι στη δουλειά αυτή καλλιεργείται η κενοδοξία, η ματαιοδοξία, όλα αυτά. Τουλάχιστον πλέον προσπαθώ να το λέω στον εαυτό μου, ότι το κάνω γι’ αυτόν τον λόγο και σιγά σιγά θα βοηθήσει ο Θεός να πάμε σε καμιά σπηλιά», ανέφερε και συμπλήρωσε σε άλλο σημείο πως ένα ακόμη αρνητικό χαρακτηριστικό του είναι πως: «Έχω υπόκωφο εγωισμό».
Ο Άρης Σερβετάλης, έπειτα, αποκάλυψε πως από μικρός άκουγε τις ιστορίες των Αγίων που του διηγούνταν οι παππούδες του, ωστόσο στην εφηβεία του ακολούθησε διαφορετικά μονοπάτια που θεωρεί πως τον οδήγησαν ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν γνώρισε τη σύζυγό του: «Μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού. Μου διάβαζαν βίους Αγίων και μετά, προς το τέλος του γυμνασίου είπα στον εαυτό μου ότι “ναι, υπάρχει Θεός, αλλά τώρα θέλω να κάνω τα δικά μου”. Και αναλώθηκα και ξοδεύτηκα σε άσκοπα πράγματα. Αυτό πήρε αρκετά χρόνια, που λίγο πριν καταστραφώ εντελώς και βιώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό… το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται, επιδεινώνεται. Και λίγο πριν πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πενυματικό της και της λέω “δεν μπορώ άλλο, πρέπει να πάω εκεί που πας”», είπε και συμπλήρωσε πως με τον πνευματικό του έχει δημιουργήσει μία σχέση που θα είναι αιώνια, καθώς τον καθοδηγεί σε όλες τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει.
