Μια βαθιά εξομολογητική και επίκαιρη ανάρτηση πραγματοποίησε ο Δημήτρης Αργυρόπουλος στον προσωπικό του λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συμπληρώνοντας 17 χρόνια μακριά από τις καταχρήσεις. Με λόγια που αγγίζουν την ουσία του προβλήματος, ο γνωστός εκδότης δεν στάθηκε μόνο στη δική του προσωπική νίκη, αλλά θέλησε να τοποθετηθεί δημόσια για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται ο εθμός στη δημόσια σφαίρα.
«Μαθαίνεις να στέκεσαι νηφάλιος – Να είσαι παρών ακόμη κι όταν θα προτιμούσες να λείπεις»
Στο μήνυμά του, ο Δημήτρης Αργυρόπουλος υπογράμμισε πως η απεξάρτηση δεν είναι απλώς μια αποχή από τις ουσίες, αλλά μια καθημερινή, απαιτητική διαδικασία επανασύνδεσης με τη ζωή.
«Σήμερα κλείνω 17 χρόνια καθαρός. Μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν υπήρξε μόνο η αποχή. Υπήρξε η ζωή με τις χαρές της, τις απώλειες, τις σχέσεις που δοκιμάστηκαν, τα λάθη. Και μέσα σε όλα αυτά, μαθαίνεις να στέκεσαι νηφάλιος. Να είσαι παρών ακόμη κι όταν θα προτιμούσες να λείπεις.»
Το ξέσπασμα για τα στερεότυπα: «Ο εθισμός δεν είναι πάθος, είναι ασθένεια»
Παράλληλα, εξέφρασε τον προβληματισμό και τον θυμό του για τον δημόσιο λόγο των τελευταίων εβδομάδων γύρω από το ζήτημα των εξαρτήσεων, στηλιτεύοντας την τάση να αντιμετωπίζεται μια σοβαρή πάθηση ως θέμα προσωπικής επιλογής ή αδυναμίας χαρακτήρα.
«Ίσως γι’ αυτό με θυμώνει τόσο η ευκολία με την οποία μιλάμε τις τελευταίες εβδομάδες για τους εθισμούς. Η ευκολία με την οποία μια ασθένεια γίνεται θέμα θέλησης, αδυναμία χαρακτήρα, “πάθος”. Το “επέλεξε” ή το “γιατί δεν σταμάτησε;” βάζει τελεία εκεί που θα έπρεπε να αρχίζει η συζήτηση. Και το “πάθος” ακούγεται σχεδόν γοητευτικό. Ο εθισμός δεν είναι πάθος. Είναι ασθένεια. Τα πάθη δεν πουλιούνται στα πεζοδρόμια.»
Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο Δημήτρης Αργυρόπουλος απηύθυνε έκκληση για ενσυναίσθηση, υποστηρίζοντας πως οι άνθρωποι που δίνουν αυτή τη μάχη δεν χρειάζονται την καταδίκη της κοινωνίας, αλλά μια πραγματική ευκαιρία για επανεκκίνηση.
«Υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν τα πάντα και συνεχίζουν. Που βλέπουν τι τους συμβαίνει και αδυνατούν να το σταματήσουν. Άνθρωποι που δεν χρειάζονται την καταδίκη μας, αλλά χώρο για κατανόηση, αγάπη και μια πραγματική ευκαιρία να ξαναπατήσουν στα πόδια τους. Οι ιστορίες τους αξίζουν περισσότερο χώρο από την ετυμηγορία μας.»
