Στην κάμερα της εκπομπής «Buongiorno» στο MEGA βρέθηκε η Ελένη Κοκκίδου, η οποία μίλησε για τη συμμετοχή της στην παράσταση «Εγώ θα σας τα πω» στο Κηποθέατρο Παπάγου, ενώ αναφέρθηκε και στη μοναδική εμπειρία που βιώνουν οι ηθοποιοί όταν ανεβαίνουν στη σκηνή της Επιδαύρου.
Η ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της κωμωδίας, τονίζοντας ότι πρόκειται για ένα είδος που λείπει από το κοινό, ειδικά σε μια περίοδο όπου η καθημερινότητα είναι γεμάτη πίεση και δυσκολίες. Όπως εξήγησε, η επιθεώρηση έχει τη δύναμη να επικοινωνεί άμεσα με τον θεατή, προσφέροντας γέλιο και αποφόρτιση τη στιγμή που εκτυλίσσεται η δράση πάνω στη σκηνή. Παράλληλα, αποκάλυψε ορισμένους από τους χαρακτήρες που υποδύεται στη νέα παράσταση.
«Η επιθεώρηση είναι τόσο άμεσο είδος θεάτρου. Εκείνη την ώρα που λέγονται τα πράγματα, εκείνη την ώρα γελάει ο κόσμος. Είναι μεγάλη χαρά για τον ηθοποιό. Λείπει πάρα πολύ η κωμωδία, γιατί η καθημερινότητα είναι πάρα πολύ δύσκολη, είναι πολύ άχαρη. Έχει πολλά νεύρα, ο κόσμος δυσκολεύεται. Και η κωμωδία είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να έχεις σαν εμπειρία, και ειδικά το καλοκαίρι. Εγώ κάνω μία εισαγγελέα, κάνω μία μαμά υπερπροστατευτική που πηγαίνει στο pride για να συμπαρασταθεί στο γιο της με σπανακόπιτες και τέτοια και άλλα πολλά».
Μιλώντας για την πορεία της στο θέατρο, ανέφερε πως με τα χρόνια το άγχος της σκηνής αλλάζει μορφή. Ενώ στην αρχή ένας ηθοποιός ανησυχεί για την παρουσία και την κίνησή του, στη συνέχεια αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και τεχνική. Εκείνο που παραμένει και ενισχύεται είναι η ανάγκη να ανταποκρίνεται όλο και περισσότερο στις προσωπικές του απαιτήσεις.
«Δεν υπάρχει το τρακ του τι θα κάνω τα χέρια μου και τα πόδια μου, δηλαδή πώς θα σταθώ στη σκηνή. Σιγά σιγά αποκτάς τεχνική και αποκτάς μία συνήθεια, ας πούμε, να βρίσκεσαι εκεί. Αυτό που μεγαλώνει είναι το άγχος του να είσαι ακόμα καλύτερος και αντάξιος των προσδοκιών σου, οι οποίες μεγαλώνουν όσο μεγαλώνεις και εσύ».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης μίλησε με αγάπη για τη γιαγιά της, εξηγώντας πως αποτέλεσε το πρότυπο που τη σημάδεψε από μικρή ηλικία. Όπως είπε, θαυμάζει τη δυναμικότητά της και μέχρι σήμερα αντλεί στοιχεία από την προσωπικότητά της, ακόμη και στις ερμηνείες της επί σκηνής.
«Ήταν το μοντέλο μου. Ήταν πολύ δυναμική γυναίκα και εγώ είχα από παιδί ένα δυναμισμό και μου πήγαινε πιο πολύ, σε σχέση με τη μητέρα μου, ας πούμε, που ήτανε πιο απαλή. Εξακολουθώ να θέλω να της μοιάζω. Και την έχω μιμηθεί, σε εισαγωγικά, πολύ συχνά στη σκηνή».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην Επίδαυρο, την οποία χαρακτήρισε έναν ξεχωριστό θεατρικό χώρο που δημιουργεί ένα μοναδικό αίσθημα σύνδεσης ανάμεσα στον ηθοποιό, τον θεατή και τη φύση. Όπως περιέγραψε, η εμπειρία του να παίζει κανείς εκεί μοιάζει σαν μια δύναμη να τον ανυψώνει, ενώ υπογράμμισε ότι το θέατρο εξελίσσεται μέσα από τις ανάγκες και τις αναζητήσεις κάθε νέας γενιάς.
«Η Επίδαυρος είναι ένα μαγικό θέατρο. Δηλαδή ο χώρος, ο φυσικός εκεί, η επικοινωνία που έχει ο ηθοποιός και ο θεατής με τη φύση και νιώθεις μία άνωση όταν παίζεις στην Επίδαυρο. Σαν να σε αγκαλιάζει αυτό το θέατρο και να σε σηκώνει ψηλά προς τους θεούς. Αυτό είναι η μοναδικότητά του, δεν είναι όλα αυτά που λένε ότι είναι ιερό και πρέπει να σεβόμαστε. Το θέατρο είναι ένα ζωντανό πράγμα. Και κάθε γενιά έχει τους δικούς της κώδικες, και τις δικές της αναζητήσεις, και τους δικούς της τρόπους να ανεβάζει μία παράσταση».
