Σε μια βαθιά προσωπική και ειλικρινή εξομολόγηση προχώρησε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Humanity at the core» του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, μιλώντας ανοιχτά για τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει στη ζωή και την καριέρα του.
Ο Έλληνας σταρ αναφέρθηκε σε δύο καθοριστικές περιόδους, ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια και φτάνοντας μέχρι το 2020, όταν όπως αποκάλυψε σκέφτηκε να απομακρυνθεί από το μπάσκετ.
Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Λοιπόν, η πρώτη δύσκολη στιγμή για μένα ήταν όταν ήμουν παιδί και έβλεπα τους γονείς μου να δυσκολεύονται, αλλά και στο σχολείο. Και η δεύτερη στιγμή ήταν γύρω στο 2020, όταν αντιμετώπιζα κάποια προβλήματα ψυχικής υγείας και ήθελα να απομακρυνθώ για λίγο από το μπάσκετ. Το έχω ξαναπεί στο παρελθόν. Μου αρέσει πολύ το μπάσκετ, αλλά δεν μου αρέσει και πολύ να είμαι διάσημος. Ξέρεις, είμαι πολύ επιφυλακτικός. Ο αδελφός μου, είναι σαν τον Μανόλο, είναι πολύ πιο εξωστρεφής, πιο… Ξέρεις, εγώ είμαι πιο επιφυλακτικός, οπότε… Όχι, αυτό είναι καλό. Ξέρεις, είναι σαν το γιν-γιανγκ. Αλλά εκείνη ήταν η στιγμή που σκέφτηκα: «Εντάξει, έχω τόσο μεγάλο βάρος στους ώμους μου». Ο πατέρας μου πέθανε. Μόλις έγινα μπαμπάς.
Η μαμά μου μένει μαζί μου, με τον μικρό μου αδελφό. Έπρεπε να γίνω κάτι σαν πατρική φιγούρα για τον αδελφό μου, επειδή μόλις έχασε… Μόλις χάσαμε τον πατέρα μας, και στην πραγματικότητα έπρεπε να γίνω πατέρας για τον γιο μου, ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να γίνω ένας από τους καλύτερους αθλητές στον κόσμο, και όλα αυτά συνεπάγονται τεράστια πίεση. Έτσι, ήθελα να απομακρυνθώ για λίγο από το παιχνίδι, και συνειδητοποίησα ότι, όχι, δεν θα αφήσω ποτέ κανέναν να μου στερήσει τη χαρά από αυτό που κάνω. Θα προσπαθήσω να μιλήσω με έναν αθλητικό ψυχολόγο, ώστε να μπορέσω να βελτιωθώ και να αναπτύξω αυτόν τον μηχανισμό αντιμετώπισης, ψυχολογικής αντιμετώπισης για να μπορώ να διαχειριστώ όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μου, αλλά εκείνη η στιγμή με έκανε αυτό που είμαι σήμερα.
Νιώθω ότι ψυχικά είμαι ακατάλυτος. Νιώθω ότι είμαι καλύτερος πατέρας, καλύτερος σύζυγος, καλύτερος γιος. Νομίζω ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος και όλα μου φαίνονται πιο ξεκάθαρα. Τελικά, ο καθένας θα έχει τη δική του άποψη για ό,τι κάνω εγώ και για ό,τι κάνουμε στο γήπεδό μας, αλλά αυτές οι απόψεις δεν σε οδήγησαν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Αυτές οι απόψεις δεν με τάιζαν όταν ήμουν παιδί. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου το έκαναν. Και τώρα απλώς θα συνεχίσω να έχω αυτή τη νοοτροπία, δηλαδή, εντάξει, η εργασιακή ηθική και η νοοτροπία της σκληρής δουλειάς θα με καθοδηγούν στο μέλλον. Αλλά αυτές είναι οι δύο φορές που ένιωσα ότι αντιμετώπισα προκλήσεις στη ζωή μου».
