Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Τετ α Τετ» του Τάσου Τρύφωνος στον Alpha Κύπρου, όπου μίλησε με ειλικρίνεια για μία από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής του, αναφερόμενος στον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο και στα συναισθήματα που βίωσε εκείνη την περίοδο.
Ο γνωστός τραγουδιστής περιέγραψε τη στιγμή που βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο αστυνομικούς, οι οποίοι εμφανίστηκαν στο σπίτι του απροσδόκητα.
«Εκείνη την ημέρα γυρνάω από τη βόλτα που έκανα με τον σκύλο μου, μετά από τη θάλασσα, φτιάχνω κάτι να φάω και χτυπάει η πόρτα. Εμφανίζονται δύο αστυνομικοί με πολιτικά, μου δείχνουν το χαρτί και μου λένε: “Πρέπει να σας συλλάβουμε για να πάτε στο Δρομοκαΐτειο”. Μου είπαν ότι αν υπογράψουν τρία άτομα Α’ βαθμού συγγένειας, πρέπει να πας εκεί. Εγώ από μικρό παιδί πίστευα ότι κάποια πράγματα τα ένιωθα, τότε ένιωθα περίεργα. Το αντιμετώπισα με μεγάλη ησυχία».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης αποκάλυψε πως, παρά την αναστάτωση της στιγμής, προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία του.
«Τα προηγούμενα χρόνια πίστευα πράγματα για τον εαυτό μου, τα οποία δεν ήταν καν μέρος του εαυτού μου. Ήμουν πάρα πολύ ήρεμος. Η μια μου η αδερφή ήταν έξω και με περίμενε με το αυτοκίνητο να ακολουθήσει το περιπολικό. Αυτό για εμένα ήταν πάρα πολύ κακό, στα πλαίσια του αστείου. Εκείνες τις ημέρες προσπαθούσαν να πάρουν τον σκύλο από εμένα… Εγώ εκείνη την ώρα μαγείρευα, έφτιαξα μια ωραία μακαρονάδα, έφαγα, έκανα ντους, πήγα στο περιπολικό και πήγα στο Δρομοκαΐτειο».
Στη συνέχεια, ο τραγουδιστής μίλησε για τον φόβο που ένιωσε, αλλά και για τις σκέψεις που έκανε όσο βρισκόταν στη δομή.
«Είχα έναν φόβο με την εξουσία. Τα τελευταία χρόνια όχι τόσο πολύ… Οπότε συζητούσαμε μέσα στο περιπολικό. Ήταν αρκετά ευγενείς για να μη νιώθω άβολα. Υπήρχε μια αμφισβήτηση μέσα μου, τι θα γίνει… Άρχισα να σκέφτομαι τα πρακτικά θέματα σε περίπτωση που μείνω. Γιατί γίνεται αυτό; Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό;
Πίστευα ότι δεν θα με κρατήσουν. Εγώ πριν ήμουν στο Voice, έδινα συνεντεύξεις, πώς γίνεται ξαφνικά αυτός να έχει περίεργη συμπεριφορά; Κάτι υποθάλπει από κάτω, το οποίο δεν το ξέρω. Υπάρχουν και οι ιδιωτικές κλινικές και οι δημόσιες, δεν ήξερα τι συμβαίνει στο δημόσιο. Είμαι ένας άνθρωπος που είμαι ντροπαλός και στην έκθεσή μου κάποιοι πίστευαν ότι είμαι αλαζόνας, αυτή ήταν μία άμυνα. Είμαι ντροπαλό παιδί, οπότε σκεφτόμουν πώς θα αντιμετωπίσω τον κόσμο που είναι μέσα στην κλινική.
Απέφυγα να πάω σε μια ιδιωτική κλινική, αλλά λέω να στηρίξουμε τα δικά μας. Δεν ήταν το πιο εύκολο, το αντιμετώπισα ως παρατηρητής του πράγματος. Ήταν αρκετά δύσκολο θα πω. Ήταν τρόμος και προδοσία. Η χαρά του Δρομοκαΐτειου ήμουν, κάποιοι έλεγαν “εντάξει, μια χαρά είμαστε αφού είναι και ο Μαζωνάκης εδώ”».
