Η είδηση του θανάτου της Γωγώς Μαστροκώστα σκόρπισε θλίψη στο πανελλήνιο, φέρνοντας ξανά στο φως την πολυετή, γενναία μάχη της με τον καρκίνο. Μια μάχη που ξεκίνησε στο πιο ευτυχισμένο, θεωρητικά, σημείο της ζωής της: μόλις τρεις ημέρες μετά τον ερχομό στον κόσμο της κόρης της, Βικτώριας, το 2008. Η Γωγώ Μαστροκώστα είχε μιλήσει ανοιχτά για το σοκ της διάγνωσης, παραδίδοντας μαθήματα ειλικρίνειας και ψυχικού σθένους.
Το χρονικό του σοκ
Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, όταν ένιωσε κάτι στο στήθος της. Παρά τις αρχικές ιατρικές καθησυχάσεις, η πραγματικότητα αποδείχθηκε σκληρή αμέσως μετά τον τοκετό.
«Γέννησα την Παρασκευή και τη Δευτέρα έμαθα ότι έχω καρκίνο. Ήταν το απόλυτο σοκ. Από τα σύννεφα της ευτυχίας, βρέθηκα στο απόλυτο κενό», είχε εξομολογηθεί η ίδια σε τηλεοπτική της συνέντευξη, περιγράφοντας την απότομη εναλλαγή συναισθημάτων.
Η σκέψη ενός νεογέννητου μωρού που χρειαζόταν τη μητέρα του έκανε την κατάσταση ακόμη πιο αβάσταχτη. Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν είχε κρύψει τον τρόμο που ένιωσε εκείνες τις πρώτες ώρες:
«Κρατούσα το παιδί μου στην αγκαλιά μου, έκλαιγα και το μόνο που σκεφτόμουν, το μόνο που ρωτούσα τον εαυτό μου και τους γιατρούς, ήταν ένα: “Θα τη δω να μεγαλώνει;”. Αυτός ο φόβος σε παραλύει. Δεν σε νοιάζει τίποτα άλλο, παρά μόνο να προλάβεις να ζήσεις για το παιδί σου».
Η απόφαση να μιλήσει δημόσια
Παρά τη δύσκολη ψυχολογική κατάσταση, η Γωγώ Μαστροκώστα, έχοντας στο πλευρό της τον σύζυγό της, Τραϊανό Δέλλα, πήρε τη γενναία απόφαση να μην κρυφτεί. Η δημόσια εξομολόγησή της λειτούργησε ως φάρος ελπίδας για χιλιάδες άλλες γυναίκες που βίωναν παρόμοιες καταστάσεις.
«Ήθελα να βγω και να το πω, γιατί ένιωθα ότι έπρεπε να διώξω το ταμπού. Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή, είναι μια ασθένεια που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα του καθενός», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, τόνιζε πάντα τη σημασία της τύχης και της έγκαιρης πρόληψης, παρά το αρχικό ιατρικό λάθος στη δική της περίπτωση: «Στη δική μου διαδρομή υπήρξε πολλή τύχη, αλλά και πολλή δύναμη. Έπρεπε να φανώ δυνατή, δεν είχα άλλη επιλογή. Κοιτούσα την κόρη μου και έπαιρνα ζωή».
Ένας «βράχος» μέχρι το τέλος
Η Γωγώ Μαστροκώστα πάλεψε για χρόνια με αξιοπρέπεια, κρατώντας τις πιο δύσκολες στιγμές της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η κόρη της, Βικτώρια, η οποία ήταν και το μεγάλο της κίνητρο για ζωή, την αποχαιρέτησε με λόγια που επιβεβαιώνουν το μεγαλείο της ψυχής της, αποκαλώντας την έναν «βράχο που δεν λύγισε ποτέ». Η γυναίκα που φοβήθηκε αν θα προλάβει να δει το παιδί της να μεγαλώνει, κατάφερε να της μεταδώσει τις πιο σημαντικές αξίες και να παραμείνει, μέχρι την τελευταία στιγμή, το απόλυτο πρότυπο δύναμης.
