Με πάθος, δυναμισμό και γοητεία, η Δανάη Παππά μιλά για την ευαισθησία της, η οποία είναι η κρυφή δύναμή της, και δηλώνει ότι η έμπνευσή της στη ζωή είναι οι άνθρωποι και όχι οι υπερήρωες.
Η ταλαντούχα ηθοποιός στη συνέντευξή που παραχώρησε στη δημοσιογράφο Μαρία Κολλιάτσα και το περιοδικό HELLO!, αναφέρεται στη δύσκολη μάχη μεταξύ των θέλω και των πρέπει, ενώ εκφράζει δυναμικά την άποψή της στο αν και κατά πόσον οι γυναίκες σήμερα έχουν καταφέρει να κατακτήσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που διαμορφώνεται, αλλά δεν αλλάζει. Παράλληλα, θα συμμετέχει και στη θεατρική παράσταση «Συρανό», όπου θα υποδύεται τη Ρωξάνη. Με αφορμή αυτήν τη συνεργασία, τονίζει τη γενναιοδωρία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου πάνω στη σκηνή και τον τρόπο του να κάνει τους συνεργάτες του να νιώθουν μοναδικοί.
Με ποια κριτήρια επιλέγετε συνήθως ένα ρόλο, είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο;
Δεν έχω κάποιο checklist που λέει «τρία από τα πέντε, το παίρνω». Θα ήταν βολικό, αλλά μάλλον θα έχανα τις πιο ωραίες συνεργασίες. Κυρίως με ενδιαφέρει κάτι αν μου δημιουργεί περιέργεια. Αν διαβάσω ένα ρόλο και αρχίσω να αναρωτιέμαι ποια είναι αυτή η γυναίκα, γιατί συμπεριφέρεται έτσι και τι προσπαθεί να κρύψει, τότε κάτι έχει συμβεί ήδη μέσα μου. Μετρούν φυσικά οι συνεργάτες, ο σκηνοθέτης, το κείμενο και η συνολική πρόταση. Όσο μεγαλώνω, όμως, με νοιάζει λιγότερο να δουλεύω απλώς για να δουλεύω και περισσότερο να μπορώ να απαντήσω στο «γιατί είμαι εδώ;». Αν δεν υπάρχει απάντηση, συνήθως υπάρχει τουλάχιστον ένα πολύ καλό catering – αλλά δεν αρκεί πάντα.
Στο θέατρο θα ενσαρκώσετε τη Ρωξάνη στην παράσταση «Συρανό», στο πλευρό του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου. Πώς είναι αυτή η συνεργασία και τι σας γοητεύει στην ηρωίδα σας;
Ο Βασίλης είναι από τους ανθρώπους που σου θυμίζουν γιατί αυτή η δουλειά μπορεί να είναι τόσο όμορφη. Έχει τεράστια εμπειρία, αλλά δεν την κουβαλά σαν βάρος πάνω στους άλλους. Έχει μια γενναιοδωρία στη σκηνή που σε κάνει να θέλεις να είσαι καλύτερος, όχι να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος. Νιώθω ότι έχω πολλά να μάθω από αυτήν τη συνεργασία και χαίρομαι πραγματικά για αυτό. Η Ρωξάνη με γοητεύει γιατί στην αρχή μπορεί να τη δεις ως μια γυναίκα ερωτευμένη με την ομορφιά και το ιδανικό. Όσο την πλησιάζεις, όμως, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι τόσο απλή. Είναι έξυπνη και έχει χιούμορ, απαιτήσεις, ρομαντισμό, αλλά και την ανάγκη να μεγαλώσει συναισθηματικά. Μαθαίνει να ξεχωρίζει τον άνθρωπο από την εικόνα που έχει φτιάξει για αυτόν – κάτι που, αν το καλοσκεφτούμε, θα μας γλίτωνε όλους από αρκετές κακές επιλογές.
Με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, θεωρείτε ευτύχημα το να είσαι γυναίκα στην εποχή μας;
Νομίζω πως είναι ευτύχημα να είσαι γυναίκα, τελεία! Αλλά δεν θα προσποιηθώ ότι όλα έχουν λυθεί επειδή ζούμε στο 2026. Έχουν γίνει τεράστια βήματα και έχουμε πολύ περισσότερη ελευθερία να αποφασίζουμε για τη ζωή μας, το σώμα μας, τη δουλειά μας και το αν θέλουμε οικογένεια ή όχι. Την ίδια στιγμή, όμως, υπάρχουν ακόμη στερεότυπα, που απλώς έβαλαν καινούρια ρούχα και παρουσιάζονται ως μοντέρνα. Μπορεί να σου λένε ότι είσαι ελεύθερη, αρκεί να είσαι ταυτόχρονα όμορφη, επιτυχημένη, ψύχραιμη, διαθέσιμη και να μην ενοχλείς κανέναν. Οπότε, ναι, νιώθω τυχερή για την εποχή στην οποία ζω, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο σημείο να πούμε «εντάξει, τελειώσαμε». Ευτυχώς, γιατί τότε θα έπρεπε να βρούμε άλλο αγώνα.
Χρειάζεται ακόμη οι γυναίκες να αποδεικνύουν την αξία και τη δύναμή τους σε σχέση με τους άντρες;
Δεν θα έπρεπε, όμως πολλές φορές εξακολουθούν να το κάνουν γιατί το περιβάλλον το απαιτεί. Και το πιο παράδοξο είναι ότι όταν μια γυναίκα αποδεικνύει πως είναι δυνατή, συχνά τη χαρακτηρίζουν δύσκολη. Όταν δεν το κάνει, τη θεωρούν αδύναμη. Δηλαδή, υπάρχει ένας αγώνας δρόμου, αλλά κάποιος αλλάζει τη γραμμή του τερματισμού κάθε φορά που πλησιάζεις. Έχουμε σχεδόν αντικαταστήσει ένα στερεότυπο με ένα άλλο. Παλιά έπρεπε να είσαι γλυκιά – τώρα πρέπει να είσαι ασταμάτητη, ανεξάρτητη, άτρωτη και να τα προλαβαίνεις όλα. Ε, όχι! Η δύναμη μπορεί να είναι και στο να πεις «σήμερα δεν μπορώ». Μπορεί να είναι στο να ζητήσεις βοήθεια ή να φύγεις από κάτι που σε μικραίνει. Δεν χρειάζεται να είμαστε υπερήρωες για να έχουμε αξία.
Τι σας εμπνέει στην καθημερινότητά σας;
Οι άνθρωποι κυρίως. Μια συζήτηση, κάτι που θα ακούσω τυχαία σε ένα τραπέζι, ένας τρόπος με τον οποίο κάποιος θα κοιτάξει κάποιον άλλο. Λόγω της δουλειάς μου, παρατηρώ πολύ τους ανθρώπους – μερικές φορές ίσως και λίγο ενοχλητικά, ειδικά αν κάποιος νομίζει ότι απλώς περιμένω να έρθει ο καφές. Με εμπνέουν οι φίλοι μου, η μουσική, ένα ταξίδι, μια καλή παράσταση, μια ταινία. Δεν χρειάζομαι απαραίτητα κάτι συγκλονιστικό. Μια απλή στιγμή, μια φράση ή ένα βλέμμα μπορεί να σου αλλάξει ολόκληρη τη διάθεση. Η έμπνευση δεν έρχεται πάντα με μουσική υπόκρουση – καμιά φορά έρχεται ενώ ψάχνεις θέση να παρκάρεις.
Έχετε ερωτευτεί κεραυνοβόλα ή πιστεύετε ότι ο έρωτας γεννιέται μέσα από την καθημερινή τριβή;
Έχω νιώσει αυτό το πολύ άμεσο «κάτι», ναι. Το να κοιτάξεις έναν άνθρωπο και να καταλάβεις ότι εδώ υπάρχει κάποιο πρόβλημα που, κατά πάσα πιθανότητα, θα πας οικειοθελώς να συναντήσεις. Η έλξη έχει συχνά πολύ κακό σύμβουλο, αλλά εξαιρετικό timing. Δεν ξέρω αν αυτό είναι έρωτας. Είναι χημεία, ένταση, μια δυνατή πρώτη αίσθηση. Ο έρωτας για μένα αρχίζει να αποκτά ουσία μετά: στην καθημερινότητα, στον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος φέρεται και στην αντιξοότητα, στο αν μπορείς να γελάσεις μαζί του, να σιωπήσεις μαζί του και να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να βρίσκεσαι μόνιμα σε οντισιόν για το ρόλο του «τέλειου συντρόφου».
Όταν ξεκινά μια νέα σχέση, αφήνεστε συναισθηματικά ή χρειάζεστε χρόνο για να εμπιστευτείτε;
Θα ήθελα πολύ να απαντήσω «αφήνομαι εντελώς», γιατί ακούγεται πολύ κινηματογραφικό, αλλά όχι. Χρειάζομαι χρόνο –και πιθανότατα μερικά επεισόδια παρατήρησης– προτού βγάλω συμπέρασμα. Μπορώ να ενθουσιαστώ γρήγορα, όμως άλλο ο ενθουσιασμός και άλλο η εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με μεγάλες δηλώσεις. Χτίζεται με μικρές επαναλαμβανόμενες πράξεις. Θέλω να δω συνέπεια, να ταιριάζουν αυτά που λέει κάποιος με αυτά που κάνει και να μπορώ να χαλαρώσω χωρίς να έχω το ένα μάτι ανοιχτό. Δεν είναι καχυποψία. Είναι η προσπάθεια να μη δίνεις τα κλειδιά του σπιτιού σου σε κάποιον που μόλις έμαθε το όνομά σου.
Έχουν γραφτεί ανακρίβειες για σας;
Φυσικά! Αν είσαι αρκετά χρόνια σε αυτήν τη δουλειά και δεν έχει γραφτεί καμία ανακρίβεια για σένα, μάλλον δεν έχεις δώσει αρκετό υλικό ή δεν σε έχουν προσέξει ακόμη. Έχω διαβάσει πράγματα για τον εαυτό μου και έχω σκεφτεί: «Ενδιαφέρουσα ζωή έχει αυτή η κοπέλα, κρίμα που δεν την ξέρω». Δεν το αντιμετωπίζω πια δραματικά. Άλλο μια αθώα ανακρίβεια και άλλο κάτι που θίγει εσένα ή ανθρώπους γύρω σου. Το πρώτο το αφήνεις να περάσει, το δεύτερο χρειάζεται όρια. Δεν μπορείς να ελέγξεις κάθε τίτλο, μπορείς όμως να ελέγξεις το πόσο χώρο θα του δώσεις μέσα σου.
Ως ηθοποιός, αλλά και ως άνθρωπος που εκτίθεται δημόσια, έχετε νιώσει την ανάγκη να στραφείτε στην ψυχοθεραπεία;
Ναι, και πιστεύω ότι η ψυχοθεραπεία είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο αυτογνωσίας. Δεν χρειάζεται να έχει συμβεί κάτι συγκλονιστικό στη ζωή σου για να θελήσεις να καταλάβεις γιατί αντιδράς όπως αντιδράς, τι κουβαλάς και τι θέλεις να αλλάξεις. Δεν περιμένεις να σπάσει το πόδι σου για να πας γυμναστήριο. Κάπως έτσι το βλέπω κι αυτό. Η δουλειά του ηθοποιού έχει μεγάλη έκθεση και συναισθηματική ένταση. Μπαίνεις συνεχώς στη θέση άλλων ανθρώπων και μετά πρέπει να επιστρέψεις στον εαυτό σου χωρίς να πάρεις κατά λάθος μαζί σου και τα
προβλήματα του ρόλου. Το να ξέρεις λίγο καλύτερα ποιος είναι αυτός ο «εαυτός» μόνο καλό μπορεί να σου κάνει.
Αν έπρεπε να επιλέξετε, εξωτερική εμφάνιση ή εσωτερική ισορροπία;
Εσωτερική ισορροπία, χωρίς δεύτερη σκέψη. Η εμφάνιση φυσικά παίζει ρόλο και δεν θα κάνω ότι ζούμε όλοι σαν φωτεινές ψυχές χωρίς καθρέφτες. Μου αρέσουν τα ρούχα, το μακιγιάζ και η περιποίηση. Δεν έχω φτάσει ακόμη σε τέτοιο επίπεδο πνευματικής εξέλιξης ώστε να μη χαίρομαι όταν μου αρέσουν τα μαλλιά μου. Αλλά έχω υπάρξει πολύ πιο περιποιημένη και πολύ λιγότερο καλά μέσα μου. Και ξέρω πλέον ποιο από τα δύο προτιμώ. Η εμφάνιση μπορεί να ανοίξει μια πόρτα, αλλά η εσωτερική ισορροπία είναι αυτή που σε βοηθά να μη φύγεις τρέχοντας από το δωμάτιο μόλις μπεις.
Έχει χρειαστεί να δημιουργήσετε ένα δίχτυ ασφαλείας στον επαγγελματικό σας χώρο;
Ναι, και το δίχτυ ασφαλείας μου είναι κυρίως οι άνθρωποί μου, αλλά και το να ξέρω ποια είμαι έξω από τη δουλειά μου. Αυτό το επάγγελμα έχει μεγάλη αστάθεια. Μπορεί μια περίοδο να δουλεύεις ασταμάτητα και μετά να αγωνιάς για το επόμενο τηλεφώνημα κοιτάζοντας το κινητό σαν να περιμένεις μήνυμα από πρώην. Αν συνδέσεις ολόκληρη την αξία σου με το αν χτύπησε αυτό το τηλέφωνο, είναι πολύ εύκολο να χαθείς. Για μένα, ασφάλεια είναι να έχω ανθρώπους που θα με αγαπούν ακριβώς το ίδιο είτε έχω πρεμιέρα είτε κάθομαι στον καναπέ με φόρμα. Και να θυμάμαι κι εγώ ότι είμαι πολύ περισσότερα πράγματα από τη δουλειά μου. Η καριέρα είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, δεν είναι όμως ολόκληρη η ταυτότητά μου – ούτε και το βιογραφικό μου έχει δικαίωμα να με μεγαλώνει ή να με μικραίνει.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο HELLO! που κυκλοφρορεί
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ/STYLING: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΒΙΝΤΕΟ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΟΥΤΣΕΤΗΣ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ΧΤΕΝΙΣΜΑ: ΖΕΤΑ ΧΕΤΖΑΚΗ (D-TALES)
Ευχαριστούμε το Athens Capital Suites – MGallery Collection (Ζαλοκώστα 7-9, Πλατεία Συντάγματος, ΤΚ 106 71, Αθήνα, τηλ. 214-4442000) για τη φιλοξενία
