Για την κρίση ηλικίας που πέρασε στα 50 του χρόνια, τη μακρόχρονη σχέση του με την Έμιλυ Κολιανδρή, αλλά και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ως πατέρας μίλησε ο Χρήστος Λούλης. Ο ηθοποιός βρέθηκε το πρωί της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου στην εκπομπή «Happy Day» του ALPHA και συνομίλησε με τη Σταματίνα Τσιμτσιλή για προσωπικά ζητήματα και αλλαγές στη ζωή του.
Αρχικά, ο Χρήστος Λούλης αναφέρθηκε στην ηλικία του και στην απόφασή του να δώσει μεγαλύτερη προσοχή στην υγεία και τη φυσική του κατάσταση. Όπως εξήγησε, η γυμναστική ήταν πάντα μέρος της ζωής του, ωστόσο πλέον προσπαθεί να υιοθετεί πιο συνειδητές συνήθειες, κυρίως σε ό,τι αφορά τη διατροφή του.
«Είμαι 50 χρονών και σε αυτή την ηλικία ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί. Πάντα γυμναζόμουν, αλλά είπα κάποια στιγμή “φτάνει με τις βλακείες”. Ας προσπαθήσω να βάζω στο σώμα μου όσο πιο πολύ μπορώ υγιεινά πράγματα», ανέφερε.
Όταν η παρουσιάστρια τον ρώτησε αν βίωσε κρίση ηλικίας, ο ηθοποιός παραδέχτηκε πως δεν έμεινε ανεπηρέαστος από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος. Μάλιστα, περιέγραψε με χιούμορ τις μικρές σωματικές ενοχλήσεις που αρχίζουν να κάνουν συχνότερα την εμφάνισή τους.
«Ε, ναι, κι αυτό με έπιασε. Δεν θα σου πω ψέματα. Κάτι σε πιάνει, δεν μπορεί να μη σε πιάνει. Μια μέρα ξυπνάς και πονάει το γόνατο, την άλλη μέρα πονάει η μέση σου και μετά πας στον γιατρό και σου λέει “ξέρετε κάτι; Είναι και φυσιολογικό να πονάμε κιόλας λίγο”», είπε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, ο Χρήστος Λούλης μίλησε για τη σχέση του με την Έμιλυ Κολιανδρή και για όσα θεωρεί ότι έχουν συμβάλει στη διάρκειά της. Όπως τόνισε, η βαθιά αγάπη που υπάρχει ανάμεσά τους τους βοηθά να ξεπερνούν τις καθημερινές διαφωνίες, χωρίς να κρατούν θυμό ο ένας για τον άλλον.
«Αν μπορώ να σου πω, είναι μια βαθιά αγάπη. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να κάνεις πίσω, η αλήθεια είναι. Αλλά στο τέλος πάντα βάζεις στο μυαλό σου ότι “εντάξει, εμένα μου ήρθε έτσι, μπορεί να μην ήταν αυτή η πρόθεση”. Και μετά πάντα μαλακώνει το πράγμα. Δεν θα κρατήσεις γινάτι», εξομολογήθηκε.
Ο ηθοποιός συμπλήρωσε πως, ακόμη και όταν υπάρχουν εντάσεις, η ουσιαστική σύνδεση με τον άνθρωπό σου παραμένει σημαντική και λειτουργεί ως σημείο αναφοράς μέσα στην καθημερινότητα. «Πίσω από όλα αυτά που μπορεί να συμβαίνουν κάθε μέρα υπάρχει μία αίσθηση της μεγάλης, βαθιάς αγάπης που έχεις με τον άλλον. Όσο τσακωμένος και να είσαι με κάποιον, αυτός είναι ο άνθρωπος στο σπίτι σου», πρόσθεσε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στα δύο παιδιά που έχει αποκτήσει με την Έμιλυ Κολιανδρή: τον 15χρονο γιο τους και την 11,5 ετών κόρη τους. Όπως παραδέχτηκε, η εφηβεία του γιου του είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία, την οποία προσπαθεί να διαχειριστεί με ηρεμία και κατανόηση.
«Έχουμε μπει στην εφηβεία με ήρεμες διαθέσεις μέχρι στιγμής. Ο γιος μου είναι πιο εσωστρεφής. Αλλά παρ’ όλα αυτά είναι κάτι πρωτόγνωρο. Είναι μια περιοχή που περπατώντας τη μαθαίνεις. Δεν μπορείς να την ξέρεις από πριν», σημείωσε.
Παράλληλα, εξήγησε ότι προσπαθεί να σέβεται την ανάγκη του γιου του για προσωπικό χώρο και χρόνο, αναγνωρίζοντας πως σε αυτή τη φάση της ζωής του χρειάζεται περισσότερη αυτονομία. Όπως είπε, σημαντικό για έναν γονιό είναι να καταλαβαίνει πότε πρέπει να υποχωρεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια.
«Πρέπει να έχεις στο μυαλό σου ότι είναι στην ηλικία που το χρειάζεται. Χρειάζεται τον χώρο του, να διεκδικήσει τον δικό του χρόνο και τη μοναξιά του, η οποία του είναι απαραίτητη. Πρέπει να ξέρεις πότε θα κάνεις πίσω, πότε θα αφήσεις μια μάχη να πάει χαμένη. Υπάρχουν όμως και κάποιες κόκκινες γραμμές», εξήγησε.
Κλείνοντας, ο Χρήστος Λούλης μίλησε για την αγωνία που αισθάνεται ως πατέρας για το μέλλον των παιδιών του. Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι δεν τον απασχολεί ποιο επαγγελματικό μονοπάτι θα επιλέξουν, αρκεί να βρουν κάτι που θα τους εκφράζει και θα τους γεμίζει.
«Έχω τεράστια αγωνία. Προσπαθώ να μην την εκφράζω. Πραγματικά δεν με νοιάζει τι θα κάνουν. Αν θέλουν να ακολουθήσουν το δικό μας μονοπάτι, ας το κάνουν. Το κάθε παιδί έχει τα δικά του τραύματα που του τα έδωσαν οι γονείς του. Η αγωνία μου είναι να βρουν κάτι που να τους αρέσει, να παθιαστούν με κάτι και να το κάνουν», κατέληξε.
