Η συζήτησή μας ξεκίνησε με υπέροχα θεατρικά νέα: η παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, που μόλις έριξε αυλαία στο Αλίκη, θα δώσει ραντεβού με τους θεατρόφιλους και την επόμενη χρονιά. Μαζί και η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, η οποία θα παίξει ξανά το ρόλο της, σε μία από τις σπάνιες φάσεις της καριέρας της όπου επιλέγει τη σταθερότητα και όχι να ανακατέψει την τράπουλα. Στη συνέχεια η ηθοποιός ξετυλίγει τον τρόπο σκέψης της, μοιράζεται μαζί μας όσα η ίδια θεωρεί σημαντικά στη ζωή και μας λέει αν είναι συμφιλιωμένη ή όχι με το χρόνο που περνά.
Έχω την αίσθηση ότι ως ηθοποιός και ως γυναίκα είστε από τους ανθρώπους που αναγνωρίζουν τους κύκλους, που μπορούν να τους σπάσουν και να δημιουργήσουν καινούριους.
Ισχύει. Έτσι είμαι και ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνιδα. Με βαριέμαι. Και όχι μόνο με βαριέμαι, θέλω να πω άλλα λόγια με άλλους ανθρώπους, σε άλλη κατάσταση, σε άλλο τόπο και χρόνο. Κι αυτό, όταν αλλάζει απέξω, αλλάζει και από μέσα – ή το αντίθετο. Έτσι, ανακατεύω την τράπουλα συχνά. Άλλοτε είμαι κωμική, άλλοτε δραματική, άλλοτε μελοδραματική, άλλοτε ηττοπαθής, άλλοτε βαδίζω νικήτρια. Ευτυχής, δυστυχής, όλα αυτά, δίπολο, τρίπολο, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.
Μοιάζετε να έχετε ζήσει τέσσερις ζωές σε μία.
Είναι πραγματικότητα αυτό.
Από τα παιδικά και εφηβικά σας χρόνια, όταν προσπαθούσατε να είστε το καθωσπρέπει κορίτσι.
Μετά έγινα επαναστάτρια. Μετά έγινα ηθοποιός. Πριν ήμουν θεολόγος. Μετά ξανάγινα θεολόγος.
Έχετε δουλέψει νύχτα, έχετε κάνει καλοκαιρινή σεζόν στη Μύκονο…
Έχω δουλέψει νύχτα και συνεχίζω να αγαπώ τη νύχτα – χωρίς να δουλεύω βέβαια. Κοιμάμαι ελάχιστα. Ό,τι βιολογικό ρολόι μπορεί να υπάρχει μέσα μου έχει παλαβώσει επειδή θέλω από μικρή να τα ζω όλα. Μεγαλώνοντας, ανακαλύπτω την ανάπαυση, να ησυχάσει λίγο το μυαλό για να πάω παρακάτω. Δεν είμαι της ρουτίνας ούτε της καθημερινότητας. Η συνήθεια ήταν κάτι που ήθελα να καταργήσω στη ζωή μου. Από μικρή, καθώς ζούσα με αυστηρή πειθαρχία στο σπίτι των γονιών μου, ήθελα να σπάσω τα όρια. Γι’ αυτό, άλλαζα ζωές, ανθρώπους, καταστάσεις, σπίτια, περιοχές. Έχω κάνει «αγροτικό», δηλαδή έχω παίξει σε πολλά ΔΗΠΕΘΕ σε όλη την Ελλάδα. Καμιά φορά γελούσαμε με τη μητέρα μου με το ότι ήρθαν με τον πατέρα μου από δύο χωριά της Θεσσαλίας για να παντρευτούν, να πάνε στην Κω, να με γεννήσουν στη Ρόδο και μετά να έρθουμε στην Αθήνα.
Θα λέγατε ότι είστε χορτάτη από εμπειρίες;
Δεν χορταίνω εγώ γιατί δεν είναι θέμα κορεσμού. Δεν με απασχολεί. Δεν είμαι άνθρωπος που καταναλώνει πολύ ώστε να χορτάσει. Δεν είμαι αυτής της φιλοσοφίας. Είμαι πιο πολύ της ιαπωνικής. Πρέπει στο πιάτο να μένει το 20% από το φαγητό. Στήνω το σκηνικό της καθημερινότητάς μου με διάφορα αντικείμενα, στοιχεία, καταστάσεις ή φίλους για να μπορώ να έχω μια επιλογή – έτσι, για να γεμίζει το μάτι μου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι έχω πολλά απ’ όλα. Έχω απ’ όλα. Ουκ εν τω πολλώ το ευ.
Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ επί προσωπικού
Έχετε δεχθεί πολλές φορές αυτή την ερώτηση σχετικά με την απόφασή σας να μην κάνετε οικογένεια. Τελικά, είμαστε απαλλαγμένοι από κοινωνικά στερεότυπα;
Δεν ξέρω. Κανονίστε την πορεία σας! Εγώ έχω ένα ένστικτο που μου μιλά και το ακούω. Διάβασα, ταξίδεψα, είδα φίλους, συνέκρινα. Έγινε ένας συνδυασμός συνειδητού και ασυνείδητου και έχω πάρει κάποιες αποφάσεις στη ζωή μου. Όσον αφορά τα στερεότυπα, εκεί όπου πίστευα ότι ήμαστε πιο σύγχρονοι, οπισθοχωρήσαμε. Ξανασυζητάμε τα ίδια και τα ίδια. Δεν θα συμμετέχω πλέον σε αυτή την κουβέντα για το πόσο τα κοινωνικά πρότυπα ορίζουν τη ζωή. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να την ορίζουν. Εμείς είμαστε η κοινωνία, εμείς τα θέτουμε κι αυτά. Κανείς δεν μπορεί να μου πει τι θα κάνω – ούτε εγώ θα το πω σε κάποιον. Έχω φίλες οι οποίες σχεδιάζουν να αποκτήσουν παιδιά. Να το κάνουν! Επειδή το θέλουν όμως εκείνες και όχι επειδή το επιβάλλει η κοινωνία ή η μαμά τους ή επειδή το είδαν στο Instagram. Γιατί μετά εκείνες θα αλλάζουν πάνες κι εγώ θα είμαι στο νησί και θα πίνω κοκτέιλ!
Πόσο και με ποιον τρόπο προσέχετε τον εαυτό σας;
Με πολύ άσκηση, διατροφή –με καλό ύπνο δεν θα το έλεγα–, skincare, ψυχοθεραπευτές, μασάζ, πιλάτες, γιόγκα, διαλογισμό, με όποιον τρόπο μπορείτε να φανταστείτε.
Έχετε και μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τη μόδα. Είναι σαν άλλη μία μορφή τέχνης μέσα από την οποία εκφράζεστε.
Δεν εκφράζομαι μόνο μέσα από τη μόδα. Η αλήθεια όμως είναι ότι όταν συμβαίνουν δύσκολα γεγονότα, είναι μια καταφυγή, μια παρηγοριά, να ασχολείσαι με δαντέλες και κιπούρ. Επίσης, το να σηκωθείς, να ντυθείς, να στολιστείς, να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να δεις πόσο διαφορετικός και ωραίος είναι σήμερα αποτελεί μέθοδο αποσυμπίεσης. Τώρα που το σκέφτομαι, σε σχέση με την καθημερινότητα, με αφορά πάρα πολύ η μόδα.
Η σχέση σας με το χρόνο που περνά είναι ειρηνική;
Δεν μπορείς να κάνεις και πόλεμο με το χρόνο! Πώς να τον πολεμήσεις;
Είστε συμφιλιωμένη λοιπόν;
Όχι, ούτε συμφιλιωμένη είμαι μαζί του. Μεγαλώνω όμως με χαρά, ευθυμία, ευγένεια και μεγαλοπρέπεια. Ο χρόνος είναι επινόηση, ένα νούμερο. Εγώ παραμένω ανήσυχο πνεύμα, με μεγαλίστικες τάσεις. Μια νεανική γεροντοκόρη! Συνειδητοποιώ ότι όσο βαδίζω στα χρόνια, νιώθω καλύτερα ως άνθρωπος. Οι γυναίκες έχουμε πιο μεγάλη δυσκολία στο να μας αποδεχθούν. Τα πάντα κινούνται γύρω από τα νιάτα. Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι και λίγο πιο διάφανος.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΟΝΙΑ ΜΑΓΓΙΝΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ: ΕΛΕΝΑ ΨΩΜΑ
ΧΤΕΝΙΣΜΑ: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΝΤΗ
STYLING: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
