Με αφορμή τον εορτασμό των είκοσι χρόνων της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού HELLO!, η Καίτη Γαρμπή φωτογραφήθηκε με το γιο της, Δημήτρη Σχοινά, αναβιώνοντας το πρώτο εξώφυλλο του περιοδικού, που κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου 2005. Μητέρα και γιος, εκτός από το πρώτο εξώφυλλο, ήταν και το γούρι του HELLO!, μιας εβδομαδιαίας έκδοσης που έμελλε να γίνει συνήθεια και να αγαπηθεί πολύ από τον κόσμο.
KAITH ΓΑΡΜΠΗ
Πώς είναι σήμερα το κορίτσι που έκανε πρόβα στον καθρέφτη; Θα δήλωνε ευχαριστημένη από την πορεία της μέχρι σήμερα;
Από την πρόβα του 1989 πέρασαν 37 χρόνια, και δεν είμαι απλώς ευχαριστημένη. Είμαι ευγνώμων για αυτήν τη μακροχρόνια πορεία που μου έχει χαρίσει πολλή αγάπη, πολλά τραγούδια, πολλές συνεργασίες και πολλές επιτυχίες και, κυρίως, γιατί, παράλληλα με όλα αυτά, περπατώ κρατώντας το χέρι της οικογένειάς μου.
Πάνω από 35 χρόνια διαδρομής στο χώρο της μουσικής, αμέτρητες επιτυχίες και, παράλληλα, μια ζωή γεμάτη ευτυχία, αλλά και με δύσκολες στιγμές. Ποια ήταν η κομβική στιγμή στην επαγγελματική σας ζωή και γιατί;
Τέτοιες στιγμές ήρθαν πολλές. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά τρεις. Η Eurovision του 1993 ήταν μια τεράστια εμπειρία και ευτυχία για μένα προσωπικά. Χαίρομαι που κάθε χρόνο γίνεται αναφορά στο τραγούδι «Ελλάδα, χώρα του φωτός» και, 33 χρόνια μετά, θεωρείται ως μια ιστορική εμφάνιση λόγω των 43 δευτερολέπτων που διήρκεσε το κοντινό πλάνο μου. Φυσικά, κομβική στιγμή στην καριέρα μου ήταν η συνάντησή μου με τον Φοίβο. Από το 1994 έως το 2000, η συνεργασία μας μας έφτασε μαζί στην κορυφή και αποτέλεσε μία από τις πιο επιτυχημένες και εμβληματικές περιόδους της ελληνικής δισκογραφίας. Και βέβαια, εξίσου σημαντική ήταν η συνεργασία μου με τον Κώστα Τουρνά, που μου χάρισε δύο από τις μεγαλύτερες, διαχρονικές επιτυχίες μου, το «Ξυπόλυτη χορεύω» και το «Μη με συγκρίνεις».
Από όλα τα τραγούδια σας, υπάρχει κάποιο που έχει γράψει μέσα σας και είναι ιδιαίτερο για σας;
Δεν γίνεται να είναι ένα μέσα στα σχεδόν τετρακόσια τραγούδια που έχω ερμηνεύσει. Ειλικρινά, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο.
Τι θα λέγατε ότι σας βοήθησε όλα τα χρόνια που ασχολείστε με το τραγούδι;
Η ιδιαίτερη χροιά της φωνής μου και η ευκολία (ευλογία) με την οποία ελίσσεται ανάμεσα στο ποπ και το λαϊκό ρεπερτόριο μου επέτρεψαν να αγγίξω ένα ευρύ κοινό που έφτασε τις πωλήσεις των δίσκων μου στο 1.500.000. Επίσης, οι επιλογές των τραγουδιών, ο Φοίβος, οι συναντήσεις και με άλλους σπουδαίους δημιουργούς, οι live συνεργασίες με καλούς συναδέλφους, η ειλικρίνειά μου, η άμεση, ζεστή επικοινωνία μου με το κοινό και η δημόσια εικόνα μου. Ο κόσμος λάτρεψε την τηλεοπτική πρόταση γάμου που μου έκανε ο Διονύσης και, 29 χρόνια μετά, έχουμε κερδίσει την αγάπη και το σεβασμό του γιατί δημιουργήσαμε μια δεμένη και ισχυρή οικογένεια.
Η νύχτα είναι μια εύκολη πίστα; Και η πίστα είναι εύκολη τη νύχτα;
Με τον τρόπο με τον οποίο κινούμαι τόσα χρόνια, διατηρώντας την αξιοπρέπειά μου, θέτοντας όρια και μην επιτρέποντας στη νύχτα να επισκιάζει την οικογενειακή μου ηρεμία, η μόνη δυσκολία που εντοπίζω είναι στο βάναυσο ωράριο μέχρι το πρωί, κι αυτό ας μην το αναγάγουμε στην «κουλτούρα της ελληνικής διασκέδασης». Ειδικά την εποχή που δουλεύαμε επτά ημέρες την εβδομάδα τη χαρακτηρίζω φρικτή. Δεν μου αρέσει το ξενύχτι, είναι εξουθενωτικό σωματικά και ψυχικά. Είμαι υπέρ όμως του να ξεκινά νωρίτερα το πρόγραμμα, και με αυτό συμφωνούν αρκετοί συνάδελφοι. Κι εμείς το θέλουμε και η μεγαλύτερη μερίδα του κοινού το θέλει. Πιστεύω πως το να αρχίζουμε νωρίτερα, άρα και να κλείνουμε νωρίτερα, είναι πιο υγιές για όλους μας. Ο κόσμος θα μπορεί να διασκεδάζει χωρίς να εξαντλείται περιμένοντας μέχρι τα μεσάνυχτα –επί της ουσίας, μετά τις 2 ξεκινά το γλέντι– και χωρίς να θυσιάζει τον ύπνο του αφού θα επιστρέφει στο σπίτι του σε λογική ώρα. Κι εμείς οι καλλιτέχνες θα μπορέσουμε να επιτύχουμε μια ισορροπία μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.
Μέσα σε ένα συνεχές πάρτι, μέσα στη νυχτερινή διασκέδαση, πώς είναι η δουλειά για έναν τραγουδιστή;
Είναι μια δουλειά απαιτητική και κουραστική, αλλά και δημιουργική. Έχω περάσει αμέτρητες ώρες στις πίστες, εκτίθεμαι συστηματικά επί σαράντα χρόνια στο εξαντλητικό, μέχρι πρωίας ωράριο. Οπότε, έχω εμπειρία στο να τη διαχειρίζομαι καθώς είμαι συνεπής σε αυτό που κάνω, έχω πάθος με το τραγούδι και αντλώ τεράστια δύναμη από τον κόσμο, ο οποίος, όλα αυτά τα χρόνια, μου δείχνει την αγάπη του έμπρακτα γεμίζοντας τους χώρους όπου εμφανίζομαι και διασκεδάζοντας αυθεντικά, μέσα από την καρδιά του.
Αν μπορούσατε να μιλήσετε στη νεότερη Καίτη, τι θα της λέγατε για το δρόμο που θα ακολουθήσει;
Αυτά που θα της έλεγα είναι όλα εκείνα με τα οποία πορεύομαι ήδη τόσα χρόνια, από την ώρα που μπήκα σε διαδρομή καριέρας: Προσευχή. Πάθος για το τραγούδι. Ήθος. Αξιοπρέπεια. Ταπεινότητα. Αυτοεκτίμηση. Απέραντη ευγνωμοσύνη για το όποιο και το όσο ταλέντο μού χάρισε ο Θεός για να κάνω αυτήν τη δουλειά, για τον κόσμο, χάρη στον οποίο έγινα η Καίτη που αγαπούσε και συνεχίζει να αγαπά, για τους άξιους συνεργάτες που βρέθηκαν στο δρόμο μου. Σεβασμός και ευγένεια προς τους ιεραρχικά κατώτερους.
Αλήθεια, υπάρχει η πίεση της διαχρονικότητας στη ζωή ενός καλλιτέχνη;
Δυστυχώς, υπάρχει, και σήμερα περισσότερο από ποτέ. Δεν παράγεται ουσιαστικό έργο, όπως γινόταν τη δεκαετία του ’90, τη χρυσή εποχή, τότε που η δισκογραφία είχε νόημα. Τώρα κυριαρχεί η ανάγκη για γρήγορα hits που γίνονται viral, κι έτσι εύκολα υποβαθμίζονται η ποιότητα και το βάθος του έργου. Το τι είναι ουσιώδες ορίζεται πλέον από τον αλγόριθμο. Αν δεν είναι σε συνεχή ροή οι δημοσιεύσεις, ο καλλιτέχνης χάνει την «εύνοια» των θαυμαστών του, κι αυτό του δημιουργεί άγχος. Από την άλλη, όμως, το να δημοσιεύει συνεχώς είναι καταπονητικό και αποδομητικό. Εγώ δεν μπορώ και, κυρίως, δεν θέλω να ακολουθήσω αυτούς τους ρυθμούς της διαρκούς δημοσίευσης. Βγήκα από τα ’90s – και οι περισσότεροι από μας που βγήκαμε τότε σφραγίσαμε μια μυθική δεκαετία και, ναι, είμαστε δυναμικά ενεργοί σήμερα. Παράλληλα, όμως, ζούμε την εποχή της απομυθοποίησης, κι αυτό δεν έχει καμία γοητεία.
Η ελληνική μουσική σκηνή γυναικοκρατείται ή το αντίθετο;
Δεν θα έλεγα ότι γυναικοκρατείται, κι αυτό συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, μετά το 2020 βλέπουμε μια έντονη, δυναμική γυναικεία παρουσία στην κορυφή των ραδιοφώνων και των ψηφιακών πλατφορμών όπως το Spotify. Οι γυναίκες κερδίζουμε σιγά σιγά περισσότερο χώρο και αποδεικνύουμε διαρκώς ότι δεν είμαστε διακοσμητικές. Αντίθετα, έχουμε σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη ελληνική μουσική, παρότι στη σχετική βιομηχανία οι άντρες εξακολουθούν να είναι πλειονότητα, κάτι που αποτελεί σε μεγάλο βαθμό παγκόσμιο φαινόμενο.
Υπάρχουν στερεότυπα που κληθήκατε να ξεπεράσετε;
Εμείς οι γυναίκες γενικά αντιμετωπίζουμε μια σειρά από έμφυλα στερεότυπα, και η μουσική βιομηχανία δεν αποτελεί εξαίρεση. Μέχρι τις αρχές του 2000 περίπου, η κυριαρχία των γυναικών στα νυχτερινά κέντρα ήταν αδιαμφισβήτητη. Η αλλαγή όμως του μοντέλου διασκέδασης έφερε τους άντρες στο προσκήνιο και η πίστα έγινε ανδροκρατούμενη. Οι επιχειρηματίες άρχισαν να ψάχνουν πρώτα το αντρικό όνομα που θα ηγηθεί του σχήματος και μετά τη γυναίκα που θα το «συμπληρώσει». Σήμερα, το 2026, αρχίζει να φαίνεται ξανά «φως στο τούνελ» επειδή υπάρχουν επιχειρηματίες που στηρίζουν γυναίκες τραγουδίστριες με εμπορική δυναμική να ηγούνται των δικών τους σχημάτων, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια με τεράστια επιτυχία στην περίπτωση της Άννας Βίσση.
Πλέον οι γυναίκες έχουν περισσότερη ελευθερία έκφρασης;
Έχουμε κάνει πολύ μεγάλα βήματα προόδου, αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας. Η ελευθερία έκφρασης είναι ένας διαρκής αγώνας, και σίγουρα παίζει ρόλο σε ποια χώρα και σε ποιο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο ζουν οι γυναίκες.
Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν ενισχύσει ή έχουν παραποιήσει την καλλιτεχνική έκφραση;
Και τα δύο. Από τη μία, οι καλλιτέχνες προβάλλουν το έργο τους άμεσα, χωρίς μεσάζοντες, και, με τις πλατφόρμες του Instagram και του TikTok, δημιουργούν μια αμφίδρομη επικοινωνία που συνδέει συναισθηματικά το χρήστη με το προϊόν, το τραγούδι στη συγκεκριμένη περίπτωση. Από την άλλη, δεν έχουν το μυαλό να μπουν σε διαδικασία καλλιτεχνικής δημιουργίας, μιας και η αγωνία τους είναι να γίνει γρήγορα viral η δουλειά τους, οπότε στο τέλος μετατρέπονται σε «διαχειριστές social».
Πιστεύετε ότι τα talent shows μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά έναν τραγουδιστή;
Ναι, μπορούν, γιατί δίνουν άμεση αναγνωρισιμότητα προσφέροντας στον τραγουδιστή τη δυνατότητα να τον ακούσουν εκατομμύρια τηλεθεατές και να αποκτήσει σύντομα θαυμαστές, κάτι που, διαφορετικά, θα απαιτούσε πολλά χρόνια προσπάθειας. Σίγουρα, όμως, δεν εγγυώνται μια μακροχρόνια καριέρα. Αυτό θα κριθεί από τον τρόπο διαχείρισης μετά το παιχνίδι. Η φήμη μπορεί να είναι εφήμερη αν δεν υπάρχει συνέχεια με καλό υλικό, σωστές επιλογές και σκληρή δουλειά.
Απολαμβάνετε το ρόλο σας στην κριτική επιτροπή του «Just the 2 of Us» από την αρχή μέχρι και σήμερα. Τι αγαπάτε στο σόου και πώς δέχεστε την κριτική που του ασκείται;
Ο ρόλος αυτός έχει μεγάλη ευθύνη και η απόφαση βαραίνει πάντα. Πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ του να αξιολογείς ως επαγγελματίας αυτό που ακούς και του να θυμάσαι διαρκώς ότι δεν διαγωνίζονται επαγγελματίες τραγουδιστές, αλλά επώνυμοι άνθρωποι που ήρθαν με όλη τους την καλή θέληση να συμβάλουν στο φιλανθρωπικό κομμάτι του σόου, να ψυχαγωγήσουν τους τηλεθεατές και να περάσουν κι αυτοί καλά. Κάνουμε όλοι το καλύτερό μας, το στήσιμο είναι φαντασμαγορικό και ο Νίκος Κοκλώνης αξιαγάπητος, λαμπερός και πολύ ταιριαστός στο ρόλο του παρουσιαστή. Είναι εμπειρία η θέση του κριτή, έχουμε μαγευτεί πολλές φορές από μια εξαιρετική εμφάνιση και νιώθουμε την ικανοποίηση ότι «ανακαλύψαμε» το ταλέντο! Ο ρόλος ωστόσο παραμένει δύσκολος, ειδικά όταν έρχεται η στιγμή να απορρίψουμε έναν άνθρωπο που έχει προσπαθήσει τόσο πολύ ασκώντας καλοπροαίρετη αρνητική κριτική με στόχο τη βελτίωσή του και όχι την ταπείνωσή του.
Θα θέλαμε το σχόλιό σας για τον Akylas, που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision.
Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Είναι υπερβολικός, εκκεντρικός, πρωτότυπος και προσιτός! Το τραγούδι του έχει εναλλακτικό ποπ ρυθμό και κλείνει με μια συγκινητική μπαλάντα – τον σκηνοθετεί και ο Φωκάς Ευαγγελινός. Θεωρώ όλο αυτό το πακέτο ιδανικό για τη Eurovision. Πιστεύω πως θα είναι μέσα στην πεντάδα, μαζί με τα κορυφαία φαβορί, τη Φινλανδία, τη Δανία, τη Γαλλία και, ίσως, την Αυστραλία.
Η σχέση σας με τον Διονύση Σχοινά είναι καρμική. Θυμάστε την πρώτη στιγμή που καταλάβατε ότι αυτός ο άνθρωπος θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή σας;
Ναι. Όταν εμφανιζόμασταν στο Ποσειδώνιο, ήρθε στο καμαρίνι μου για να μου προσφέρει ένα δώρο για τη γιορτή μου. Ούτε το όνομά του ήξερα, ήταν σαν να τον έβλεπα για πρώτη φορά. Ήταν όμορφος και πολύ γλυκός και το δώρο του –τρία κουτιά κόκκινες καρδιές, η μία μέσα στην άλλη, και ένα ζωγραφιστό αρκουδάκι πάνω στην καθεμία– μου φάνηκε πολύ τρυφερό. Μιλήσαμε λίγο για τη δουλειά, με ρώτησε αν ήθελα να μου δώσει το τηλέφωνό του, του είπα ναι και την ίδια νύχτα συζητούσαμε για έξι ώρες, μέχρι το ξημέρωμα. Αυτό ήταν!
Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά;
Από μένα όχι. Εκείνος, όμως, εδώ και 29 χρόνια, διηγείται μια ρομαντική ιστορία: Κάναμε πρόβες στο Ποσειδώνιο και καθόταν με τον Λάμπη Λιβιεράτο. Με το που μπήκα, τον ρώτησε αν ήμουν η Καίτη Γαρμπή και δήλωσε: «Εγώ αυτή θα την παντρευτώ!».
Φοβηθήκατε επειδή και οι δύο κάνατε –και κάνετε– την ίδια δουλειά;
Όχι, ποτέ! Αυτό μας ένωσε, η καλλιτεχνική κατανόηση για το απαιτητικό πρόγραμμα αυτού του επαγγέλματος. Η δημιουργία, το πάθος για τη μουσική, το ξενύχτι, οι ατέλειωτες ώρες στο στούντιο, ο ενθουσιασμός για κάθε καινούριο τραγούδι, η αγωνία σε κάθε εμφάνιση, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο διαχειριστήκαμε την πίεση λόγω της έκθεσης της προσωπικής μας ζωής στα φώτα της δημοσιότητας.
Τι σας γοήτευσε περισσότερο σε εκείνον;
Η δύναμη, η ευγένεια, ο ιπποτισμός, η παιδικότητα και το χιούμορ του. Είναι πρότυπο άντρα και είμαι υπερήφανη που ο Δημήτρης βαδίζει στα χνάρια του πατέρα του. Ευγνωμονώ τον Διονύση για αυτό.
Θα μας πείτε πώς και πού έγινε η πραγματική πρόταση γάμου;
Στην τηλεόραση, ζωντανά στον αέρα, στην εκπομπή της Ρούλας Κορομηλά, Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1997. Αυτό που θυμάστε εδώ και 29 χρόνια.
Είναι εύκολο για ένα ζευγάρι να συνυπάρχει και καλλιτεχνικά;
Στη δική μας περίπτωση, ήταν και είναι εύκολο επειδή θαυμάζει ο ένας τον άλλο ως τραγουδιστή και σέβεται την καλλιτεχνική του πορεία. Δεν είμαστε ανταγωνιστικοί, χαιρόμαστε ο ένας με την εξέλιξη του άλλου. Πολλές φορές έχει τύχει να φτάσει ένα ωραίο τραγούδι στα χέρια του ενός και να το δώσει με μεγάλη χαρά στον άλλο γιατί πιστεύει πως του ταιριάζει περισσότερο. Οι δύο σεζόν δε που κάναμε μαζί στην Αυτοκίνηση ήταν οι καλύτερες της ζωής μου!
Ποιο είναι το μυστικό της μακροχρόνιας συντροφικότητας για σας;
Βαθιά αγάπη, αυτονομία και συντροφικότητα ταυτόχρονα, θαυμασμός, σεβασμός, χιούμορ και κοινές ηθικές αξίες.
Ερωτεύεται κανείς τον ίδιο άνθρωπο μέσα στα χρόνια;
Ναι, γίνεται. Πάνω στην πίστα δίπλα μου, κοιτάζοντάς τον και ακούγοντάς τον να τραγουδά, το ένιωσα πολλές φορές και πέρυσι και φέτος.
Αν περιγράφατε τη σχέση σας με δύο λόγια, ποια θα ήταν αυτά;
Σαν παραμύθι.
Πώς νιώσατε όταν γίνατε γονείς;
Πληρότητα και απόλυτη επιτυχία. Γιατί, αν δεν είναι επιτυχία ο ρόλος της μαμάς και του μπαμπά, ποιος άλλος μπορεί να είναι πάνω από αυτόν;
Ποια ήταν η μεγαλύτερη αγωνία σας ως μητέρας;
Ήταν, είναι και θα είναι να είναι υγιής, ασφαλής και ευτυχισμένος.
Ποιες αξίες θελήσατε να μεταλαμπαδεύσετε στο γιο σας;
Εκείνες που μας μεταλαμπάδευσαν και οι δικοί μας γονείς: την πίστη και την ευγνωμοσύνη στον Θεό, την καλοσύνη, την προσφορά, τη δικαιοσύνη, το σεβασμό, την ευγένεια, την ειλικρίνεια, την ταπεινότητα, την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό. Αυτές οι αξίες είναι η βάση πάνω στην οποία ένα παιδί θα χτίσει την προσωπικότητά του.
Ποια στιγμή του σας έχει συγκινήσει περισσότερο;
Όταν κουβεντιάζουμε για διάφορα θέματα –ιδίως προσωπικά, αλλά και κοινωνικά–, βγάζει μια τέτοια ενσυναίσθηση που μου φέρνει δάκρυα στα μάτια και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν πράγματι αξίζω να είμαι η μητέρα αυτού του παιδιού. Από τους τρεις μας, εκείνος έχει περισσότερο ανεπτυγμένη αυτή την ικανότητα, και εύχομαι να του βγαίνει πάντα σε καλό.
Τι εύχεστε για το μέλλον του; Πώς θα θέλατε να τον δείτε;
Ευτυχισμένο, τι άλλο;
Βλέπετε στον Δημήτρη την εξέλιξή σας;
Είναι η καλύτερη έκδοση και των δυο μας. Ο Δημήτρης δεν ήρθε σε αυτήν τη ζωή για να υλοποιήσει τυχόν ανεκπλήρωτα δικά μας όνειρα. Κρατά ως βάση τις ηθικές αξίες της οικογένειας και τις εξελίσσει, ενώ εμείς του παρέχουμε την ασφάλεια για να περπατήσει το δρόμο του με αυτογνωσία και θάρρος.
Είστε υποστηρικτική ή αυστηρή μαμά;
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Του προσφέρω συναισθηματική ασφάλεια, είμαι πάντα εκεί για να τον ακούσω, να τον ενθαρρύνω, να τον καταλάβω. Είμαι όμως σταθερή σε κάποιους κανόνες και, ναι, ίσως αυστηρή.
Είκοσι χρόνια μετά, και αναβιώνουμε με μια φωτογράφιση το πρώτο εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης του HELLO!, στο οποίο ήσαστε εσείς με τον Δημήτρη παιδάκι. Ποια είναι τα συναισθήματά σας κοιτάζοντας πίσω;
Είδα πρόσφατα το εξώφυλλο, όπου ο Δημήτρης είναι 6 ετών, και ένιωσα πολύ μεγάλη συγκίνηση. Είμαστε πάντα μαζί, πάντα κολλητοί, και μέσα στα μάτια του, από τότε που ήταν 6 μέχρι τώρα, είκοσι χρόνια μετά, διαβάζω την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια που νιώθει αγκαλιάζοντάς με.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ
Πώς κατάλαβες ότι θέλεις να ακολουθήσεις το δρόμο της μουσικής;
Από μικρός περνούσα ατέλειωτες ώρες στο στούντιο του πατέρα μου, που ήταν στο υπόγειο του σπιτιού μας. Τον έβλεπα σε καθημερινή βάση να δημιουργεί, να φτιάχνει τραγούδια και να τραγουδά. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό ακριβώς μου αρέσει να κάνω κι εγώ.
Ήταν από επιλογή ή μέσα στο DNA σου, λόγω του ότι μεγάλωνες με δύο γονείς που είναι άκρως επιτυχημένοι καλλιτέχνες;
Πρώτα ήταν από επιλογή. Σίγουρα, όμως, και το DNA έπαιξε το ρόλο του.
Είχες την ελευθερία να εκφραστείς καλλιτεχνικά;
Ναι, έκανα αυτό που ήθελε η καρδιά μου. Εδώ και χρόνια, έχω ξεκινήσει να κάνω παραγωγές στο δικό μου home studio. Διασκευάζω ξένα και ελληνικά κομμάτια, τα ενορχηστρώνω από την αρχή, κάνω remix και παράλληλα συνθέτω και ενορχηστρώνω τραγούδια δικά μου.
Την ενασχόλησή σου με τη μουσική την αποδέχθηκαν και οι δύο γονείς σου;
Όταν είδαν πόσο πολύ αγαπώ τη μουσική και το τραγούδι και με πόση αφοσίωση δουλεύω πάνω σε αυτά, αποφάσισαν να με στηρίξουν.
Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον;
Σκοπεύω να δουλέψω σκληρά για να έχω μια πορεία που θα βασίζεται στις δικές μου δυνάμεις. Ευγνωμονώ τους γονείς μου για τις πόρτες που μου άνοιξαν, αλλά θέλω να παραμείνω στο χώρο για τη δική μου αξία. Ονειρεύομαι να έχω εξέλιξη ως μουσικός, τραγουδιστής και παραγωγός και εύχομαι ο κόσμος να με αγαπήσει για αυτό που θα δώσω εγώ, χωρίς να με κρίνει ή να με συγκρίνει με τους γονείς μου, και να δει ότι κάνω κάτι τελείως διαφορετικό. Χρησιμοποιώ laptop και παίζω πλήκτρα όπως κάνουν κάποιοι DJs στο εξωτερικό που εκτιμώ πολύ και ταυτόχρονα τραγουδώ τα ελληνικά κομμάτια δημιουργώντας ένα live show.
Υπάρχουν καλλιτέχνες που ξεχωρίζεις και αγαπάς;
Θαυμάζω μουσικούς και παραγωγούς που εξελίσσουν μόνοι τους τον ήχο τους, όπως ο Kygo, ο Νταβίντ Γκετά και ο Bruno Mars. Πέρα από τον πατέρα και τη μητέρα μου, που λατρεύω και που είναι τα πρότυπά μου, αγαπώ πολύ τη φωνή του Γιάννη Πάριου.
Ο θεσμός της Eurovision είναι κάτι που σε ενδιαφέρει;
Δεν είμαι ακόμη έτοιμος να πάρω τέτοια ευθύνη και να εκπροσωπήσω τη χώρα μου. Θα ήθελα πολύ όμως να συμμετάσχω κάποια στιγμή με ένα ενδιαφέρον τραγούδι και το concept που κάνω ήδη. Μακάρι να γίνει κάποτε!
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει η γενιά σου;
Ειδικά για μένα, η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να βγάλω από πάνω μου την ταμπέλα του «παιδιού της Γαρμπή και του Σχοινά». Όσον αφορά τη γενιά μου γενικά, έχουμε μόνιμο άγχος και ανασφάλεια για το μέλλον μας. Το οικονομικό, ο ανταγωνισμός και η προσπάθεια να ξεχωρίσεις, τα social που σε πιέζουν να είσαι παρών καθημερινά, όλα αυτά προκαλούν στρες και ψυχική κούραση. Όσο για τις προσωπικές σχέσεις, η γενιά μας είναι πολύ μοναχική, κι ας είναι όλη μέρα on-line. Οι σχέσεις δεν είναι ποιοτικές, δεν υπάρχει συναισθηματικό δέσιμο, ούτε στο ζευγάρι ούτε μεταξύ φίλων. Κολλητός είσαι με το κινητό σου. Επίσης, δεν υφίσταται σεβασμός καθώς τα σημερινά παιδιά θεωρούν πως είναι ίσα με τους μεγαλύτερους και μπορεί να φέρονται με ειλικρίνεια, αλλά όχι με ευγένεια.
Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;
Τον πιο σημαντικό! Όταν είμαι ερωτευμένος, έχω έμπνευση να γράψω μουσική και να το παλέψω λίγο και με τους στίχους. (γέλια) Ο έρωτας σε ωθεί να ζεις τη ζωή σου σε ανώτερο επίπεδο, σε παρακινεί να κάνεις πράγματα που δεν ήξερες ότι μπορείς, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Πώς αισθάνεσαι που φωτογραφήθηκες μετά από είκοσι χρόνια με τη μητέρα σου για το εξώφυλλο του περιοδικού HELLO!;
Κοιτάζω τη φωτογραφία που ήμουν 6 χρονών και συγκινούμαι πολύ βλέποντας τη μαμά μου να με κρατά αγκαλιά. Είκοσι χρόνια μετά, στο ίδιο περιοδικό, την κρατώ αγκαλιά εγώ.
Συνέντευξη: Μαρία Κολλιάτσα
Φωτογράφος: Ρούλα Μονιάκι
Styling: Dennis Kolpodinos
Μακιγιάζ: Δέσποινα Αλχαζίδου
Χτένισμα: Βασίλης Μπουλούμπασης
