Από την παρτιτούρα μιας παράστασης, όπως χαρακτηρίζει η ίδια τη «Ληστεία της συμφοράς», μια καθαρόαιμη, ταχύτατων ρυθμών κωμωδία που ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Λαμπέτη, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, στην παρτιτούρα της ζωής της. Η Κατερίνα Γερονικολού χαράζει τα δικά της επαγγελματικά και προσωπικά μονοπάτια με την αφοσίωση, τη συνέπεια και την πειθαρχία που τη χαρακτηρίζουν και μια ακλόνητη πίστη στην ομάδα, στη συνένωση δυνάμεων
Από την πρώτη στιγμή που είχαμε μιλήσει για τη «Ληστεία της συμφοράς», πριν από την πρεμιέρα στο θέατρο Λαμπέτη, είχες ένα τρομερό ένστικτο. Το πίστευες πολύ αυτό το έργο, σου άρεσε, και δικαιώθηκες.
Πέφτεις μέσα σε ό,τι αφορά το ένστικτο. Ποτέ δεν είχα άγχος αν θα πετύχει. Είχα εξαρχής μια πίστη ότι αυτό το έργο είναι κάτι που λείπει πολύ από το θεατρικό σκηνικό – από το οποίο, παρότι είναι πλούσιο, σφύζει από ταλέντο και ωραίες παραστάσεις, απουσιάζουν οι κωμωδίες, και μάλιστα τέτοιου είδους και ύφους όπως η «Ληστεία της συμφοράς». Για όσους δεν το έχουν δει, ας αναφέρω ότι είναι μια κωμωδία που έχει σουρεαλιστικά στοιχεία. Ουσιαστικά, πρόκειται για την παρωδία μιας ληστείας. Όλοι οι πρωταγωνιστές επιδιώκουν να κλέψουν ένα διαμάντι, αλλά η ληστεία θα πάει λάθος σε κάθε επίπεδο γιατί θέλουν να ονομάζονται εγκληματίες, αλλά στην πραγματικότητα είναι λαμόγια, ανίκανοι και πολύ ατάλαντοι. Όλο αυτό προκαλεί πάρα πολύ αστείες καταστάσεις. Πολλές φορές σκέφτομαι –επειδή τελειώνουμε σε δύο μήνες– ότι έχουμε φτάσει στο σημείο, μετά από δύο απίστευτες, τεράστιες σεζόν, να απολαμβάνουμε την παράσταση με διαφορετικό τρόπο. Είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι παραστάσεις που απομένουν και έχουν αρχίσει ήδη να μας λείπουν και η σκηνή του Λαμπέτη και η παρέα που έχουμε δημιουργήσει. Πραγματικά, είμαι πολύ ευτυχισμένη και σχεδόν δεν θέλω να τελειώσουμε. Το έχουμε ευχαριστηθεί βέβαια. Νομίζω ότι είναι ένας πολύ όμορφος κύκλος που θα είναι για πάντα ένα ορόσημο μέσα μου.
Αυτού του είδους η κωμωδία, που θέλει ταχύτητα και συντονισμό, σε έχει κάνει να βγεις από το concept του «παίζω ένα ρόλο» και σε έχει βάλει λίγο στο «είμαστε μια ομάδα που παίζουμε ένα έργο»;
Θέλει όντως ταχύτητα και συντονισμό η παράσταση. Είναι μια παρτιτούρα, είναι σαν χορογραφία. Επί σκηνής, όλα πηγαίνουν χάλια, ωστόσο backstage οφείλουν να πάνε στην εντέλεια, κάθε δευτερόλεπτο. Το αντιλαμβάνονται αυτό ακόμα και οι θεατές γιατί βλέπουν ότι όλα συμβαίνουν στο τσακ. Πάντα νιώθω ομάδα, είτε έχω έναν πολύ μεγάλο ρόλο είτε έναν πιο μικρό, όχι μόνο στο θέατρο, αλλά και στο σινεμά και στην τηλεόραση. Όταν αισθάνεσαι καλά, εμπιστεύεσαι τους συνεργάτες σου και ακουμπάς πάνω τους, καταλαβαίνεις ότι οι ομάδες κερδίζουν και γράφουν ιστορία. Είναι επίσης μια παράσταση πολύ απτική. Με τους συναδέλφους αγγιζόμαστε πολύ, τραβάμε ο ένας τον άλλο, πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Εγώ απλώνω τα «δίχτυα» μου στο μισό θίασο.
Ερωτική persona η ηρωίδα σου;
Είναι πολύ ιδιαίτερος ρόλος, δεν έχω ξανακάνει κάτι αντίστοιχο. Περιλαμβάνει πολλή επαφή και απαιτεί οικειότητα. Εμείς λοιπόν αυτή την οικειότητα –γιατί δεν ήμαστε ομάδα, γίναμε εκ των υστέρων– την αποκτήσαμε από τις πρόβες, ταιριάξαμε. Ίσως να είναι κι αυτός ένας παράγοντας επιτυχίας. Δεν είναι κάτι που ενδεχομένως μπορεί να καταλάβει το κοινό, καταλαβαίνει όμως την ενότητα, ότι υπάρχει κάτι που πηγαίνει ρολόι. Κι αυτό είναι εντελώς άρρητο. Όπως είπα και πριν, νιώθω πάντα ομάδα, δεν νιώθω μονάδα. Αν νιώσω μονάδα, για μένα αυτό είναι καταδίκη. Ως καλλιτέχνιδα μόνο έτσι μπορώ να λειτουργήσω, μόνο ομαδικά – και πιστεύω πως το ίδιο ισχύει για τους περισσότερους.
Γενικά είναι καταδίκη να νιώθεις μονάδα, όχι μόνο στη δουλειά.
Σωστό. Συντροφικότητα δεν βρίσκουμε μόνο στο σπίτι μας. Είναι ευλογία να τη βρίσκουμε παντού και στη δουλειά μας να συμμαχούμε και να ενώνουμε τα θέλω, τις χαρές και τις λύπες μας με των συναδέλφων μας. Ο χώρος μας χαρακτηρίζεται από την περιοδικότητα και την εποχικότητα. Ωστόσο με τον Γιώργο Χρανιώτη έχουμε παίξει στην τηλεόραση στο παρελθόν, με τον Δημήτρη Κουρούμπαλη επίσης, με τον Ιωάννη Απέργη έχουμε κάνει θέατρο… Δηλαδή, μας ενώνει μια αόρατη κλωστή, η οποία μπορεί να σταματά κάποια στιγμή, αλλά, ακόμα και χρόνια μετά, θα την ξαναπιάσουμε από το ίδιο σημείο. Πρόκειται για σχέσεις που στην πραγματικότητα δεν χάνονται, κι αυτό είναι πολύ ωραίο.
Είπες ότι είναι ένας ρόλος τελείως διαφορετικός απ’ ό,τι έχεις κάνει μέχρι τώρα. Γενικότερα αναζητάς διαφορετικούς ρόλους;
Ναι. Είναι κάτι που επιζητώ, και με τον πιο αγνό τρόπο, επειδή η αλλαγή είναι ανανεωτική, δημιουργεί ερεθίσματα και, επομένως, άλλο κέφι και όρεξη να ανακαλύψεις ένα διαφορετικό κομμάτι του εαυτού σου, και «εκ του πονηρού», γιατί θέλω και οφείλω να δείξω στο κοινό μια καινούρια δική μου εκδοχή. Οπότε, ναι, είναι ζητούμενο. Ο ηθοποιός έχει μέσα του τη μεταμόρφωση – και, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία για μεταμόρφωση, είναι πολύ όμορφη συνθήκη.
Έχεις νιώσει ποτέ εγκλωβισμένη είτε σε ρόλους είτε στην εικόνα σου ή στη σκέψη ότι σου κάνουν προτάσεις έχοντας κάτι συγκεκριμένο για σένα κατά νου;
Η λέξη «εγκλωβισμένη» δεν με αντιπροσωπεύει. Είναι πολύ βαριά και, όχι, δεν έχω νιώσει έτσι. Αναμφίβολα η εικόνα μας μας προσδιορίζει αρκετά, αλλά πάρα πολλοί ηθοποιοί τολμούν να τη σπάνε ξανά και ξανά. Πιστεύω πως, όσο περνούν τα χρόνια, θα μου δίνεται όλο και περισσότερο η ευκαιρία να τσαλακώνω την εικόνα με την οποία με γνωρίσατε πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν ξεκίνησα. Υπάρχουν σκηνοθέτες που με έχουν εμπιστευτεί μέχρι τώρα σε διαφορετικούς ρόλους. Σίγουρα η αρχική εικόνα μας, η φωνή και το παρουσιαστικό μας, καθοδηγεί πολλές φορές τους σκηνοθέτες σε μια πρώτη ανάγνωση για το τι μπορεί να μας ταιριάζει. Εδώ είμαστε για να κάνουμε και πράγματα που δεν μας ταιριάζουν.
Αν ζητούσα από συναδέλφους σου να μου πουν τι σε χαρακτηρίζει πάνω στη δουλειά, τι θα μου απαντούσαν;
Έχοντας κάνει ένα πολύ μεγάλο άλμα από τα νομικά στην υποκριτική, έχοντας αλλάξει εντελώς πορεία δηλαδή, πότε άρχισες να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου;
Γενικά είμαι από τα άτομα που, όταν βλέπουν ανθρώπους με υπερβολική αυτοπεποίθηση, τους ζηλεύουν. Σκέφτομαι «κοίτα τώρα, χωρίς να είναι τέλειος, περπατά και φέρεται λες και είναι άρχοντας, λες και τα έχει όλα, σαν να μην του λείπει τίποτα, σαν να είναι ξεχωριστός και αλάθητος». Εγώ δεν είμαι σε αυτή την κατηγορία, δεν περπατώ και νιώθω ότι μου ανήκει ο χώρος. Σίγουρα, όμως, έχω εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου, διαφορετικά δεν θα είχα προχωρήσει σε αυτές τις ριζικές αλλαγές ούτε θα επιβίωνα όλα αυτά τα χρόνια σε ένα χώρο δύσκολο και αβέβαιο. Φυσικά, έχω γνωρίσει υπέροχους ανθρώπους. Δεν θεωρώ καθόλου βρόμικο το χώρο μας.
Παρότι έχεις μιλήσει για τοξικές συνεργασίες;
Ναι, γιατί εδώ μιλάμε για ποσοστά. Με μια χούφτα αρνητικών παραδειγμάτων, δεν γίνεται να καταδικαστεί ένας ολόκληρος επαγγελματικός χώρος. Η ποσόστωση είναι υπέρ των καλών ανθρώπων. Οι λίγοι δεν μπορούν να στιγματίσουν ένα χώρο που αποτελείται από χιλιάδες επαγγελματίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, απομακρύνεσαι απ’ ό,τι τοξικό, αλλά συνεχίζεις και προχωράς με καλές συνεργασίες.
Έχεις μιλήσει δημόσια για αυτό, όπως και για τοξικές σχέσεις που έχεις βιώσει. Το έχεις κάνει για να τις ξορκίσεις, να τις απομυθοποιήσεις ίσως; Για να δείξεις ότι μπορεί να συμβούν και να ξεπεραστούν;
Απομυθοποίηση υπάρχει έτσι κι αλλιώς μετά από κάθε κακή συμπεριφορά. Νομίζω πως, όταν μου συνέβη, μίλησα γιατί μία αλήθεια, όταν στέκεται μόνη της, βάλλεται πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι αν ενωθούν δέκα αλήθειες. Σκέφτηκα πιο πολύ με αλληλεγγύη. Πολλές αλήθειες μαζί είναι άτρωτες, η μία μπορεί να θεωρηθεί ψέμα. Πιο εύκολα σπας ένα κλαρί παρά ένα δεμάτι.
Τώρα θα περάσω σε ένα θέμα που ίσως έχεις βαρεθεί να συζητάς, αλλά η Μιμή Ντενίση δήλωσε πρόσφατα ότι ο γάμος θα γίνει κάποια στιγμή. Κι εννοούσε το γάμο σου με το σύντροφό σου, Γιάννη Τσιμιτσέλη. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό;
Αγαπάμε πάρα πολύ τη Μιμή. Είναι και για τους δυο μας οικογένεια. Είναι πια κλισέ που το λέμε, αλλά εννοείται ότι, στο πλαίσιο αυτό, ξέρω πως θα ήθελε να γίνουμε οικογένεια και με αυτό τον τρόπο.
Να σας παντρέψει…
Ναι. Φυσικά, με χαροποιεί ως δήλωση γιατί προέρχεται από πολύ όμορφα, δυνατά συναισθήματα. Το έχω ζήσει με τα παιδάκια που έχω βαφτίσει. Είναι πολύ ωραίο να δένεσαι πολλαπλά με κάποιον. Την αγάπη που μας δείχνει η Μιμή με αυτήν τη δήλωσή της εγώ τη νιώθω και με ζεσταίνει. Να της πω ότι κι εγώ, αν παντρευόταν, θα την πάντρευα με ευχαρίστηση.
Η ερώτηση βέβαια με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη, αν θα παντρευτείτε, παραμένει η ίδια.
Δεν με ενοχλεί αυτή η ερώτηση – περισσότερο ενοχλούνται οι φίλες μου που δέχομαι την ίδια ερώτηση συνεχώς. Καταλαβαίνω ότι προέρχεται από δύο λόγους. Ο πρώτος είναι από μια χαρούμενη, ελαφριά διάθεση, εντελώς αθώα. Πολλοί έχουν στο μυαλό τους ότι μια ευτυχισμένη σχέση πρέπει να οδηγήσει σε ένα γάμο. Κατά δεύτερον, είναι και μια σχετικά στερεοτυπική ερώτηση για μένα. Σαν να δημιουργεί ένα προηγούμενο ότι αυτή είναι η διαδρομή που ακολουθεί ο καθένας και αυτήν πρέπει να ακολουθήσεις κι εσύ. Σαν να σου οριοθετούν το δρόμο. Δεν έχω κάτι εναντίον του γάμου, αλλά δεν νιώθω τη θρησκευτική ανάγκη –ας το πούμε έτσι– να τον τελέσω, να συμμετάσχω σε κάτι τέτοιο. Μου αρκεί που είμαι ευτυχισμένη. Φοβάμαι όμως ότι με τη συζήτηση αναπαράγουμε ίσως κάποιο πρότυπο που πρέπει να υιοθετεί κάθε ζευγάρι, το οποίο δεν είναι απαραίτητα το μοναδικό μονοπάτι που μπορούν να ακολουθήσουν δύο άνθρωποι.
Εσύ με τον Γιάννη, λοιπόν, εδώ και οκτώ χρόνια, βαδίζετε το δικό σας προσωπικό μονοπάτι. Ποια είναι η βάση της σχέσης σας;
Κάθε μέρα επιλέγουμε ο ένας τον άλλο. Δεν είμαστε μαζί επειδή το συνηθίσαμε. Η βάση είναι ότι κάθε μέρα είμαστε μαζί επειδή θέλουμε και σήμερα να είμαστε μαζί. Αυτό μου προκαλεί μια πολύ ωραία ελευθερία και μια καθαρότητα στην ανάγνωση των συναισθημάτων μου. Είναι επιλογή, δεν είναι παγιωμένη κατάσταση.
Αλλάζει μορφές ο έρωτας;
Σίγουρα. Δεν ξέρω πώς είναι μια σχέση στην εικοσαετία, δεν έχω φτάσει ποτέ εκεί, αλλά νομίζω ότι αλλάζει, και ειδικά τα πρώτα χρόνια. Γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Η περίοδος που διανύουμε τώρα μου αρέσει ίσως πιο πολύ από τη φάση των πρώτων ετών.
Σου αρέσει να κάνεις σχέδια, να φαντάζεσαι το κοντινό ή το πιο μακρινό μέλλον;
Μου αρέσει πολύ να κάνω σχέδια και όνειρα, τα οποία δεν είναι ποτέ συγκεκριμένα. Αφορούν, μεταξύ άλλων, το να μπορώ να κάνω τη δουλειά που αγαπώ – είναι μεγάλη τύχη η δυνατότητα που μου δίνεται. Πολλές φορές, όταν θέλω να χαλαρώσω και να ηρεμήσω, με σκέφτομαι σε μια βεράντα να βλέπω θάλασσα, να πίνω παγωμένο τσάι και να διαβάζω ένα βιβλίο. Και να ξέρω ότι κάπου μέσα στο σπίτι είναι οι άνθρωποι που αγαπώ. Αυτή είναι η εικόνα που με γαληνεύει.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΟΝΙΑ ΜΑΓΓΙΝΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΑΡΑΠΗΣ
FASHION EDITORS: ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΓΚΩΝΑΚΗ,
ΠΕΝΝΥ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ΧΤΕΝΙΣΜΑ: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΝΤΗ
ΒΟΗΘΟΣ STYLING: ΕΒΕΛΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ
Ευχαριστούμε τον Πύργο Μελισσουργού (42o χλμ. Λεωφόρος Αναβύσσου, τηλ. +30 6980420422, info@pyrgosmelissourgou.gr) για τη φιλοξενία.
