Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο Παρέα» στον ΑΝΤ1. Με αφορμή μια αποκάλυψη της Κατερίνας Καραβάτου, ο ηθοποιός άνοιξε ένα βαθιά προσωπικό κεφάλαιο της ζωής του, φέρνοντας στο προσκήνιο μια εμπειρία που, όπως φάνηκε, παραμένει ζωντανή τόσο για τον ίδιο όσο και για ανθρώπους που την έζησαν από κοντά.
Η Κατερίνα Καραβάτου θυμήθηκε τη στιγμή που τον συνάντησε στα καμαρίνια, λίγα λεπτά αφότου είχε μάθει το τραγικό νέο -μια εικόνα που, όπως είπε, δεν έχει ξεχάσει ποτέ.
Η μαρτυρία της Κατερίνας Καραβάτου
Η παρουσιάστρια περιέγραψε με συγκίνηση τη συνάντησή τους εκείνη την ημέρα:«Εμείς οι δύο, εσύ μπορεί να μη το θυμάσαι καν, αλλά έχουμε μοιραστεί, μια στιγμή δικιά σου που ήταν πολύ ιδιαίτερη. Είχα έρθει να σε δω στο θέατρο στην Κρήτη, πριν πολλά χρόνια και θυμάμαι να έρχομαι στα καμαρίνια να σε δω και σε βλέπω χαρούμενο και παγωμένο ταυτόχρονα. Και μου λες: “έχω χάσει μόλις τον αδελφό μου”. Ξέρεις πόσο το έχω ακόμα και το σκέφτομαι αυτό Αλέξανδρε; Έκανες την παράσταση και ήρθες σε επαφή με κόσμο έχοντας μάθει αυτό το τραγικό νέο».
Η συγκλονιστική εξομολόγηση του Αλέξανδρου Μπουρδούμη
Ο ηθοποιός επιβεβαίωσε τα γεγονότα, περιγράφοντας με λιτό αλλά φορτισμένο τρόπο εκείνες τις ώρες: «Ήταν λίγες ώρες πριν. Μου το ανακοίνωσαν και έπρεπε να βγω στη σκηνή. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος ηθοποιός που το έκανε αυτό. Θυμάμαι την ταραχή όλων των υπολοίπων. Ήταν η Ρένια Λουιζίδου, ο Στέλιος Μάινας, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ένας σπουδαίος θίασος και ήταν όλοι ταραγμένοι. Ήξεραν πάνω κάτω ότι υπήρχε ένα πρόβλημα στην υγεία του αδερφού μου και μια αναμονή για εμένα και με άκουσαν που μιλούσα στο τηλέφωνο. Ο σκηνοθέτης με ρώτησε, “μήπως να ακυρώσουμε;”. Του λέω “Σε δέκα λεπτά ξεκινάει η παράσταση, με 2.000 κόσμο, τι να ακυρώσουμε;”».
Όταν η σκηνή γίνεται καταφύγιο
Η ιστορία του Αλέξανδρου Μπουρδούμη φωτίζει μια λιγότερο ορατή πλευρά του θεάτρου: τη στιγμή που ο ηθοποιός καλείται να αφήσει πίσω του τον προσωπικό του πόνο και να υπηρετήσει έναν ρόλο μπροστά σε εκατοντάδες ή χιλιάδες θεατές. Δεν πρόκειται απλώς για επαγγελματισμό, αλλά για μια μορφή εσωτερικής πειθαρχίας ή ακόμη και άμυνας. Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος, «δεν τα καταφέρνουμε πάντα», αφήνοντας να εννοηθεί πως τέτοιες επιλογές έχουν και το δικό τους συναισθηματικό κόστος.
