Δύσκολες στιγμές βιώνει η Κατερίνα Στικούδη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της. Η τραγουδίστρια έκανε γνωστή τη δυσάρεστη είδηση μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα social media, αποχαιρετώντας τον με λόγια γεμάτα αγάπη.
Την Τρίτη 6 Οκτωβρίου, η Κατερίνα δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram μια φωτογραφία του πατέρα της από τα παιδικά του χρόνια. Στην ανάρτησή της αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην ιδιαίτερη ομοιότητα που έχει ο γιος της, Νικόλας, με τον παππού του, όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά κυρίως στον χαρακτήρα και την ψυχή του.
Για τον αποχαιρετισμό της επέλεξε ένα τραγούδι που είχε ξεχωριστή σημασία για την οικογένειά της, το «Χαλάλιν του» της Καίτης Χωματά, το οποίο, όπως αποκάλυψε, ο πατέρας της τραγουδούσε συχνά στη σύζυγό του, ενώ έπαιζε κιθάρα.
Το συγκινητικό αντίο στον πατέρα της
Στη λεζάντα της φωτογραφίας, η Κατερίνα Στικούδη γύρισε τον χρόνο πίσω, περιγράφοντας με τρυφερότητα τον πατέρα της και τη γνωριμία του με τη μητέρα της, πριν έρθει η ίδια στη ζωή.
«Ένας όμορφος και καλός μπέμπης που μεγαλώνοντας γνώρισε τη μαμά μου και ήρθα κάποια στιγμή κι’ γω σ’ αυτόν τον κόσμο… Καλό ταξίδι μπαμπά μου… Τώρα έχω μόνο έναν Νικόλα που σου μοιάζει, πάνω από όλα στην ψυχή σου… Το αγαπημένο σου τραγούδι ήταν αυτό… το τραγουδούσες συνέχεια στην γυναίκα σου παίζοντας κιθάρα και αυτή σε χάιδευε και σου χαμογελούσε…».
Η εξομολόγηση για τους γονείς της
Η Κατερίνα Στικούδη δεν έχει επιλέξει να μιλά συχνά δημόσια για την προσωπική και οικογενειακή της ζωή. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2024, σε συνέντευξή της στο «The 2night Show», είχε αναφερθεί με ιδιαίτερη συγκίνηση στους γονείς της και στην ανάγκη της να τους εκφράζει την αγάπη της όσο είναι μαζί της.
«Θέλω να πω στον μπαμπάκα μου και στη μαμά μου ότι τους αγαπώ πολύ. Δεν το έχω κάνει ποτέ και θέλω να τους το πω, να είναι γεροί».
Τότε, η τραγουδίστρια είχε μιλήσει και για μια δύσκολη περίοδο που περνούσε η οικογένειά της, τονίζοντας πως ο χρόνος δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένος.
«Να μην αναβάλλουμε πράγματα… Νoμίζουμε ότι ο χρόνος είναι για πάντα, αλλά δεν είναι. Πρέπει εκείνη τη στιγμή που σκεφτόμαστε κάτι να το κάνουμε – να πάμε μια βόλτα, ένα σινεμά. Να μην λέμε “αύριο”, γιατί δεν ξέρουμε πώς θα είναι το αύριο. Μπήκαμε και βγήκαμε αρκετές φορές στο νοσοκομείο το τελευταίο διάστημα».
