Η περιοδεία του Κωνσταντίνου Καζάκου, ανά την Ελλάδα με δύο ενδιαφέρουσες παραστάσεις, όσα θυμάται από τα παιδικά του χρόνια, ο θάνατος της Τζένης Καρέζη, η διαχείριση της απώλειας, ο Κώστας Καζάκος, η αγκαλιά που πάντα λείπει, τα παιδιά του αλλά και το «παιδί» που κρατά ζωντανό μέσα του.
Ακόμα και τώρα που είμαι πενηνταέξι ετών μου λένε «Είσαι ο γιος της Καρέζη και του Καζάκου»; Δε με ενοχλεί γιατί νιώθω ότι το αναφέρουν με αγάπη. Λάτρεψαν τόσο πολύ τους δικούς μου που το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό είναι αυτό. Και είναι κατανοητό! Δεν το παρεξηγώ! Αναφέρεται με τόση αγάπη και γλύκα που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να με ενοχλήσει.
Η επαγγελματική χρονιά που διανύεις είναι αρκετά δημιουργική, αφού ταξιδεύεις ανά την Ελλάδα περιοδεύοντας με δύο παραστάσεις τα «Άγουρα κεράσια» με την Τάνια Τρύπη και το «Check in για δύο» με την Ιωάννα Πηλίχου.
Τα τελευταία δύο χρόνια περιοδεύω ανά την Ελλάδα. Μου αρέσει πολύ, παρά την κούραση που φέρει η συνθήκη. Η ανταμοιβή από το κοινό της περιφέρειας είναι τεράστια και σε ωθεί να ξεχάσεις την όποια ταλαιπωρία. Οι αντιδράσεις του κόσμου είναι τόσο συγκινητικές ειδικά σε απομακρυσμένα από το κλεινόν άστυ μέρη. Έχουμε παίξει όπου μπορείς να φανταστείς από συνεδριακά κέντρα, μέχρι πολιτιστικούς συλλόγους και είναι τρομερά γοητευτικό. Είμαστε όπως τα μπουλούκια των ηθοποιών στο μακρινό παρελθόν.
Έχει όντως μία μυρωδιά μπουλουκιών αυτό που περιγράφεις.
Είναι μία περιπέτεια. Ποτέ δε ξέρουμε τι θα βρούμε μπροστά μας, σε τι αίθουσα θα φιλοξενηθούμε. Όποτε παίζουμε σε δημοτικά θέατρα είμαστε ευτυχείς, αλλά δεν υπάρχουν παντού δυστυχώς. Μ΄ αρέσει που είμαι εν κινήσει και χαίρομαι γιατί οι παραστάσεις, καλύπτουν διαφορετικό εύρος ρεπερτορίου.
Είναι διαφορετικό το κοινό της περιφέρειας από της Αθήνας;
Είναι πολύ πιο χαλαρό. Δεν έχουν την πίεση και το άγχος που βιώνουμε στην πρωτεύουσα. Η ζωή μας είναι πλέον απάνθρωπη. Νομίζω πώς είναι το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνεις ταξιδεύοντας. Οι επαρχιακές πόλεις είναι όμορφες και οι άνθρωποι τους είναι χαμογελαστοί εν αντιθέσει με εμάς. Στην Αθήνα πλέον δε μπορείς να κυκλοφορήσεις. Για μία απόσταση πέντε χιλιομέτρων απαιτείται να είσαι μία ώρα σε κίνηση. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου να οδηγεί, κυκλοφορώ με μοτοσυκλέτα. Προτιμώ να είναι ακλόνητη η ψυχική μου υγεία από το να παλεύω μέσα σε ένα σιδερένιο κουτί στην κίνηση δύο ώρες κάθε ημέρα. Εν κατακλείδι εάν η δουλειά μου ήταν διαφορετικού είδους, δεν υπήρχε πιθανότητα να ζω στην Αθήνα.
Πέρασε από το μυαλό σου η σκέψη να κάνεις μία νέα αρχή σε άλλο επάγγελμα στην περιφέρεια;
Ποτέ. Θα μπορούσα να το κάνω πολύ εύκολα. Δεν έχω κόλλημα, ούτε φόβο αλλαγών όμως δε το επιθυμώ. Μου αρέσει πολύ η δουλειά μου. Την αγαπώ. Μου προσφέρει τεράστια χαρά. Θα το έπραττα μόνο εάν ήμουν αναγκασμένος εκ των οικονομικών συνθηκών. Δε θα ήταν επιλογή μου ποτέ όμως. Ξέρεις αυτό που μας διαφοροποιεί λίγο εμάς τους καλλιτέχνες από τους υπόλοιπους επαγγελματίες είναι πώς κάνουμε δουλειά αυτό που πραγματικά θέλουμε πολύ. Είναι τεράστιο δώρο! Ακόμη και η αβεβαιότητα και το τρέξιμο που έχει το θέατρο μας κρατά ζωντανούς. Δε βολευόμαστε ποτέ!
Σε ποια ηλικία συνειδητοποίησες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;
Μεγάλωσα μέσα στο θέατρο. Αμφιταλαντευόμουν στην εφηβεία μου και κατά τα πρώτα ενήλικα χρόνια μου για το αν θα έπρεπε να ακολουθήσω μία διαδρομή στο θέατρο ή τη μουσική. Ότι και αν έκανα θα ήμουν πάνω σε μία σκηνή. Επί της ουσίας ήμουν μπλεγμένος ως τα δεκαεννιά μου. Κάποια στιγμή ξεμπέρδεψα τις σκέψεις μου αφήνοντας τη μουσική στην άκρη.
Τι σε οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση;
Αντιλήφθηκα ότι το είδος της μουσικής που ήθελα να υπηρετήσω δεν είχε καμία τύχη στην Ελλάδα. Η hard rock και heavy metal σκηνή δεν έχει επί της ουσίας μεγάλο κοινό στη χώρα μας. Από την άλλη το θέατρο κυλούσε μέσα μου. Με κατηύθυνε. Βέβαια δε σου κρύβω ότι μετάνιωσα που άφησα ολοκληρωτικά τη μουσική στα είκοσι μου. Έπρεπε να τα έχω κάνει και τα δύο ταυτόχρονα. Στα 40 μου που ασχολήθηκα ήταν πλέον αργά.
Γεννημένος και μεγαλωμένος σε μία θεατρική οικογένεια, τι θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια ;
Το θέατρο ήταν κομμάτι της ζωής μου. Οι γονείς μου με παίρνανε μαζί τους στις πρόβες, στις παραστάσεις τους. Ήμουν μονίμως στο χώρο του θεάτρου. Ξέρεις για ένα παιδάκι αυτός είναι ένας μαγικός, εξαιρετικά γοητευτικός κόσμος, που τον τραβάει σα μαγνήτης. Είναι πολύ δύσκολο ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στο θέατρο να θέλει να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του.
Είχες συνείδηση στην εφηβεία σου ότι η μητέρα σου ήταν σταρ;
Βέβαια και το είχα κατανοήσει. Το ζούσα καθημερινά. Και να μην ήθελα δε γινόταν να μην το καταλάβω. Έβλεπα τις αντιδράσεις του κόσμου προς τους γονείς μου. Η αγάπη που έπαιρναν ήταν τεράστια και εγώ ήμουν περήφανος παρατηρώντας πόσο τους λατρεύουν οι άνθρωποι. Παράλληλα αυτό το γεγονός μου δημιουργούσε ευθύνες. Ως έφηβος θυμάμαι σκεπτόμουν: «Οι γονείς σου είναι δύο άνθρωποι που τους αγαπούν όλοι στην Ελλάδα. Μην κάνεις βλακείες και τους εκθέσεις». Πάντοτε είχα φρένο και συνεχίζω να έχω ακόμη στη ζωή μου. Δεν πρόκειται ποτέ να προδώσω την αγάπη του κόσμου τόσο προς τους γονείς μου όσο και προς εμένα, όχι για να πουν ότι αυτός είναι άξιος γιος, αλλά από σεβασμό στο ίδιο το συναίσθημα.
Είναι πολύ όμορφο, το ότι σήκωσες με σεβασμό το βάρος του ονόματος της οικογένειάς σου , χωρίς να επιτρέψεις να «πατήσει» την προσωπικότητα σου.
Ακόμα και τώρα που είμαι πενηνταέξι ετών μου λένε «Είσαι ο γιος της Καρέζη και του Καζάκου»; Δε με ενοχλεί γιατί νιώθω ότι το αναφέρουν με αγάπη. Λάτρεψαν τόσο πολύ τους δικούς μου που το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό είναι αυτό. Και είναι κατανοητό! Δεν το παρεξηγώ! Αναφέρεται με τόση αγάπη και γλύκα που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να με ενοχλήσει.
Η 12η Ιανουαρίου υπήρξε η γενέθλια ημέρα της Τζένης Καρέζη. Είναι μία ειδική ημέρα για εσένα αυτή;
Όχι. Δεν τα έχω έτσι αυτά. Τόσο τη μητέρα μου, όσο και τον πατέρα μου τους έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου μόνιμα. Δε φεύγουν από εκεί. Δεν χρειάζεται να έρθει η ημέρα του θανάτου ή της γέννησης τους για να τους θυμηθώ. Είναι πάντοτε μέσα μου!
Πώς ήταν ως μητέρα η Τζένη Καρέζη και αλήθεια τι σου λείπει από εκείνη;
Δεν υπάρχει παιδί που να μην του λείπει η αγκαλιά της μάνας του ή του πατέρα του. Θα ήθελα πολύ να τους πάρω μία αγκαλίτσα. Δυστυχώς δεν γίνεται. Επειδή νομίζω πώς είμαι αρκετά φιλοσοφημένος ξέρω πώς όταν ο κάθε κύκλος τελειώνει, πρέπει να προχωρήσουμε παρακάτω. Οφείλουμε πρώτιστα να το κάνουμε για αυτούς που μας αγαπούσαν και ήθελαν να είμαστε καλά. Σαφώς τα τραύματα μίας απώλειας πονάνε βαθύτατα αλλά οφείλουμε να προχωρήσουμε.
Είχες αυτή την δύναμη πάντοτε; Όταν «έφυγε» η Τζένη Καρέζη ήσουν σε πολύ νεαρή ηλικία…
Ήμουν εικοσιτριών ετών. Είχα αυτή την στάση ζωής γιατί δε γίνονταν διαφορετικά. Πρέπει να έχεις τη δύναμη ακόμη και όταν πέφτεις να σηκώνεσαι. Εκεί φαίνεται πόσο δυνατός είναι ένας άνθρωπος.
Πόσες φορές έχεις σηκωθεί ως σήμερα στη ζωή σου;
Αρκετές. Μου έχουν συμβεί ατυχίες. Προσπαθώ, άλλες φορές εύκολα και άλλες πολύ δύσκολα, να ξεπεράσω κάθε τι που συμβαίνει.
Ποιο γεγονός ξεπέρασες πολύ δύσκολα;
Βασικά νομίζω πώς ότι πιο δύσκολο ήταν οι απώλειες. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να διορθωθούν.
Αλλάζω θέμα. Αισθάνομαι πώς κρατάς ζωντανό το παιδί μέσα σου.
Ναι! Δεν το κρύβω άλλωστε το παιδί που κουβαλώ. Αν έρθεις στο χώρο μου, θα αισθανθείς ότι βρίσκεσαι στο σπίτι ενός εικοσάχρονου και όχι ενός ώριμου άνδρα. Είμαι ώριμος εκεί που πρέπει και όπου δεν χρειάζεται δεν είμαι καθόλου. Προσέχω το παιδί μέσα μου. Είναι και η δουλειά μας τέτοια. Γι’ αυτό λέμε άλλωστε παίζω θέατρο, μουσική. Πρέπει να χαίρεσαι αυτό που κάνεις. Αν πάψει να είναι παιχνίδι, παύει να είναι τέχνη.
Πώς είναι το σπίτι του Κωνσταντίνου Καζάκου;
Μπορεί να έχω περισσότερα παιχνίδια και από το γιο μου. Ασχολούμαι με κατασκευές. Δημιουργώ διάφορα πράγματα με τουβλάκια. Μου αρέσουν γιατί «φεύγει» το μυαλό μου από την καθημερινότητα. Είναι τόσα τα τα διακοσμητικά που έχω φτιάξει που δεν χωρούν στο γραφείο μου και έχω μετακομίσει πολλά στο σαλόνι μου, που δεν είναι πια ενός σοβαρού ανθρώπου (γέλια) Μπορείς να το μπερδέψεις και με μαγαζί με τόσες κατασκευές από εδώ και από εκεί. Όποιος έρχεται σπίτι μου λέει: «Τι είναι όλα αυτά Ετοιμάζεσαι να κάνεις έκθεση»;
Ο γιός σου Ιάσωναςείναι πια στην εφηβεία του. Έχουν διαφορές με την Τζένη που πλησιάζει τα 26;
Ο Ιάσωνας είναι δεκατεσσάρων ετών. Έχει διαφορές με τη Τζένη αλλά πολύ όχι μεγάλες. Το κακό είναι ότι τα παιδιά πλέον μεγαλώνουν με οθόνες. Προσπαθώ να τις περιορίσω αλλά δε γίνεται εύκολα. Για την ακρίβεια είναι πολύ δύσκολο. Οι οθόνες δεν προσφέρουν τίποτα. Βλέπεις βιντεάκια και διάφορες άλλες βλακείες στο ίντερνετ και περνά ο χρόνος σου χωρίς να πάρεις κάτι χρήσιμο, ενώ ένα βιβλίο ωθεί την φαντασία σου να δουλέψει. Δυστυχώς τα βιβλία θα γίνουν άγνωστη λέξη για τη νεολαία και είναι πολύ μεγάλο κρίμα.
Πώς είσαι σαν πατέρας ;
Είμαι πατέρας και φίλος των παιδιών μου ταυτόχρονα. Πρέπει να μπορείς να καταλάβεις τα παιδιά σου, να είσαι δίπλα τους, να αντιληφθείς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και όχι να σου είναι ξένα. Προσπαθώ να είμαι φίλος και όπου απαιτείται να τους επαναφέρω στην τάξη ως «αυστηρός» πατέρας. Σε γενικές γραμμές όμως είμαι χαλαρός.
Είχες αγωνία όταν η Τζένη σου ανακοίνωσε πώς θα ασχοληθεί με το θέατρο;
Είχα τεράστια αγωνία μέχρι να διαπιστώσω τι ψάρια πιάνει. Αρχικώς την είχα δει στις εξετάσεις στην σχολή της. Έπειτα όταν έκανε δοκιμαστικά για το «Βαρδιάνος στα σπόρκα» πριν ακόμη πάρει το ρόλο ρώτησα το Μανούσο Μανουσάκη στον οποίο είχα εμπιστοσύνη «πώς ήταν» και όταν μου απάντησε πολύ καλή ηρέμησα. Με το Μανούσο είχαμε κοινούς κώδικες συνεννόησης, ήταν ένας άνθρωπος που εκτιμούσα και έδινα βαρύτητα στην άποψή του. Όταν την είδα στην τηλεόραση και έπειτα στην σκηνή στην πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο στον Άμλετ και στον πιο απαιτητικό ρόλο του Σαίξπηρ -που όχι απλώς κολύμπησε, αλλά μπήκε στα βαθιά και πήρε και μετάλλιο- μου έφυγε το άγχος. Είναι πάρα πολύ καλή και θεωρώ πώς θα έχει μία όμορφη διαδρομή.
Σε σόκαρε ο θάνατος του Μανούσου Μανουσάκη;
Ναι. Τα «άγουρα κεράσια» που παρουσιάζουμε με την Τάνια ήταν η τελευταία του θεατρική σκηνοθεσία του Μανούσου και ήταν εκπληκτική. Έσκαβε να στα συναισθήματα! ‘Ήταν σοκ όχι μόνο για εμένα αλλά για τους περισσότερους ανθρώπους του, γιατί ήταν μία χαρά και ξαφνικά έπαψε να υπάρχει. Αισθάνθηκα σα να έχασα ένα μέλος της οικογένειας μου. Είχαμε έρθει αρκετά κοντά μετά το «Κόκκινο ποτάμι». Ακόμη δεν έχω «χωνέψει» ότι έφυγε. Είχαμε μιλήσει λίγες ημέρες πριν πεθάνει. Ήταν μία από τις τελευταίες επικοινωνίες που είχε. Λυπήθηκα πάρα πολύ για το φευγιό του.
Κατανοούσε ότι θα φύγει;
Νομίζω ότι είχε καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά ήταν αγωνιστής. Είμαι σίγουρος ότι είχε υποψίες, αλλά το αντιμετώπισε, όπως τα πάντα στη διαδρομή του, με σθένος και όχι με δειλία. Είναι πολύ λυπηρό. Φτωχαίνουμε. Ήταν ένας πολύ ωραίος άνθρωπος γεμάτος γλύκα και άνηκε στους καλλιτέχνες που είχαν να δώσουν πολλά ακόμα. Είναι κρίμα που δε θα δούμε, όσα είχε να μας προσφέρει ο Μανούσος.
Μου έκανε εντύπωση που κάποια στιγμή είπες: «Το 95 των ηθοποιών έχουν σκυμμένο κεφάλι και απόλυτη υποταγή στον κάθε σκηνοθέτη» μιλώντας για το πώς οι σκηνοθέτες ορισμένες φορές διαφοροποιούν ολοκληρωτικά τα κλασσικά κείμενα.
Ναι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους πειραματισμούς, αλλά δε μπορεί να γίνει ο κύριος δρόμος. Δε μπορεί ο θεατής να πηγαίνει να δει Αισχύλο ή Σαίξπηρ και να λέει «Παναγία μου τι είναι αυτό. Δεν κατάλαβα τίποτα». Πρέπει να ανεβαίνουν παραστάσεις που να αναδεικνύουν τα έργα όπως τα έχει γράψει ο συγγραφέας όχι όπως τα έχει φανταστεί ο σκηνοθέτης. Πρόκειται για μία οξεία σκηνοθετίτιδα, η οποία δεν είναι καλή.
Έχεις διαφωνήσει με σκηνοθέτη κατά τη διάρκεια μιας πρόβας;
Έχει τύχει αλλά έχοντας και οι δύο μας καλές προθέσεις. Δεν επρόκειτο για κάτι προσωπικό! Θυμάμαι του είπα αυτό το σημείο του έργου να το δούμε από μια άλλη οπτική. Υπάρχουν σκηνοθέτες που ,προς τιμή τους, συζητούν με τον ηθοποιό και άλλοι που λένε «Εγώ αυτό θέλω». Σ’ αυτή την περίπτωση λες: «Ωραία! Βρες κάποιον να σε πιστέψει και να σε ακολουθήσει». Όταν ένας ηθοποιός δεν εμπιστεύεται τον σκηνοθέτη του αποκλείεται να αποδώσει καλά. Ακόμη και αν είναι εξαιρετικά καλός, η απόδοσή του θα είναι μεσαία προς καλή. Εάν δεν πιστεύει αυτό που κάνει δε θα δώσει το 100 τις εκατό. Ο Μανούσος (σ.σ. Μανουσάκης) για παράδειγμα ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος που λάτρευε τους ηθοποιούς του. Ήξερε πολύ καλά ότι η δουλειά του περνά μέσα από εμάς
Έχεις συναντήσει “κομπλεξικούς” σκηνοθέτες;
Φυσικά. Δεν τα πάμε πολύ καλά συνήθως. Θα κάνω τη δουλειά μου ως επαγγελματίας αλλά αν έχω επιλογή θα την αποφύγω. Η τηλεόραση και το σινεμά είναι το βασίλειο του σκηνοθέτη ξεκάθαρα. Αυτός είναι πίσω από την κάμερα, ελέγχει τι θα δει ο θεατής. Το θέατρο όμως είναι το βασίλειο του ηθοποιού. Από εμάς περνούν, όσα θα δει ο θεατής. Ο Ευριπίδης παραλάμβανε το βραβείο του μαζί με τον πρωταγωνιστή του, γιατί ήξερε πολύ καλά ότι ένα θεατρικό έργο είναι ημιτελές. Γίνεται ολόκληρο με όσα καταθέτει ο ηθοποιός. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μία ακόμη μεγαλύτερη αλλαγή. Με ένα τρόπο θα καταλάβω ακόμη και το να είναι ο σκηνοθέτης «δικτάτορας» γιατί είναι επίσης καλλιτέχνης. Όταν ξαφνικά «δικτάτορας» γίνεται ο παραγωγός υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Πλέον οδεύουμε προς τα εκεί εάν δεν έχουμε ήδη φθάσει. Αυτό εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Γιατί ο παραγωγός δεν κοιτά την τέχνη αλλά το ταμείο. Αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Μακάρι η τέχνη να γεμίζει το ταμείο. Αυτό θέλουμε όλοι. Αλλά πολλές φορές δεν συμβαίνει αυτό. Πλέον ότι δε γεμίζει το ταμείο θα εξαφανίζεται.
Έρχομαι στην συνεργασία σου με την Τάνια Τρύπη, με την οποία είστε σαν οικογένεια πέραν του ότι συνεργάζεστε πολύ αρμονικά.
Έχει πολύ μεγάλη πλάκα! Έχουμε χωρίσει 17 χρόνια και τόσο στο «Κόκκινο ποτάμι», όσο και στο θέατρο υποδυόμαστε τους συζύγους. Η Τάνια είναι σπουδαία ηθοποιός. Την εκτιμώ αφάνταστα ως επαγγελματία. Επειδή είναι ένας άνθρωπος που ξέρω καλά για την ακρίβεια την ξέρω καλύτερα από όσο την γνωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι και εκείνη επίσης με γνωρίζει καλά συνεννοούμαστε γρήγορα και εύκολα. Είναι πολύ όμορφο να υπάρχει οικειότητα στην σκηνή. Το έχω αισθανθεί όταν έπαιζα με τον πατέρα μου. Ήταν η καλύτερη μας να είμαστε μαζί γιατί μπορείς να καταλάβεις άμεσα αν κάτι πάει καλά ή όχι και να διορθωθεί η όποια συνθήκη. Πολλές φορές γίνονται πράγματα στην παράσταση και το κοινό δεν καταλαβαίνει τίποτα γιατί με την Τάνια συνεννοούμαστε με μία ματιά. Αυτό συμβαίνει μόνο με συνεργάτες πολλών ετών ή με την οικογένεια σου. Θα ήθελα πολύ σύντομα να παίξω με την κόρη μου παρέα.
Νομίζω πώς ειδικά αν παίξετε οι δυο σας με την κόρη σας θα είναι πρωτοποριακό, υπό την έννοια ότι έχει να συμβεί πολλά χρόνια, όλα τα μέλη μίας θεατρικής οικογένειάς να συνεργαστούν από κοινού.
Κάποια στιγμή θα το κάνουμε. Θυμάμαι πώς για εμένα έλεγαν στο παρελθόν «παίζει συνεχώς με τον πατέρα του» που ήταν μπούρδες μάλιστα γιατί δεν έπαιζα μόνο με τον μπαμπά μου. Σαφώς όποτε δίνονταν η ευκαιρία το έκανα και το ευχαριστιόμασταν πάρα πολύ. Δηλαδή σοβαρά τώρα δε θα μοιραζόμουν με τον πατέρα μου την σκηνή για να μην πουν κάποιοί δημοσιογράφοι παίζει μόνο με τον πατέρα του αυτός. Δε θα το έχανα ποτέ αυτό το συναίσθημα.
Και φαντάζομαι πώς είναι και μεγάλο μάθημα να παίζεις με τον πατέρα σου υπό την έννοια του ότι σε διδάσκει ταυτόχρονα πράγματα;
Βέβαια. Μα πάνω στην σκηνή μαθαίνεις τα πάντα. Καλή είναι η σχολή, σου δίνει τις βάσεις αλλά τη δουλειά ουσιαστικά τη γνωρίζεις στο σανίδι. Μην ξεχνάμε επίσης ότι παραδοσιακά επί αιώνες οι θίασοι ήταν οικογενειακοί. Δεν υπάρχει καμία ντροπή σε ένα οικογενειακό θίασο. Έτσι δούλευε το θέατρο επι εκατοντάδες χρόνια. Είναι πολύ ωραίο να παίζεις με ανθρώπους που έχεις οικειότητά εκτιμάς και αγαπάς. Με την Τάνια έχουμε μία κόρη μαζί και οφείλουμε να είμαστε καλά οι δύο μας.
Έχεις κάνει ήδη δύο γάμους, έχεις δύο διαζύγια. Να θεωρήσω πώς αυτό το κομμάτι έχει κλείσει στην ζωή σου;
Δε λέω μεγάλες κουβέντες, όπως και δεν χρησιμοποιώ το ποτέ και το πάντα. Δε ξέρω τι θα μου ξημερώσει Προς το παρών είμαι μία χαρά μόνος μου.
Θες να ερωτευθείς;
Δε νομίζω πώς υπάρχει άνθρωπος που δεν επιθυμεί να ερωτευθεί. Απλά δεν είναι εύκολο να συμβεί.
Τι το κάνει δύσκολο;
Η ηλικία. Στα είκοσι σου ερωτεύεσαι πολύ πιο εύκολα από ότι στα πενηνταέξι σου. Δεν είναι αδύνατο! Γίνεται αλλά είναι πιο σπάνιο.
Έχει μεγαλύτερο βάθος το συναίσθημα όμως στα πενήντα έξι.
Σίγουρα. Στα πενηνταέξι έχεις κάνει ξεκαθαρίσματα. Τώρα ξέρω πολύ καλύτερα τι θέλω, τι ζητάω, τι μου αρέσει σε σχέση με την ηλικία των είκοσι.
Τι ζητάς στις σχέσεις σου;
Καταρχάς δεν υπάρχει ο «τέλειος» άνθρωπος, ή η τέλεια σχέση. Όλοι έχουμε τα κουσούρια μας!
Ποια είναι τα θεμελιώδη πράγματα όμως που αναζητάς;
Να έχουμε την ίδια αντίληψη για τη ζωή, για το ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Από εκεί και πέρα το ιδεατό είναι τα κουσούρια του ενός, να ενοχλούν όσο το δυνατό λιγότερο τον άλλο. Μακάρι να μου συμβεί να ξανά ερωτευθώ. Δεν υπάρχει ωραιότερη κατάσταση από το να είσαι ερωτευμένος. Νιώθεις ένας μικρός Θεός. Αυτή την περίοδο είμαι πολύ δοσμένος στα παιδιά μου. Ο Ιάσωνας είναι στην εφηβεία και φροντίζω να είμαι κοντά του, όσο περισσότερο μπορώ.
Ποιο λάθος σου δε θα ήθελες να κάνει ο Ιάσωνας ;
Δε μπορώ να σου πω με σιγουριά γιατί τα λάθη μας μας καθορίζουν. Με τα λάθη μαθαίνουμε, όχι με τα σωστά!
Ποιο λάθος σε καθόρισε;
Αν την περίοδο που έκανα τον Ντόναλντ Ντάκ στις μεταγλωττίσεις είχα αποδεχθεί την πρόταση της Disney να μετακομίσω στις ΗΠΑ, στο Hollywood η ζωή μου θα ήταν διαφορετική. Δε θα είχα σίγουρα τα παιδιά μου. Από την άλλη δε ξέρω πώς θα ήμουν και πώς θα ήμουν. Οικονομικά σίγουρα θα ήμουν πολύ καλύτερα, ίσως και καλλιτεχνικά. Εγώ τότε είχα σκεφθεί «Είμαι πρωταγωνιστής, παίζω μεγάλους ρόλους κάνω παραστάσεις και θα πάω στην Αμερική για να κάνω τον Ντόναλντ Ντάκ»; Θα πεις βέβαια «Ρε βλάκα άμα πήγαινες στο Hollywood, δε θα έκανες μόνο τον Ντόναλντ θα χωνόσουν και πουθενά αλλού». Τότε επέλεξα να κρατήσω τη ζωή που είχα και έγινα αυτός που είμαι σήμερα.
Σου πρότειναν να μεταγλωττίσεις τον ήρωα στα αγγλικά;
Ναι γιατί είχα ακριβώς την χροιά του.
Ονειρεύεσαι τη ζωή σου έπειτα από είκοσι χρόνια;
Λογικά θα έχω εγγονάκια, θα χαίρομαι τα παιδιά μου και θα δουλεύω… Ευτυχώς μπορούμε να κάνουμε το επάγγελμά μας ως τα βαθιά γεράματα.
Έχεις αναφέρει τρεις φορές στην κουβέντα μας ότι είσαι πενήντα έξι ετών. Αντιλαμβάνομαι ότι δε σε φοβίζει ο χρόνος.
Καθόλου! Ο χρόνος δεν είναι εχθρός, αλλά φίλος. Σίγουρα σε αλλάζει. Τα μαλλιά μου έχουν αραιώσει, η μύτη έχει μεγαλώσει σε σχέση με τα είκοσι, αλλά αυτές είναι οι φυσιολογικές διαδικασίες.
Μεγαλώνεις ωραία όμως.
Το παλεύω. Δεν έχω κάνει πλαστικές. Μέσα μου νιώθω νέος, οπότε φαίνεται και στην εικόνα μου. Αν εσωτερικά αισθάνεσαι γέρος, εκφράζεται και εξωτερικά. Προσωπικά θέλω να ωριμάσω, χωρίς να «σαπίσω».
Είναι φανερό ότι δεν έχεις κάνει αισθητικές παρεμβάσεις.
Και δε θέλω να κάνω. Ο δερματολόγος μου μου λέει «Κάποια στιγμή πρέπει να κάνεις βλεφαροπλαστικη». Του απαντώ «Για ποιο λόγο» και μου αναφέρει «Δε θα έχεις οπτικό πεδίο. Θα κλείσει το μάτι σου σε λίγο». Του λέω «Αφού έτσι είναι το μάτι μου. Δε θέλω να με αλλάξω». Είμαι ηθοποιός. Δε θα κάνω μόνο τους νέους αλλά και τους μεσήλικες και τους γέρους. Πρέπει το πρόσωπο να είναι εκφραστικό και να μπορεί να πάρει όλες τις εκφράσεις. Εγώ γελάω πολύ με ορισμένους νέους και ειδικά νέες ηθοποιούς που κάνουν μπότοξ. Οι γυναίκες κάνουν πολύ περισσότερο αλλά υπάρχουν και κάποιοι άνδρες που το επιλέγουν και είναι τραγικό. Γίνεται όλο το κούτελο μπετόν αρμέ και δε μπορεί να πάρει καμία έκφραση. Μα πώς θα κάνεις το θυμωμένο; Βλέπεις πολλούς ηθοποιούς που για να κάνουν πως θύμωσαν κλείνουν πιο πολύ τα μάτια τους γιατί δεν υπάρχει καμία ζάρα στο μέτωπο. Αυτό είναι αστείο. Πρέπει να το κάνουν τα μοντέλα, όχι οι ηθοποιοί. Οι ηθοποιοί θα πρέπει να έχουν τα εκφραστικά τους μέσα ελεύθερα. Καταλαβαίνω μία γυναίκα που θέλει να δείχνει σαφώς πιο νέα από ότι είναι ή να μείνει για πάντα νέα που δεν γίνεται αλλά μέχρις ενός σημείου. Δεν πρέπει να σε εμποδίζει αυτό από τη δουλειά σου. Δεν είμαστε μοντέλα. Πρεπει να έχουμε ρυτίδες. Πώς θα κάνεις ένα βασανισμένο άνθρωπο άμα είσαι φράπα. Δε γίνεται!
Ο Κώστας Καζάκος καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής του είχε μία πολύ έντονη πολιτική δράση. Έχεις σκεφθεί να ασχοληθείς με την πολιτική;
Μου έχουν προτείνει στο παρελθόν από κόμματα να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο τους. Δεν το είχα σκεφθεί ως τώρα. Πλέον περνά από το μυαλό μου, γιατί δε μπορώ αυτή την κατάσταση γύρω μας. Την αντίσταση προσωπικά την κάνω με τη δουλειά μου προσπαθώντας να ανοίξω διάφορα πορτάκια σκέψης σε μυαλά θεατών. Αυτή είναι η δική μου δύναμη αλλά παρατηρώ ότι αυτό πολλές φορές μπορεί να μην είναι αρκετό γιατί ζούμε έναν παραλογισμό, μία τρέλα. Είμαστε η «μπανανία» της Ευρώπης. Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο να έχει νόμους που να προστατεύουν τους πολιτικούς, οι οποίοι κάνουν ότι μπορείς να φανταστείς για να είναι στο απυρόβλητο να μην τους ελέγχει κανείς. Είναι παλαβά πράγματα!
Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε για τις ανάγκες του περιοδικού HELLO!.
Συνέντευξη: Γιάννης Βίτσας
Φωτογράφος: Νίκος Μαλιάκος
Επιμέλεια: Κατερίνα Κύρκου
Grooming: Μόρφη Μενεμένογλου
