Η συνεργασία της Μπάρμπρα Στρέιζαντ με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ παραμένει μία από τις πιο αξέχαστες κινηματογραφικές συμπράξεις του Χόλιγουντ, χάρη στην εμβληματική ταινία «The Way We Were» του σκηνοθέτη Σίντεϊ Πόλακ, ή αλλιώς «Τα καλύτερα μας Χρόνια» όπως είχε προβληθεί στην Ελλάδα το 1974.
Το ρομαντικό δράμα, που αφηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων με διαφορετικές ιδεολογίες και χαρακτήρες, που ερωτεύονται στην σκοτεινή εποχή του μακαρθισμού στην Αμερική της δεκαετίας του 1940 απέκτησε σχεδόν μυθική διάσταση – σε μεγάλο βαθμό χάρη στη χημεία των δύο πρωταγωνιστών.
Η Στρέιζαντ και ο Ρέντφορντ παραμένουν πάντα ο η «Κέιτι» και ο «Χάμπελ», όσες δεκαετίες και αν περάσουν, το νοσταλγικό μοτίβο του εξίσου διαχρονικά εμβληματικού τραγουδιού της ταινίας που ερμήνευσε η Μπάρμπρα μας επιστρέφει πάντα στην ανάμνηση του μοιραίου και άτυχου έρωτά τους στην μεγάλη οθόνη.
Έπειτα από τον θάνατο του Ρέντφορντ σε ηλικία 89 ετών τον περασμένο Σεπτέμβριο η ταινία έχει ακόμη μεγαλύτερη συγκινησιακή φόρτιση τόσο για το κοινό όσο και για την πρωταγωνίστρια του.
Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ δεν μπορούσε να φανταστεί κανέναν άλλον στον ρόλο του Χάμπελ Γκάρντινερ όταν προετοίμαζε το «The Way We Were. Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει στα απομνημονεύματά της «My Name Is Barbra», η επιλογή του Ρόμπερτ Ρέντφορντ μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν.
Παρά τη φήμη του Ρέντφορντ ως ενός από τους πιο γοητευτικούς άντρες του Χόλιγουντ, η Στρέιζαντ επιμένει ότι δεν ήταν απλώς η εμφάνιση που την τράβηξε ώστε να ζητήσει από τον παραγωγό της ταινίας, Ρέι Σταρκ να του προτείνει τον ρόλο.
Όπως σημειώνει η 83χρονη ηθοποιός, τραγουδίστρια και σκηνοθέτης, «οι άντρες με ξανθά μαλλιά και μπλε μάτια δεν ήταν ποτέ ο τύπος μου». Αυτό που την γοήτευε περισσότερο ήταν η πολυπλοκότητα της προσωπικότητάς του: «Δεν ξέρεις ποτέ ακριβώς τι σκέφτεται, και αυτό τον κάνει συναρπαστικό να τον παρακολουθείς στην οθόνη». Όπως γράφει χαρακτηριστικά, «πίσω από αυτά τα κρυστάλλινα γαλάζια μάτια υπήρχε ένταση και εσωτερικότητα».
Η ίδια τον περιγράφει ως έναν σπάνιο συνδυασμό: έναν “διανοούμενο καουμπόι”, αλλά ταυτόχρονα και έναν χαρισματικό σταρ που ήταν παράλληλα ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του.
Παρά τον ενθουσιασμό της Στρέιζαντ όμως, ο Ρέντφορντ αρχικά απέρριψε την πρόταση να συμμετάσχει στην ταινία. Θεωρούσε ότι το σενάριο του Άρθουρ Λόρεντς έδινε υπερβολικό βάρος στον χαρακτήρα της Κέιτι και ότι ο Χάμπελ παρέμενε δραματουργικά αδύναμος.
Η Στρέιζαντ όμως δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Μάλιστα ζήτησε από τον Σίντεϊ Πόλακ να ενισχύσει τον ρόλο του Ρέντφορντ, προσθέτοντας σκηνές ώστε οι δύο χαρακτήρες να έχουν πιο ισορροπημένη παρουσία.
Η επιμονή της τελικά απέδωσε καρπούς. Ο Ρέντφορντ δέχθηκε τον ρόλο, προς μεγάλη της ενόχληση όμως αρνιόταν να συναντηθεί μαζί της πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα για να συζητήσουν για τους ρόλους της. Αργότερα θα ανακάλυπτε ότι ήταν μια συνειδητή επιλογή του ηθοποιού που πίστευε ότι η χημεία τους θα ήταν πιο έντονη αν δεν γνωρίζονταν καλά από πριν. Και είχε δίκιο.
Η συνεργασία τους στα γυρίσματα πράγματι αποδείχθηκε ιδιαίτερα δημιουργική. Η Στρέιζαντ θυμάται ότι οι δυο τους ανέπτυξαν γρήγορα μια ζεστή σχέση και έναν ιδιαίτερο ρυθμό επικοινωνίας. Ο Ρέντφορντ ήταν προσεκτικός ακροατής, συχνά την πείραζε με χιούμορ και κάποια στιγμή μάλιστα την ενέπνευσε να μάθει σκι παρά τον αρχικό της φόβο.
Δεν συνεργάστηκαν ξανά στην μεγάλη οθόνη, παρέμειναν όμως αγαπημένοι φίλοι μέχρι τέλους.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 οι δυο σταρ συζήτησαν την πιθανότητα να γυρίσουν μια συνέχεια στο “The Way We Were”. Η Στρέιζαντ έβρισκε το νέο σενάριο ενδιαφέρον, ο Ρέντφορντ όμως το απέρριψε.
Το 2002 η Στρέιζαντ ήταν εκείνη που παρέδωσε στον Ρέντφορντ το τιμητικό Όσκαρ για την συνολική του προσφορά.
Χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας, η Στρέιζαντ τηλεφώνησε στον Ρέντφορντ για να συζητήσουν για τον παλιό τους συνεργάτη, τον Σίντνεϊ Πόλακ που έφυγε από την ζωή το 2008.
Η συζήτησή τους τελικά κράτησε περισσότερο από μία ώρα και περιλάμβανε τα πάντα — από την εμπειρία των γυρισμάτων μέχρι την πολιτική και την τέχνη.
Και όταν η συνομιλία τους έφτανε στο τέλος της, ο Ρέντφορντ της είπε μια φράση που η Στρέιζαντ δεν ξέχασε ποτέ: «Πρέπει να κλείσω τώρα, Μπαμπς. Σε αγαπώ πολύ — και πάντα θα σε αγαπώ».
Cover Photo: Getty Images/Ideal Image
