Τα τελευταία χρόνια, κάθε δημόσια εμφάνιση ή ανάρτηση της Αριάνας Γκράντε στα social media συνοδεύεται από ένα κύμα σχολίων που εστιάζουν σχεδόν αποκλειστικά στη σιλουέτα της. Η αισθητή απώλεια βάρους και η πιο λιπόσαρκη εικόνα της έχουν πυροδοτήσει αμέτρητες συζητήσεις στο διαδίκτυο. Από τη μία πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που εκφράζουν μια ειλικρινή αγωνία για την υγεία της. Από την αλλή, εμφανίζονται οι γνώριμες φωνές που κατακρίνουν, αναλύουν και «δικολάζουν» το σώμα μιας γυναίκας κάτω από το μεγεθυντικό φακό της δημοσιότητας.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αντικειμενικά δύσκολο: Είναι εφικτό να διατυπωθεί μια ανησυχία για έναν δημόσιο κίνδυνο ή μια κατάσταση υγείας χωρίς αυτό να μετατραπεί σε εισβολή στην ιδιωτικότητα και κριτική σώματος;
Το λεπτό όριο ανάμεσα στην φροντίδα και την εισβολή
Η ίδια η Αριάνα Γκράντε είχε τοποθετηθεί ανοιχτά στο παρελθόν σχετικά με τα σχόλια που δεχόταν, υπενθυμίζοντας στο κοινό ότι η εικόνα του σώματός της που θεωρούσαν κάποτε «υγιή» αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα σε μια από τις πιο σκοτεινές και ανθυγιεινές περιόδους της ζωής της. Η δήλωσή της αυτή φανέρωσε μια μεγάλη αλήθεια που συχνά προσπερνάμε: η εξωτερική εμφάνιση δεν αποτελεί πάντα ασφαλή δείκτη της εσωτερικής υγείας ενός ανθρώπου.
Όταν το κοινό σχολιάζει το βάρος μιας διάσημης γυναίκας, ακόμα κι αν το κάνει από υποτιθέμενο ενδιαφέρον, συχνά παραβιάζει προσωπικά όρια. Η διαρκής ενασχόληση με τα κιλά, τις αναλογίες και την εξωτερική εμφάνιση καλλιεργεί την αντίληψη ότι το γυναικείο σώμα είναι ένα δημόσιο αγαθό που διατίθεται για σχολιασμό, αξιολόγηση και συζήτηση.
Η επίδραση στην κουλτούρα της ομορφιάς
Η Αριάνα Γκράντε δεν είναι απλώς μια τραγουδίστρια, αλλά ένα παγκόσμιο πρότυπο για εκατομμύρια νέους ανθρώπους. Αυτός είναι και ο λόγος που η εικόνα της προκαλεί τόσο έντονες αντιδράσεις. Σε μια εποχή που η συζήτηση γύρω από τις διαταραχές πρόσληψης τροφής και την ψυχική υγεία είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, η αλλαγή στην εμφάνιση ενός ινδάλματος προκαλεί αυτόματα αντανακλαστικά στο κοινό.
Ωστόσο, η λύση δεν βρίσκεται στη δημόσια «διάγνωση» ούτε στις εικασίες μέσω των social media. Η συνεχής ανακύκλωση σχολίων για το αν κάποιος είναι «πολύ αδύνατος» ή «πολύ γεμάτος» συντηρεί την ίδια τοξική νοοτροπία που προσπαθούμε να αποδομήσουμε. Το body shaming δεν αλλάζει πρόσημο επειδή μεταμφιέζεται σε «ενδιαφέρον».
Πώς προχωράμε μπροστά;
Η επαναστατική πράξη στη σύγχρονη pop κουλτούρα θα ήταν να μάθουμε να μετατοπίζουμε την προσοχή μας από το «πώς φαίνεται» κάποιος στο «πώς νιώθει» και τι δημιουργεί. Μπορούμε να αναγνωρίζουμε ότι ορισμένες εικόνες μας προκαλούν προβληματισμό, χωρίς παράλληλα να μετατρεπόμαστε σε αυτόκλητους κριτές της ζωής και του σώματος ενός άλλου ανθρώπου.
Η περίπτωση της Αριάνας Γκράντε μας υπενθυμίζει ότι η ευγενική στάση, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός στην ιδιωτικότητα πρέπει να παραμένουν σταθερές αξίες. Ο καλύτερος τρόπος να νοιαστούμε για έναν καλλιτέχνη —ή για οποιονδήποτε άνθρωπο— είναι να προσφέρουμε χώρο, κατανόηση και την ελευθερία να υπάρχει χωρίς την αδιάκριτη ματιά του κόσμου πάνω του.
