Συμπορεύονται εδώ και 21 χρόνια στη ζωή και συχνά ενώνονται και επί σκηνής, όπως κάνουν αυτό το καλοκαίρι, το οποίο θα περάσουν στη δροσερή Ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη παρέα με τη Μαριάννα Τουμασάτου, τον Αλέκο Συσσοβίτη και τον Δημήτρη Φιλιππίδη ανεβάζοντας την κωμωδία του Άκη Δήμου «Τακούνια στον βάλτο». Ο Αιμίλιος Χειλάκης και η Αθηνά Μαξίμου είναι δύο ηθοποιοί με ισχυρές καλλιτεχνικές αλλά και κοινωνικές ανησυχίες, προσωπική άποψη, που καταθέτουν με ειλικρίνεια, και μια σπάνια αίσθηση για την ανθρώπινη συνύπαρξη.
Αιμίλιος Χειλάκης: «Εμείς ζούμε από την τέχνη»
«Τακούνια στον βάλτο» στο θερινό θέατρο Λαμπέτη αυτό το καλοκαίρι. Πώς και γιατί προέκυψε;
Το έργο το είχε δώσει ο Άκης Δήμου στην Αθηνά πριν από μία πενταετία περίπου, μέσα στον κορονοϊό, όταν όλοι καθόμασταν στο σαλόνι μας γιατί δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω και οι καλλιτέχνες ανταλλάσσαμε πληροφορίες για να περνά η ώρα. Το διαβάσαμε, το θεωρήσαμε εξαιρετικό, αλλά έμεινε μέσα στο συρτάρι με τα θεατρικά που έχουμε κατά νου να κάνουμε. Φέτος, λοιπόν, ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για μένα. Βίωσα την απώλεια της μητέρας μου και έχω τη φροντίδα του υπέρ των ενενήκοντα ετών πατέρα μου. Δεν ήθελα να φύγω από την Αθήνα. Δεν ήθελα να κάνω περιοδεία όπως συνηθίζουμε κάθε καλοκαίρι. Τότε πρότεινε η Αθηνά να διαβάσουμε ξανά το έργο που μας είχε στείλει ο Άκης –τον περασμένο Ιανουάριο όλα αυτά–, οπότε και αποφασίσαμε ότι είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον.
Εσείς αντλείτε ελπίδα και αισιοδοξία από την τέχνη;
Από την τέχνη ως έννοια, όχι ως δουλειά. Εμείς ζούμε από την τέχνη. Είναι ανάγκη. Είναι σαν τη φύση, που, είτε την καλλιεργήσεις είτε την αφήσεις να ξεραθεί, δεν παύει να υπάρχει, είναι εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με την τέχνη. Ασχολούμαστε με κάτι το οποίο γεννά τη σκέψη, ανατροφοδοτεί τον τρόπο σκέψης. Δεν σας δίνουμε λύση στο πρόβλημα. Σας δείχνουμε ποιο είναι το πρόβλημα. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε όλοι βαθιά μας είναι να αναγνωρίζουμε το πρόβλημα. Να μην κωφεύουμε, να μην εθελοτυφλούμε. Όταν το κοιτάξουμε κατάματα, ίσως με τη βοήθεια της τέχνης να βρούμε τις σωστές απαντήσεις.
Είχατε χτίσει ένα πολύ διαφορετικό προφίλ, μη κωμικό.
Φυσιολογικό είναι αυτό καθώς έχω αναλάβει πολλούς και μεγάλους δραματικούς ρόλους. Έχω ασχοληθεί με το αρχαίο δράμα, με σπουδαίους τραγικούς ήρωες. Αλλά, δεν είμαστε μόνο για αυτό! Παρακολουθώ τους φίλους κωμικούς και τους ζηλεύω. Ήθελα να ασχοληθώ και με την κωμωδία – και τα τελευταία τρία χρόνια που έχω καταπιαστεί με αυτήν, έχω βρει πολύ μεγάλη χαρά.
Τι σχόλια παίρνετε από τον κόσμο;
Το πιο αστείο αλλά και ενθαρρυντικό σχόλιο που έχω λάβει για την κωμωδία ήταν όταν ήρθε μια θεατής, εμφανώς εκνευρισμένη, και μου είπε: «Σας παρακαλώ, δεν μπορώ να σας βλέπω γελαστό!». Ήταν το μεγαλύτερο παράσημο που έχω δεχθεί στη δουλειά μου. Ήταν θυμωμένη επειδή ήθελε να με βλέπει μόνο σε συγκεκριμένους ρόλους. Νομίζω όμως πως αυτό αποδεικνύει και το θαρραλέο της πράξης. Χρειάζεται και μια γενναιότητα, να μην αναπαυόμαστε στα βολέματά μας. Εγώ βαριέμαι γενικά, δεν αντέχω την επανάληψη. Αυτό που δεν βαριέμαι είναι να έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ. Κατά τα άλλα, θέλω με τους ανθρώπους αυτούς να πηγαίνουμε σε διαφορετικά μέρη.
Αθηνά Μαξίμου: «Δεν πρέπει να γινόμαστε εμμονικοί γιατί καταντά νοσηρό»
Τι σας αφορά να πείτε μέσα από αυτό το έργο;
Ο ρόλος είναι πάντα μια κατασκευή. Στήνουμε μια παγίδα στο θεατή και, με έναν τρόπο, συνειδητά, βουτάμε μέσα ενώ ξέρουμε ότι είναι μια σύμβαση. Η πρόκληση είναι τι θα πει η παράσταση σε έναν πολίτη του 2026. Τεχνικά, πάντα ένας καλλιτέχνης οφείλει να εκφράζει αυτό που τον απασχολεί και που νιώθει ότι απασχολεί και το συμπολίτη του, το συνάνθρωπό του. Το δικό μας στοίχημα είναι να μιλήσουμε για το πώς έχει καταντήσει η πολιτική σκηνή του τόπου μας και, ενδεχομένως, η παγκόσμια. Έχουμε έναν κυβερνήτη στον πλανήτη που λέγεται Τραμπ! Κάθε χώρα δεν είναι μόνη της στον κόσμο. Ποτέ δεν ήταν, πόσο μάλλον τώρα που όλοι επικοινωνούν μεταξύ τους.
Ποιο είναι το comfort zone σας, το σημείο όπου θα καταφύγετε για να χαλαρώσετε;
Τα Κύθηρα! Πηγαίνουμε εκεί, στο μικρό μας παράδεισο όπου έχουμε ένα σπιτάκι, και μπορούμε να κλείνουμε την πόρτα και να κατεβάζουμε διακόπτες. Να συναναστρεφόμαστε τους φίλους μας –που είναι πια πολλοί στο νησί– και να έχουμε επαφή με τη φύση. Αυτό είναι το comfort zone μας, το ότι έχουμε αυτή την επιλογή. Και είναι μια επιλογή την οποία, όσο περνούν τα χρόνια, ονειρευόμαστε να έχουμε για όλο και περισσότερο καιρό.
Ο έρωτας λειαίνει, αλλάζει;
Ο έρωτας είναι κάτι το οποίο μεταμορφώνεται. Έρχεται, καταλαγιάζει, ξαναέρχεται, ξανακαταλαγιάζει. Επίσης, ανήκει σε μια περιοχή ανίκητη και ιδεατή. Είναι η φύση του τέτοια. Το θέμα είναι η αγάπη. Το πόσο αγαπάς τον άλλο άνθρωπο, πόσο χτίζεις τη ζωή σου μαζί του, πόσο την ονειρεύεσαι δίπλα του. Ο έρωτας καμιά φορά περιλαμβάνει και τη συνειδητή ανάγκη να αλλάξεις το σύντροφό σου ή να αλλάξεις εσύ για εκείνον. Στην αγάπη, αυτή την ανάγκη δεν την έχεις.
Έχετε μιλήσει πολλές φορές για τον αγώνα σας για τη μητρότητα. Κάνατε ειρήνη με αυτό;
Ναι, έκανα ειρήνη. Αλλά ακόμα και η ειρήνη με τον εαυτό μας, για ό,τι μπορεί να αντιμετωπίζει ο καθένας από μας –μια γυναίκα σε σχέση με τη μητρότητα, μια άλλη για να ξεφύγει από την κακοποίηση που υφίσταται ή για τη διαφορετικότητά της–, περνά, δυστυχώς, από πολλές μάχες. Στην περίπτωσή μου, πιστεύω ότι, από ένα σημείο και μετά, όλα έγιναν για κάποιο λόγο. Θεωρώ επίσης ότι δεν πρέπει να γινόμαστε εμμονικοί καθώς κι αυτό καταντά νοσηρό. Οπότε, όταν κατάλαβα ότι η μητρότητα, είτε φυσικά είτε τεχνητά ή μέσω υιοθεσίας, αδυνατούσε να έρθει, είπα: «OK, δεν έγινε κάτι. Δεν θα πεθάνει κανείς!». Ηρέμησα, το αποδέχθηκα και προχώρησα παρακάτω.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο περιοδικό HELLO! που κυκλοφορεί στις 24/6
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: Λευτέρης Σιαράπης
FASHION EDITORS: ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΓΚΩΝΑΚΗ,ΠΕΝΝΥ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ΧΤΕΝΙΣΜΑ/grooming: Κερασία Κούη
Ευχαριστούμε το La Gitana Athens (Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ΤΚ 185 33, Πειραιάς, τηλ. 6974455699) για τη φιλοξενία
