Η Κατερίνα Στεφανίδη αγωνίστηκε χθες στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Μπέρμιγχαμ, στην έβδομη συμμετοχή της σε τελικό Ευρωπαϊκού. Η 36χρονη Ολυμπιονίκης επέστρεψε στη δράση 14 μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού της. Και κάπου στην άκρη του αγωνιστικού χώρου, ο προπονητής και σύζυγός της, Μίτς Κρίερ, παρακολουθούσε την προσπάθειά της έχοντας το μωρό τους στον μάρσιπο.
Ο τηλεοπτικός φακός κατέγραψε, μάλιστα, μια στιγμή που μοιάζει σχεδόν συμβολική: εκείνος με το μωρό στην αγκαλιά, εκείνη έτοιμη να αγωνιστεί, και οι δυο τους να λειτουργούν ως ομάδα. Η εικόνα ταξίδεψε. Και είναι υπέροχη. Αλλά θέλω να σταθώ λίγο σε κάτι άλλο: γιατί εξακολουθεί να μας εντυπωσιάζει τόσο πολύ;
Γιατί ακόμη και το 2026, όταν βλέπουμε έναν πατέρα να φροντίζει το μωρό του ενώ η μητέρα του βρίσκεται στη δουλειά της, στον αγωνιστικό χώρο, στο βήμα της Βουλής ή οπουδήποτε αλλού, έχουμε την ανάγκη να το χαρακτηρίσουμε «σπουδαία εικόνα». Ίσως το πραγματικά προοδευτικό θα ήταν να πάψει κάποια στιγμή να αποτελεί είδηση.
Γιατί υπάρχει και μια δεύτερη παγίδα εδώ. Λέμε ότι η Κατερίνα Στεφανίδη είναι αξιοθαύμαστη επειδή «τα καταφέρνει όλα»: μητέρα, αθλήτρια, πρωταθλήτρια, σύζυγος, επαγγελματίας. Αυτό το «τα κάνει όλα» έχει χρησιμοποιηθεί για δεκαετίες για να φορτώσει στις γυναίκες ακόμη μία υποχρέωση: να είναι εξαιρετικές σε κάθε ρόλο που αναλαμβάνουν.
Δεν χρειάζεται. Δεν χρειάζεται η Στεφανίδη να αποδείξει ότι μπορεί να είναι τέλεια μητέρα και ταυτόχρονα Ολυμπιονίκης. Δεν χρειάζεται καμία γυναίκα να είναι υπεράνθρωπος για να δικαιούται να επιστρέψει στη δουλειά της μετά τη γέννα. Χρειάζεται απλώς να μπορεί να συνεχίσει τη ζωή της.
Και εδώ βρίσκεται, για μένα, η πιο όμορφη πλευρά της συγκεκριμένης εικόνας. Όχι στο ότι η Κατερίνα «πρόλαβε» να γίνει μητέρα και να επιστρέψει στον αθλητισμό. Αλλά στο ότι το παιδί της βρίσκεται μέσα στη ζωή της και όχι απέναντί της. Και ο πατέρας του παιδιού βρίσκεται εκεί, όχι ως «βοηθός της μαμάς», αλλά ως γονιός.
Γιατί η φροντίδα των παιδιών είναι γυναικεία υπόθεση και η επαγγελματική ζωή ανδρική υπόθεση; Η γυναίκα «έπρεπε» να προσαρμοστεί στη μητρότητα. Ο άνδρας απλώς συνέχιζε τη ζωή του. Κάποτε λοιπόν, ίσως δεν θα γράφουμε ότι «ο σύζυγος της πρωταθλήτριας κρατούσε το μωρό ενώ εκείνη αγωνιζόταν». Θα γράφουμε απλώς ότι ένας αθλητής αγωνίστηκε και ο άλλος γονιός φρόντιζε το παιδί τους.
Και ίσως τότε θα έχουμε κάνει πραγματικά ένα βήμα μπροστά. Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε αυτή την εικόνα. Όχι ως απόδειξη ότι οι γυναίκες μπορούν να τα κάνουν όλα. Αλλά ως υπενθύμιση ότι δεν πρέπει πια να χρειάζεται να διαλέγουν.
