Τους συνδέουν αγάπη, κατανόηση αποδοχή και προστασία του ενός για τον άλλο. Η Μαρία Γεωργιάδου και ο Στράτος Τζώρτζογλου μίλησαν στο HELLO! και στον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα. Οι δυο τους, ανατρέχουν στο χρόνο και εξομολογούνται τα κομβικά σημεία της κοινής τους ζωής και της προσωπικής τους διαδρομής.
ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ
Ο ήρωας που υποδύεστε στο σίριαλ της ΕΡΤ1 «Από ήλιο σε ήλιο» αντιπροσωπεύει το πατριαρχικό πρότυπο του προηγούμενου αιώνα.
Αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο δίκαιο, το οποίο αντιτίθεται στο θεϊκό νόμο της αγάπης. Μοιάζει με τον Κρέοντα στην «Αντιγόνη».
Γιατί όμως αντιτίθεται στην αγάπη;
Επιθυμεί να κρατήσει σε συνοχή την οικογένειά του. Θεωρεί πως αν ο καθένας κάνει όσα του λέει η καρδιά του, θα διαλυθεί ο πυρήνας της. Θέλει να παραμείνει ενωμένη η φαμίλια του.
Ως χαρακτήρας είστε εντελώς απέναντι από εκείνον, υπό την έννοια του ότι είστε ένας τρυφερός και ελεύθερος άνθρωπος.
Όντως, δεν έχω καμία σχέση. Με το γιο μου ήμαστε σχεδόν φίλοι από τα εφηβικά του χρόνια. Δεν του εναντιώθηκα ποτέ σε τίποτα. Με τη Μαρία μεγαλώσαμε τον Αλκιβιάδη συζητώντας μαζί του και λαμβάνοντας πολύ σοβαρά υπόψη εκείνο που ζητούσε η καρδιά του, ακόμα κι αν μας ακουγόταν παράλογο. Για παράδειγμα, έκανα τα πάντα για να εκπληρώσω την επιθυμία του να ζήσει στην Αμερική.
Στην Αμερική πώς επιβιώσατε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα κανέναν. Ανέβαζα κάποιες παραστάσεις και λάμβανα ένα ποσό από εστιατόρια επειδή τα διαφήμιζα στο πρόγραμμα. Στην πρώτη παράσταση, που τιτλοφορούνταν «Η Κραυγή» και ήταν μια αναφορά στο γιο μου, σε κείμενα των Καζαντζάκη, Απόστολου Παύλου, Γκιμπράν και Κομφούκιου, ζήτησα σε δεκαεπτά εστιατόρια από 1.000 ευρώ. Με τα 17.000 ευρώ, κατόρθωσα να κάνω την παραγωγή και να επιβιώσω για τέσσερις μήνες. Για να πραγματοποιήσω την επιθυμία του Αλκιβιάδη να σπουδάσει εκεί σκηνοθεσία, χρειαζόταν να πάρω πράσινη κάρτα, να ανοίξω εταιρεία και να εγκαταλείψω την καριέρα μου στην Ελλάδα. Εκείνη την περίοδο, μάλιστα, λίγο προτού φύγουμε, είχα κάνει μια συγκλονιστική παράσταση στο Υπόγειο του Κακογιάννη και είχαν ενδιαφερθεί άνθρωποι που ανήκαν σε μια άλλη κατηγορία θεάτρου, όπως ο Τερζόπουλος και ο Τάρλοου. Παρότι προσπαθούσα επί πολλά χρόνια να μπω σε αυτό τον κύκλο, είπα όχι σε όλες τις προτάσεις για να κάνω το όνειρό του πραγματικότητα γιατί εμένα οι δικοί μου όχι μόνο δεν με βοήθησαν, αλλά αντέδρασαν στην επιθυμία μου. Όταν έμαθαν ότι φοιτούσα στο Υπόγειο του Κουν, η μάνα μου με απείλησε ότι θα πάει με τον πατέρα μου στο χώρο. Επειδή είχαν κάνει έναν άγριο καβγά στον ερασιτεχνικό θίασο όπου ήμουν πριν από τον Κουν και φοβήθηκα ότι θα γινόταν το ίδιο, έσπασα έναν καθρέφτη με το χέρι μου και φώναξαν την αστυνομία.
Τι συνέβη όταν ήρθε η αστυνομία;
Ήρθε το περιπολικό κάτω από το σπίτι. Ζούσαμε στο δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στον Κορυδαλλό. Στο τέλος η μητέρα μου λύγισε και μου είπε: «Φύγε, παιδί μου, από την πίσω πόρτα και να μη σε ξαναδώ ποτέ». Έφυγα και μετά από δυόμισι μήνες πέθανε ο Κουν. Ήμουν ο τελευταίος μαθητής του. Στην πρεμιέρα του θεατρικού, ήρθε η Μελίνα Μερκούρη και μου έδωσε ένα φιλί στο στόμα. Η εφημερίδα «Το Βήμα» έβαλε τη φωτογραφία με τη λεζάντα: «Ο τελευταίος μαθητής του Κουν με την υπουργό Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη». Οι γιατροί στο νοσοκομείο όπου δούλευε η μάνα μου ως τραπεζοκόμος τη ρώτησαν ενθουσιασμένοι: «Ο γιος σου είναι αυτός;». Ξαφνικά οι άνθρωποι που θαύμαζε της έδιναν συγχαρητήρια για το γιο της που εκείνη είχε διώξει δύο μήνες πριν. Την ίδια περίοδο, την Πρωτοχρονιά του 1987, γνώρισα τη Μαρία στις πρόβες. Επειδή δεν είχα πού να μείνω, κοιμόμουν στο χώρο όπου κάναμε πρόβες με το συνάδελφό μου. Η Μαρία ήταν φίλη του, όμως εγώ θεωρούσα πως είχαν σχέση. Της ζήτησα ευγενικά το μηχανάκι της καθώς έψαχνα σπίτι με τις 30.000 δραχμές μισθού που έπαιρνα. Κάποια στιγμή, μου είπε: «Μέχρι να βρεις σπίτι, μείνε στο δικό μου». Είχε νοικιάσει ένα ημιυπόγειο στο Κολωνάκι, στη Σπευσίππου 17. Τις πρώτες ημέρες, την κάλεσα μαζί με το παιδί με το οποίο νόμιζα ότι είχαν δεσμό να τους κάνω το τραπέζι. Η Μαρία ήρθε μόνη της. Αφού κατάλαβα ότι δεν συνέβαινε τίποτα μεταξύ τους, κοιμηθήκαμε μαζί και χωρίσαμε δεκαπέντε χρόνια μετά από εκείνο το βράδυ. Ο έρωτάς μας ήταν ακαριαίος. Φυσικά, δεν το είπαμε σε κανέναν στο θέατρο. Τότε υπήρχε ένας νόμος στη Σχολή Κουν να μη συνάπτουν ερωτικές σχέσεις μεταξύ τους οι σπουδαστές. Όταν το έμαθαν, ένα χρόνο μετά, ενώ εγώ πρωταγωνιστούσα στον «Ήχο του όπλου», την έδιωξαν, παρόλο που μετέφραζε τα έργα του Θεάτρου Τέχνης. Η Μαρία ήταν καλλιεργημένη, ήταν πρώην φαρμακοποιός. Είχε ανοίξει φαρμακείο στο Κολωνάκι και ο πατέρας της ήταν υπέρ του να μην το εγκαταλείψει γιατί έβγαζε πολλά χρήματα. Εκείνη όμως τα παράτησε όλα και έγινε ηθοποιός του Κουν. Ήταν αριστούχος και ο Κουν τη λάτρευε. Με ξετρέλαναν ο ενθουσιασμός, το πάθος και η αγάπη της για το θέατρο.
Τι ερωτευτήκατε στη Μαρία;
Τη διάθεσή της για ζωή. Είχε χάσει τη μητέρα της όταν ήταν 16 ετών και κουβαλούσε αυτή την απώλεια. Είχε απίστευτη καλλιτεχνική φύση. Δεν ήταν δέσμια των χρημάτων. Για να ανοίξεις φαρμακείο στο Κολωνάκι και να το κλείσεις, πρέπει να είσαι ή τρελός ή ποιητής. Η Μαρία ήταν ποιήτρια. Μπορούσε να βάλει σωστές βάσεις στα όνειρά μου. Επειδή εγώ ήμουν ασυγκράτητος, ασταμάτητος, και είχα αγκαλιάσει τους φόβους μου από μικρός –γιατί είχαμε ζήσει πολύ δύσκολη ζωή–, είχα ακολουθήσει εντελώς αντίθετη διαδρομή. Εκείνη είχε μεγαλώσει με αγγλικά, γαλλικά, πιάνο και χορό. Κάθε καλοκαίρι πήγαινε διακοπές. Για μένα αυτά ήταν ανήκουστα. Είχε διαβάσει δύο τοίχους βιβλία κι εγώ ένα όλο κι όλο, το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα». Σιγά σιγά, άρχισα να δανείζομαι βιβλία από το σπίτι της και να τα πηγαίνω στο Κολωνάκι. Έφτιαξα, θυμάμαι, μια μίνι βιβλιοθήκη με τούβλα. Η Μαρία πάντα πίστευε σε μένα. Μου έλεγε «είσαι φύσει πρίγκιπας»! Εγώ ήμουν ένα ακαλλιέργητο παιδί από τον Πειραιά που το χαρακτήριζαν δύο λέξεις, το πάθος και ο ενθουσιασμός. Η Μαρία ήταν το μυαλό όμως. Βέβαια, είχε κάποια στοιχεία ενάντια στη φύση μου. Δεν έλεγε ποτέ μπράβο στον εαυτό της – ακόμα και σήμερα, έτσι είναι. Θυμίζει τις Σπαρτιάτισσες που έλεγαν «ή ταν ή επί τας». Αγκάλιαζε τη δυσκολία, κι εγώ τις έφερα πολλές. Κάθε χρόνο αναλάμβανα την παραγωγή της παράστασης που ανέβαζα και κινδυνεύαμε οικονομικά. Δεν ανήκα ποτέ στο σύστημα, οπότε, για να υπάρξω στο θέατρο, έπρεπε να κάνω δικές μου παραγωγές.
Μεγαλώσατε φτωχικά;
Εξαιρετικά φτωχικά, αλλά σε μια οικογένεια γεμάτη χαρά και αγάπη.
Υπήρχαν στιγμές που δεν είχατε ούτε τα αναγκαία;
Πάρα πολλές φορές! Αυτό δεν έφυγε ποτέ. Με ακολουθούσε σαν σκιά στη ζωή μου. Ακόμα κι όταν πήρα λεφτά, τα διαμοίρασα στην ουσία. Έδωσα πολλά χρήματα στη μητέρα, στον πατέρα και στα αδέρφια μου. Τους αγόρασα σπίτια και αυτοκίνητα. Επίσης, όταν πήραμε διαζύγιο με τη Μαρία και έφυγα από το σπίτι, τα άφησα όλα. Μου είπε «κράτησε και για σένα κάτι» και της απάντησα: «Δεν έχω ανάγκη. Εγώ είμαι παιδί του δρόμου, του ανέμου, της βροχής…».
Πριν από ένα μήνα, δηλώσατε ότι δυσκολεύεστε ακόμα και με τη βενζίνη, αλλά και ότι μένετε σε ένα σπίτι που σας έχουν παραχωρήσει.
Πράγματι. Πρόκειται για μια γυναίκα που λατρεύω. Έχει εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Εγώ, ουσιαστικά, ανέλαβα αυτήν τη χρονιά την παραγωγή του θεατρικού μονολόγου που παρουσίασα. Δεν βγήκαν τα απαραίτητα χρήματα για να μπορέσω να διατηρήσω το σπίτι που ενοικίασα. Σε μια κουβέντα μας, μου πρότεινε: «Γιατί δεν πας να μείνεις σπίτι μου;». Της απάντησα ότι δυσκολευόμουν να βάλω σε αποθήκη έπιπλα που είχα αγοράσει την περίοδο που είχα χρήματα υπό το φόβο μήπως χαλάσουν. Τότε μου είπε: «Θα βρεις εσύ κάπου να τα τοποθετήσεις». Τελικά, επειδή πάντα με βοηθούσε ο Χριστός, βρέθηκε ένας πολύ μεγάλος χώρος στον οποίο μπόρεσα, με τη βοήθεια φίλων, να κάνω τη μετακόμιση για να καταφέρω να επιβιώσω. Ευτυχώς, έχω πολύ καλούς φίλους. Έχω περάσει άπειρες δυσκολίες και την περίοδο που ήμαστε παντρεμένοι με τη Μαρία. Ένα διάστημα δεν είχαμε να αγοράσουμε ούτε ζάχαρη! Μια μέρα πήγα να ζητήσω από μια εξαδέλφη που έμενε δίπλα μας και η Μαρία μού είπε: «Μη ζητάς ζάχαρη. Αξιοπρέπεια, Στράτο!». Ήταν πολύ ηθική και είχε έναν προσωπικό τρόπο να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες. Με στήριζε σε κάθε μου απόφαση. Κάναμε πολύ ακριβές παραγωγές στο κέντρο της Αθήνας. Μία να μην πήγαινε καλά, θα αναγκαζόμασταν να πουλήσουμε το σπιτάκι που είχα αγοράσει στη Σέριφο. Φέτος υπάρχει μια φανταστική συγκυρία. Σε αυτό το νησί γυρίζεται το «Από ήλιο σε ήλιο» και παίζω τον Ζαννή Κονόμου. Από τα χρήματα ενός άλλου Ζαννή, όμως, του Καζιάνη στους «Φρουρούς της Αχαΐας», αγόρασα το σπίτι στη Σέριφο. Ευτυχώς, ήταν μεσοτοιχία με τον Άγιο Γεώργιο. Το έβαζα κάθε χρόνο υποθήκη για τις παραστάσεις, ο Αϊ-Γιώργης με προστάτευε και έβγαινα κάθε σεζόν ίσα ίσα. Γενικότερα, λεφτά από το θέατρο δεν έβγαλα ποτέ στη ζωή μου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχετε βιώσει στη διαδρομή της ζωής σας;
Πρέπει να γράψω ένα βιβλίο για τα θαύματα που έχω βιώσει. Τα ζω συνεχώς. Θα μειώσω πάρα πολύ την παρουσία του Χριστού στη ζωή μου αν αναφέρω μόνο ένα ή δύο από αυτά. Το γεγονός ότι πήγα στη Νέα Υόρκη μαζί με τον Αλκιβιάδη χωρίς να έχω καθόλου χρήματα ήταν από μόνο του ένα θαύμα. Θυμάμαι, μπήκα στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, προσκύνησα και τον επικαλέστηκα λέγοντάς του: «Πρέπει να βρω δουλειά. Μην το κάνεις για μένα. Εγώ είμαι χορτάτος. Κάνε το για το παιδί». Δεν είχα ούτε σπίτι να μείνω. Τα λεφτά του ξενοδοχείου μάς κάλυπταν μόνο για τρεις ημέρες. Μετά την εκκλησία, πήγα σε μια καφετέρια. Ο ιδιοκτήτης ήταν παλιός ποδοσφαιριστής, με ήξερε και μου πρότεινε να μείνουμε στο σπίτι του. Μας φιλοξένησε με εγκαρδιότητα ο άνθρωπος. Εγώ επέστρεψα στην Αθήνα για ένα διάστημα και ο Αλκιβιάδης έμεινε εκεί. Όταν γύρισα στη Νέα Υόρκη, επισκέφθηκα τον Άγιο Δημήτριο και του είπα: «Για να κάνω την παραγωγή, θέλω τόσα χρήματα. Σε παρακαλώ, βρες μου έναν τρόπο». Προτού ακόμη βγω από την εκκλησία, με πήρε τηλέφωνο μια δημοσιογράφος και σε ένα λεπτό λύθηκαν όλα. Άπειρες φορές έχει παρουσιαστεί ο Θεός στη ζωή μου. Όπως και τώρα που βρέθηκε η κυρία Άννα. Δεν πίστευα ότι θα κάνω μετακόμιση. Ήταν εκτός σχεδίου.
Έρχομαι στην παράσταση «Βροχή τα βέλη».
Είναι ένα υπέροχο κείμενο του Μηνά Βιντιάδη και, καθ’ όλη τη διάρκεια του Μαΐου, θα παίζουμε τα Σάββατα στο Calderone. Τις Παρασκευές, με μαθητές μου από τα σεμινάρια «Γίνε ο πρωταγωνιστής της ζωής σου» αλλά και με εξαιρετικούς ηθοποιούς, όπως η Νάντια Μουρούζη και η Τέτα Κωνσταντά, θα παρουσιάζουμε σε διασκευή τον «Ήχο του όπλου», που είχα κάνει το 1987 και που αποτέλεσε την τελευταία παράσταση την οποία σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν.
ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
Ξεκινώ την κουβέντα μας με το «Από ήλιο σε ήλιο», τη σειρά της οποίας το σενάριο υπογράφετε, αλλά και πρωταγωνιστείτε, στην ΕΡΤ1, που μας ταξιδεύει στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Ουσιαστικά, διανύει μια διάρκεια από το 1880 μέχρι το 1916, όταν έγινε και η απεργία των μεταλλωρύχων στη Σέριφο, οι οποίοι απαιτούσαν το δίκιο τους, να μη δουλεύουν από ήλιο σε ήλιο, αλλά σε ανθρώπινες συνθήκες. Ήταν ένας αγώνας για τη δικαιοσύνη, για το δικαίωμα σε μια δουλειά με αξιοπρέπεια και προστασία και όχι σε συνθήκες όπου πηγαίνεις σαν πρόβατο σε σφαγή. Το ιστορικό γεγονός είναι εκείνο της απεργίας. Από εκεί και πέρα, στη σειρά υπάρχει μια μυθοπλασία, την οποία κι εγώ υποστηρίζω με το ρόλο μου. Η ιστορία αυτή με συγκινεί. Την έγραψα με πολλή αγάπη και σεβασμό για το νησί. Πρωτοπήγα στη Σέριφο ούσα φοιτήτρια και με γοήτευσαν η αγριάδα, η ομορφιά, οι ορεινοί ξεροί όγκοι και τα ακρογιάλια της. Τριάντα χρόνια πριν, άκουσα για πρώτη φορά την ιστορία των μεταλλείων. Τότε οι στοές, οι τρύπες στο βουνό, τα φορτηγά, τα παρατημένα εργαλεία και τα βαγονέτα πάνω σε ράγες υπήρχαν ακόμη ως σκηνικό. Ήταν ένα ζωντανό αποτύπωμα των μεταλλείων. Το νησί από μόνο του έχει μια ιδιαιτερότητα. Είναι πολύ άγονο, με πάρα πολύ μέταλλο, το οποίο και εκμεταλλεύτηκε ο Γκρόμαν και έκανε τα μεταλλεία. Λένε πως το μέταλλο αυτό λειτουργεί σαν μαγνήτης: ή θα σε τραβήξει ή θα σε απωθήσει. Εκτός από το ότι βασιστήκαμε στο βιβλίο της Μαίρης Κόντζογλου, το οποίο έχει μια βασική γραμμή της ερωτικής ιστορίας, ρώτησα φυσικά και ντόπιους για περαιτέρω λεπτομέρειες. Τότε κατάλαβα πως οι συνθήκες ήταν πολύ πιο δύσκολες απ’ ό,τι είχα υποψιαστεί. Ήταν σκληρή η διαβίωση, με ανέχεια, πείνα… Το κουράγιο τους αποτελεί πραγματικά ένα μεγάλο μάθημα ζωής και ο αγώνας τους δεν ήταν χωρίς απώλειες. Παρ’ όλα αυτά, στάθηκαν όρθιοι.
Μιλάτε για τους ήρωες εκείνης της εποχής, οι οποίοι στάθηκαν όρθιοι στις δυσκολίες.
Μιλώ για τους ήρωες του νησιού, τους αληθινούς ανθρώπους – γιατί τα μεταλλεία, πρέπει να σας πω, λειτουργούσαν μέχρι το 1963. Υπάρχουν άνθρωποι που τα θυμούνται. Έμπαιναν παιδιά σε αυτά. Δούλευαν εκεί από 12 ετών.
Εσείς πώς αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες;
Στα δικά μου επώδυνα γεγονότα, υπενθυμίζω κατά κάποιον τρόπο στον εαυτό μου ότι είχα παππού και γιαγιά που ήρθαν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες, έχοντας χάσει τα πάντα. Στάθηκαν όμως κι εκείνοι όρθιοι, πέρασαν Κατοχή, βομβαρδισμούς, Εμφυλίους… Σκέφτομαι ότι αφού τα κατάφεραν εκείνοι, μπορώ κι εγώ. Σε μια δύσκολη και οδυνηρή κατάσταση, το μόνο λάθος είναι να μεμψιμοιρείς. Το σωστό είναι να βλέπεις ένα μεγαλύτερο πλαίσιο και να αγωνίζεσαι.
Το κάνατε από παιδί;
Ναι, γιατί από παιδί ήξερα την ιστορία των προγόνων μου. Μου την είχαν διηγηθεί. Οπότε, είχα πάντα μέτρο και έβαζα ένα φραγμό στο πόσο χάιδευα τον εαυτό μου στα δύσκολα. Θεωρώ ότι έχω μάθει να αντιμετωπίζω στωικά τις αντιξοότητες που προκύπτουν στη ζωή μου – όπως και σε όλων.
Η πρώτη δύσκολη προσωπική σας στιγμή ήταν η απώλεια της μητέρας σας στην εφηβεία σας. Πόσο σας ωρίμασε;
Φυσικά με ωρίμασε. Μια τέτοια απώλεια είναι κάτι που δεν περιμένεις. Από τη στιγμή που συμβαίνει, αναγκάζεσαι να αναλάβεις ένα ρόλο που δεν είχες πριν, αλλά και περισσότερες ευθύνες – πρώτα απ’ όλα, απέναντι στον εαυτό σου. Αυτό το γεγονός μάς έφερε κοντά με τον πατέρα μου γιατί μοιραστήκαμε κάτι τόσο οδυνηρό. Όταν οι άνθρωποι έχουν αγάπη και σύμπνοια μεταξύ τους, σίγουρα ενώνονται μετά από μια απώλεια. Δεν συναντιούνται οι ψυχές όσων δεν έχουν τίποτα κοινό.
Τι σας δίδαξε για τη ζωή;
Να αγαπώ τη ζωή, να την τιμώ περισσότερο, να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο και να σέβομαι το γεγονός ότι είμαι ζωντανή.
Στη μεγάλη καριέρα που ακολούθησε, υπήρξαν στιγμές που αγνοήσατε τα παραπάνω;
Η καριέρα δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν είχα ένα σταθερό υποστηρικτή, κάποιον ιμπρεσάριο να με προωθεί συνεχώς. Επομένως, μαζί με τις επιτυχίες, έρχονταν και αρκετές απογοητεύσεις και ακυρώσεις. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι έχασα την μπάλα ούτε στο απυρόβλητο –γιατί η αλήθεια είναι δεν ήμουν στο απυρόβλητο. Έμαθα όμως πως οτιδήποτε το καταφέρνεις καταθέτοντας τη δουλειά του, τον προσωπικό του αγώνα. Αυτό σε βοηθά να βρεις το δικό σου στίγμα. Κατά κάποιον τρόπο, όσα έχεις κερδίσει μόνος σου δύσκολα σου τα παίρνουν. Από εκεί και πέρα, ξέρεις ότι μπορείς να επιβιώσεις, ότι μπορείς να τα καταφέρεις, αν όχι αυτήν τη φορά, την επόμενη.
Έρχομαι και στην κοινή σας φωτογράφιση με τον Στράτο Τζώρτζογλου, ο οποίος υπήρξε σύζυγός σας και πρωταγωνιστεί, υποδυόμενος έναν εκ των κεντρικών ηρώων του σεναρίου σας, στο «Από ήλιο σε ήλιο».
Ο Στράτος παίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο που, από τη στιγμή που τον σχεδίαζα, σκεφτόμουν ότι θα του ταίριαζε πολύ. Η παραγωγή το αποδέχθηκε και νομίζω πως το αποτέλεσμα μας δικαιώνει. Είναι πολύ ωραίο να ακούς από τους νησιώτες –επειδή πήγα στη Σέριφο για τα τελευταία γυρίσματα της σειράς– πόσο πειστικός ήταν ο Στράτος ως προύχοντας του νησιού. Μου είπαν επίσης ότι η ηρωίδα μου ήταν σαν αληθινή νησιώτισσα. Εγώ δεν κατάγομαι από νησί, δεν έχω τέτοιες αναφορές ούτε μνήμες, αλλά πιστεύω ότι, αγαπώντας ένα ρόλο, έχεις διανύσει τη μισή διαδρομή προς αυτόν. Η υπόλοιπη είναι να τσαλακωθείς, να τον αφήσεις να σε επηρεάσει. Μετά από τόσα χρόνια που γνωρίζω τον Στράτο, χωρίς να είμαστε κολλητοί, χωρίς να κάνουμε καθημερινά παρέα, υπάρχει ο ένας για τον άλλο. Θεωρώ πως είναι εξίσου σημαντικό το ότι το παιδί μας ξέρει πως δεν είμαστε δύο άνθρωποι που ο ένας κρατά ένα μαχαίρι και θέλει να σκοτώσει τον άλλο, αλλά μπορούμε να συμπλεύσουμε, να συμβαδίσουμε σε μια δουλειά, να θέλουμε το ίδιο καλό αποτέλεσμα.
Είναι πολύ όμορφο το ότι διατηρείτε αυτή την ευγένεια.
Σεβόμαστε το παρελθόν μας και κρατάμε την απόσταση μεταξύ μας. Όπως είπα, δεν είμαστε κολλητοί, δεν βλεπόμαστε συχνά, αλλά ξέρουμε ότι ο άλλος είναι κάπου εκεί. Δεν είναι ένας εχθρός. Είναι ένας φίλος.
Με μεγάλη αξιοπρέπεια αντιμετωπίσατε επίσης τόσο το διαζύγιο όσο και τις ευθύνες του μεγαλώματος του παιδιού.
Στα χρόνια τα δικά μας, το παιδί ζούσε με τη μητέρα τον περισσότερο καιρό και, κατά κάποιον τρόπο, η δουλειά της εκπαίδευσης και των ορίων ήταν δική της. Ο πατέρας είχε το Σαββατοκύριακο της απόλαυσης. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν θεώρησα βάρος την ανατροφή του γιου μου. Ήταν περισσότερο ένα μάθημα και για μένα. Χαιρόμουν την κάθε στιγμή γιατί με έδενε με το παιδί μου. Έτσι, αισθάνθηκα πολύ όμορφα σε όλες τις στιγμές της διαδρομής του μεγαλώματος του Αλκιβιάδη, παρότι δεν ήταν πάντα εύκολες. Δεν ήταν ιδιαίτερα επιμελής με τα μαθήματά του γιατί δεν του άρεσαν. Όταν το παιδί δεν ενδιαφέρεται να λάβει όλες τις γνώσεις, η σχολική περίοδος είναι μια μάχη. Εγώ ήμουν καλή μαθήτρια, αλλά δεν είναι όλα τα παιδιά έτσι, κι αυτό δεν είναι κάτι που κατηγορώ ούτε το μεταφράζω ως αμέλεια.
Στα 17 του, ο Αλκιβιάδης πήγε στην Αμερική προκειμένου να σπουδάσει σκηνοθεσία.
Ήθελε να τελειώσει το σχολείο εκεί για να βελτιώσει και να κατακτήσει περισσότερο το θέμα της γλώσσας.
Ήταν δύσκολος ο αποχωρισμός;
Φυσικά και ήταν δύσκολος! Ο Αλκιβιάδης πήγαινε εκεί όπου ήθελε. Σίγουρα ήταν για αυτόν μια ενηλικίωση και για μένα ένας άλλος τρόπος να είμαι μαμά του. Δεν σταμάτησα να είμαι μητέρα επειδή έφυγε. Ήταν τόσο αποφασισμένος, όμως, που δεν ήθελα να τον σταματήσω. Ξέρω τι σημαίνει να διακόπτεις τη φόρα κάποιου.
Έτυχε να συμβεί και σε σας;
Λόγω της απώλειας της μητέρας μου, δεν μπόρεσα να φύγω για μεταπτυχιακό καθώς δεν ήθελα να αφήσω μόνο τον πατέρα μου, ο οποίος περνούσε πολύ δύσκολα.
Ήταν δύσκολο το διαζύγιο;
Ειλικρινά, συνέβη πολλά χρόνια πριν για να θυμάμαι ακριβώς πώς ένιωσα. Ωστόσο, αν μπορώ να ανακαλέσω κάτι, θεωρώ ότι κάθε διαζύγιο, κάθε χωρισμός γενικά, ανεξάρτητα από το αν το ζευγάρι είναι παντρεμένο, αφήνει συναισθήματα πικρίας, μιας περίεργης ανικανότητας, ότι δεν τα καταφέραμε. Αυτό όμως ελέγχεται. Δεν είναι κάτι πρωτεύον ούτε το αφήνεις να σε καταπιεί. Σίγουρα δεν είναι κάτι ευχάριστο.
Αλλάξατε μετά το διαζύγιο;
Αισθάνομαι ότι έχω κάνει μια διαδρομή, ότι έχω αλλάξει ως άνθρωπος και έχω τοποθετήσει τις σκέψεις και τη ζωή μου διαφορετικά.
Πώς είναι σήμερα οι σκέψεις σας για μια σχέση;
Περικλείουν αρκετό κομμάτι αποδοχής, αλλά κυρίως αξιολόγησης και εκτίμησης του εαυτού μου και των αναγκών του. Παλαιότερα το να υπάρχει μια σχέση έμπαινε ως θεμελιώδες. Τώρα το θεμελιώδες για μένα είναι η γαλήνη και η ισορροπία μου.
Τι λείπει από τη ζωή σας;
Δεν λείπει κάτι. Είμαι καλά, είμαι αυτάρκης, τα έχω όλα!
Παράλληλα, πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Toc Toc», που παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία και θα συνεχίσει τη διαδρομή της μετά το Πάσχα στο θέατρο Βρετάνια, ενώ το βιβλίο σας, «Σπιλιάδες», κυκλοφορεί από τα Ελληνικά Γράμματα.
Είμαι πολύ χαρούμενη για την υπέροχη υποδοχή του κοινού στην παράσταση, όπως και για το βιβλίο, το οποίο σχετίζεται με την αναζήτηση της ταυτότητάς μας, του ποιοι είμαστε στο μεδούλι μας.
