Σε μια ειλικρινή εξομολόγηση προχώρησε που έδωσε στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» την Τετάρτη 10 Ιουνίουο δημοφιλής ηθοποιός Ορέστης Τζιόβας, αναφερόμενος λεπτομερεύς στην περίοδο που αναγκάστηκε να εργαστεί στον απαιτητικό χώρο της εστίασης αμέσως μετά την πανδημία του κορονοϊού.
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης μοιράστηκε τις εμπειρίες του από εκείνη τη μεταβατική φάση της ζωής του, εκφράζοντας παράλληλα τον έντονο εκνευρισμό του για τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία, αλλά και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντιμετώπισαν την απόφασή του να κάνει μια κανονική δουλειά για καθαρά λόγους βιοπορισμού.
Πιο συγκεκριμένα, ο Ορέστης Τζιόβας αποκάλυψε ότι απασχολήθηκε για περίπου έναν χρόνο σε ένα κατάστημα που πουλούσε μπέργκερ, προκειμένου να ανταπεξέλθει στις οικονομικές δυσκολίες της εποχής εκείνης. Ωστόσο, αυτό που του έκανε τη μεγαλύτερη και πιο αρνητική εντύπωση δεν ήταν η ίδια η φύση της εργασίας ή η σωματική κούραση, αλλά οι περίεργες αντιδράσεις των απλών ανθρώπων που τον αναγνώριζαν καθημερινά στο κατάστημα.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ίδιος, «δούλεψα έναν χρόνο σε μπεργκεράδικο, τα βλέμματα του κόσμου έλεγαν “ο καημένος”». Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να καυτηριάσει τον οίκτο με τον οποίο τον αντιμετώπιζαν οι πελάτες, θεωρώντας λανθασμένα υποτιμητικό το να εργάζεται ένας αναγνωρίσιμος ηθοποιός εκτός του θεάτρου.
Παράλληλα, ο ηθοποιός δεν δίστασε να στρέψει τα βέλη του και προς τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης, τα οποία θεωρεί ότι παραποίησαν το νόημα της επιλογής του. Η γενικότερη στάση των media, τα οποία έσπευσαν να παρουσιάσουν την κινήσή του ως μια πράξη ακραίου ηρωισμού, τον ενόχλησε εξίσου βαθιά. «Στα media το ηρωοποιούσαν κιόλας και για εμένα ήταν πολύ εκνευριστικό αυτό», συμπλήρωσε με έμφαση, εξηγώντας ότι η προσπάθεια για βιοπορισμό είναι μια σκληρή καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες εργαζόμενους ανθρώπους και δεν αποτελεί κάποιου είδους προσωπικό άθλο.
Κλείνοντας, ο Ορέστης Τζιόβας έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα κατά των κοινωνικών στερεοτύπων, ξεκαθαρίζοντας τη δική του προσωπική φιλοσοφία γύρω από την αξία της εργασίας. Για τον ίδιο, η προσωρινή απασχόληση στην εστίαση ήταν απλώς μια αξιοπρεπής και αναγκαία επιλογή ζωής σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία.
