Μια προσωπική εξομολόγηση που θέλησε να μοιραστεί δημόσια έκανε η Πηνελόπη Αναστασοπούλου, αποκαλύπτοντας στους διαδικτυακούς της φίλους μια στιγμή που, όπως φαίνεται, λειτούργησε για την ίδια περισσότερο ως αφορμή για μια νέα αρχή παρά ως ένας λόγος να κοιτάξει πίσω. Η ηθοποιός αποκάλυψε πως έμαθε ότι μπήκε επίσημα στην εμμηνόπαυση την ώρα που έφτανε σε στούντιο ηχογράφησης, έχοντας μπροστά της ένα ακόμη τραγούδι για το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ.
Η χρονική συγκυρία δεν πέρασε απαρατήρητη από την ίδια. Από τη μία, μια νέα καλλιτεχνική διαδρομή μόλις ξεκινά και από την άλλη, μια φυσιολογική φάση στη ζωή μιας γυναίκας που συχνά συνοδεύεται από κοινωνικά στερεότυπα και την αίσθηση ότι σηματοδοτεί ένα «τέλος». Για την Πηνελόπη Αναστασοπούλου, όμως, το μήνυμα είναι ακριβώς το αντίθετο: η ηλικία δεν αποτελεί περιορισμό και μια γυναίκα μπορεί να διεκδικεί τα όνειρα και τις επιθυμίες της σε κάθε στάδιο της ζωής της.
Η στιγμή που έμαθε ότι μπήκε στην εμμηνόπαυση
Η ηθοποιός περιέγραψε στους followers της τη συγκεκριμένη στιγμή, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην αντίθεση ανάμεσα στην ανακοίνωση των εξετάσεών της και στο γεγονός ότι εκείνη βρισκόταν καθ’ οδόν για να συνεχίσει τη δημιουργική της προσπάθεια.
«Χθες την ώρα που έφτανα στο studio για να ηχογραφήσω ένα ακόμα τραγούδι για το πρώτο μου album, έμαθα ότι οι εξετάσεις μου έδειξαν πως μπήκα επίσημα στην εμμηνόπαυση. Ξαναδιάβασε τη φράση. Συνήθως οι λέξεις εμμηνόπαυση και πρώτο (οτιδήποτε) δεν πάνε μαζί ”κοινωνικά”. Αν όμως ρωτήσεις οποιαδήποτε γυναίκα έχει αποφασίσει να ζήσει τη ζωή της πέρα από ό,τι πιστεύει ο οποιοσδήποτε, θα σου πει πως μπορείς να κάνεις ό,τι θες όποτε το θες».
Η ίδια επέλεξε, έτσι, να μετατρέψει μια προσωπική διαπίστωση σε αφορμή για έναν ευρύτερο προβληματισμό σχετικά με τον τρόπο που η κοινωνία αντιμετωπίζει τη γυναικεία ηλικία και τις νέες αρχές.
«Χαρούμενη ή πικραμένη;»
Στο δεύτερο μέρος της ανάρτησής της, η Πηνελόπη Αναστασοπούλου μίλησε για το δίλημμα που, όπως γράφει, μπορεί να βρεθεί μπροστά σε μια γυναίκα όταν πλησιάζει τα πενήντα: να αφήσει τον χρόνο να λειτουργήσει ως περιορισμός ή να επιλέξει να συνεχίσει να ζει με χαρά, δημιουργικότητα και αυτοφροντίδα.
«Η μοναδική ερώτηση που χρειάζεται να κάνεις στον εαυτό σου όταν βρεθείς εκεί, γύρω στα πενήντα, είναι αν θες να ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου χαρούμενη ή πικραμένη. Κάπου το είχα διαβάσει αυτό και μου άλλαξε όλη την οπτική. Η απάντηση για μένα ήταν αυτόματη και σαφής. Και κάθε μέρα με ντοπάρω με αυτοφροντίδα και αγάπη για να συντηρήσω και να εδραιώσω την απόφασή μου. Οπότε, πάρε τη ζωή πιο χαλαρά, κορίτσι μου. Ζήσε τη όπως της αξίζει!».
