Ο πρίγκιπας Χάρι ήταν μόλις 12 ετών όταν έχασε την πριγκίπισσα Νταϊάνα, όμως για μεγάλο χρονικό διάστημα πίστευε ότι ο θάνατός της δεν ήταν πραγματικός. Είχε πείσει τον εαυτό του πως η μητέρα του είχε βρει έναν τρόπο να απομακρυνθεί από όσα την πλήγωναν και ότι θα επέστρεφε κρυφά, για να πάρει μαζί της εκείνον και τον πρίγκιπα Ουίλιαμ.
Αυτή την παιδική προσδοκία περιγράφει ο δούκας του Σάσεξ στο νέο MasterClass με τίτλο Redefining Grief: Building Resilience Through Loss. Στη συζήτησή του με τη νευροεπιστήμονα δρα Μέρι-Φράνσις Ο’Κόνορ, επιστρέφει στην απώλεια της μητέρας του και εξηγεί πόσο δύσκολο ήταν να καταλάβει ότι δεν θα την ξανάβλεπε.
Η άρνηση της απώλειας και τα χρόνια της σιωπής
Ακόμη και την ημέρα της κηδείας, η σκέψη πως η Νταϊάνα θα εμφανιζόταν ξανά παρέμενε στο μυαλό του. «Πίστευα ότι είχε δημιουργήσει αυτή τη διέξοδο για να ξεφύγει από όλα όσα κατέστρεφαν τη ζωή της και ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφε στη ζωή μας μεταμφιεσμένη και θα έπαιρνε εμένα και τον αδελφό μου μακριά».
Παρότι είχε αποχαιρετήσει τη μητέρα του, αδυνατούσε να δεχθεί ότι η απουσία της ήταν οριστική. Παράλληλα, θυμάται πως δεν έκλαψε τη στιγμή της ανακοίνωσης του θανάτου της. Τα δάκρυα ήρθαν στον τελευταίο αποχαιρετισμό και στη συνέχεια χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο δεκαετίες για να κλάψει ξανά για εκείνη.
«Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό ήταν δύναμη, αλλά δεν ήταν. Ήμουν ένα 12χρονο αγόρι που δεν είχε την άδεια να καταρρεύσει και δεν είχε κανέναν οδηγό για το πώς να θεραπευτεί», λέει. Το συναισθηματικό μούδιασμα επηρέασε και τις αναμνήσεις του, καθώς προσπαθώντας να κρατήσει μακριά τον πόνο, έχασε την πρόσβαση σε στιγμές που ήθελε να θυμάται. «Ξέχασα πώς ακουγόταν η μητέρα μου. Ξέχασα το γέλιο της. Δεν μπορούσα πραγματικά να φανταστώ πώς έμοιαζε χωρίς να κοιτάξω μια φωτογραφία της», αναφέρει.
Το άρωμα της Νταϊάνα, η φωτογραφία και οι ενοχές
Μια διαφορετική επαφή με τη μνήμη της Νταϊάνα ήρθε χρόνια αργότερα, με τη βοήθεια θεραπευτή. Ύστερα από δική του παρότρυνση, ο Χάρι αναζήτησε το άρωμα που χρησιμοποιούσε η μητέρα του. «Και ήταν σαν να μεταφέρθηκα σε μια άλλη εποχή», λέει, περιγράφοντας πώς η συγκεκριμένη εμπειρία «ξεκλείδωσε» τις αναμνήσεις του και τις ευχάριστες στιγμές της παιδικής του ηλικίας.
Σήμερα, ο πρίγκιπας Χάρι σκέφτεται τη μητέρα του σχεδόν κάθε βράδυ και τα περισσότερα πρωινά, ενώ διατηρεί σε ξεχωριστή θέση ένα πορτρέτο της που είχε τραβήξει ο Πάτρικ Ντεμαρσελιέ στα τέλη του 1995. «Μπορώ πραγματικά να έχω οπτική επαφή μαζί της και υπάρχει μια παιχνιδιάρικη έκφραση στο χαμόγελό της. Απλώς νιώθω πολύ συνδεδεμένος μαζί της», εξηγεί, προσθέτοντας ότι αναζητά απαντήσεις για τις επιλογές του.
Παράλληλα, παραδέχεται τις ενοχές που ένιωθε: «Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν συναισθηματικά μουδιασμένος, σε μεγάλο βαθμό επειδή ένιωθα άπιστος και ένοχος στην ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς εκείνη». Η αλλαγή ήρθε όταν συνειδητοποίησε ότι εκείνη ήθελε απλώς να είναι ευτυχισμένος, μια σκέψη που τον απελευθέρωσε.
Η κατάθλιψη στον Καναδά μετά το Megxit
Στην ίδια εξομολόγηση, ο 42χρονος δούκας του Σάσεξ μιλά ανοιχτά για τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε την απόφασή του να απομακρυνθεί από τη βρετανική βασιλική οικογένεια και να μετακομίσει στον Καναδά με τη Μέγκαν Μαρκλ και τον γιο τους, πρίγκιπα Άρτσι.
Ο Χάρι αποκαλύπτει ότι βυθίστηκε στην κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες λίγο μετά τη μετακόμισή τους, στα τέλη του 2019, περιγράφοντας το λεγόμενο «κρασάρισμα αδρεναλίνης» που βίωσε μόλις απομακρύνθηκε από το διαρκές στρες του παλατιού. «Όταν βρέθηκα στον Καναδά, μακριά από το στρεσογόνο περιβάλλον, όπου προφανώς το σώμα μου ήταν γεμάτο αδρεναλίνη, μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες βίωσα αυτό το κρασάρισμα αδρεναλίνης, κάτι που δεν είχα αισθανθεί ποτέ πριν», λέει χαρακτηριστικά.
Όπως εξηγεί, η απομάκρυνση από τη Βρετανία έγινε από την ανάγκη να αποκτήσουν χώρο και χρόνο μακριά από όλα. Αντί όμως για άμεση ανακούφιση, αντιλήφθηκε πόσο εξαρτημένος ήταν από τη διαρκή ένταση για να λειτουργεί: «Ήταν σαν να χρειαζόμουν το στρες για να παράγει το σώμα μου την αδρεναλίνη που θα βοηθούσε τον εγκέφαλό μου να λειτουργήσει… Στην πραγματικότητα, βυθίστηκα στην κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς αδρεναλίνη».
Το MasterClass, που γυρίστηκε στην Καλιφόρνια, κυκλοφόρησε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας και συνδέεται με τη στήριξη των οργανώσεων Scotty’s Little Soldiers και Comfort Zone Camp για παιδιά που βιώνουν απώλεια.
