Η μορφή του Ρόμπερτ Πάουελ στοίχειωσε γενιές και γενιές, καθώς για πολλούς από εμάς, το πρόσωπό του έγινε η ίδια η εικόνα του Χριστού. Όμως, πίσω από τα διαπεραστικά γαλάζια μάτια που δεν ανοιγοκλείνουν σχεδόν ποτέ στην κάμερα του Τζεφιρέλι, κρύβεται ένας άνθρωπος που έζησε μια ζωή γεμάτη φως, αλλά και μια περίεργη «κατάρα»: να μην μπορεί ποτέ να ξεφύγει από τη σκιά του Θείου Δράματος.
To 1972 ήταν κάτι παραπάνω από ένας υποσχόμενος ηθοποιός. Πρωταγωνιστούσε στη σειρά Shelley του BBC, υποδυόμενος τον ομώνυμο ρομαντικό ποιητή, έναν ρόλο που τον καθόρισε πριν ακόμα έρθει ο «Ιησούς». Στη συνέντευξη εκείνης της εποχής στο Radio Times, ο Πάουελ εμφανιζόταν ως ένας αντισυμβατικός και παθιασμένος νέος ηθοποιός, ο οποίος ταυτιζόταν με το επαναστατικό πνεύμα του Σέλλεϊ.
Περιέγραφε τον ποιητή όχι ως μια απόμακρη ιστορική φιγούρα, αλλά ως έναν «σύγχρονο» άνθρωπο που συγκρουόταν με το κατεστημένο, αντανακλώντας τη δική του επιθυμία να ερμηνεύει ρόλους με βάθος και ιδεολογική ένταση. Ήταν η εποχή που η δημόσια εικόνα του ήταν ακόμη αυτή ενός «διανοούμενου επαναστάτη», πολύ πριν το βλέμμα του ταυτιστεί αιώνια με τη θρησκευτική κατάνυξη.
Ήταν το 1977 όταν ο νεαρός τότε Πάουελ, με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, παραδέχτηκε πως «ναι, πιστεύω στον Χριστό». Δεν το είπε σαν θεολόγος, αλλά σαν ένας καλλιτέχνης που άγγιξε κάτι ιερό και ένιωσε την αύρα του να τον αλλάζει. Για εκείνον, ο Ιησούς δεν ήταν απλώς ένας ρόλος, αλλά ο πιο «σημαντικός άνθρωπος που πάτησε ποτέ στη γη». Παρά τη δόξα, ο ίδιος παρέμεινε ταπεινός, ζητώντας συχνά από τον κόσμο να μην προσκυνά τις φωτογραφίες του, θυμίζοντάς μας με γλυκύτητα πως είναι «απλώς ένας ηθοποιός».
Μετά το έπος της Ναζαρέτ, ο Πάουελ κινήθηκε με αξιοπρέπεια. Δεν κυνήγησε τα φώτα του Χόλιγουντ με μανία· προτίμησε το θέατρο, τη βρετανική τηλεόραση και, αργότερα, την κωμωδία, θέλοντας να δείξει πως η ζωή έχει και γέλιο, όχι μόνο κατάνυξη.
Σήμερα, στα 81 του χρόνια, ζει εδώ και δεκαετίες στο Highgate του Βορείου Λονδίνου μαζί με τη σύζυγό του, την πρώην χορεύτρια των Pan’s People, Μπάρμπαρα (Babs) Λορντ. Ζει μια ήρεμη ζωή που πολλοί θα ζήλευαν. Έχουν δύο παιδιά και εγγόνια τους και μπορεί να τον πετύχετε σε κάποια αποβάθρα να ετοιμάζει το σκάφος του για ιστιοπλοΐα ή να κάνει βόλτα με τα σκυλιά του. Μπροστά σας θα δείτε έναν γαλήνιο παππού με μια φωνή-βελούδο που ακόμα μαγεύει στα ντοκιμαντέρ. Μπορεί τα μαλλιά του να άσπρισαν, αλλά η γλυκύτητα στο βλέμμα του παραμένει η ίδια, θυμίζοντάς μας εκείνο το παιδί που κάποτε, πριν από σχεδόν μισό αιώνα, μας έκανε να δακρύσουμε μπροστά στην οθόνη.
Αυτή τη γαλήνη ‘έσπασαν” πέρσι όταν το όνομά του ήρθε ξανά στην επικαιρότητα, όχι για κάποιον ρόλο, αλλά για μια καθημερινή “μάχη” που έδωσε με τον δήμο του Camden: διαμαρτυρήθηκε έντονα για τα εκατοντάδες ηλεκτρικά ποδήλατα που εγκαταλείπονται έξω από την πόρτα του, εμποδίζοντας την πρόσβαση των ηλικιωμένων κατοίκων.
Με την ίδια ευγένεια αλλά και την αποφασιστικότητα που τον χαρακτηρίζει, ο άνθρωπος που κάποτε ενσάρκωσε την απόλυτη πραότητα, δεν δίστασε να υψώσει τη φωνή του για τα δικαιώματα της γειτονιάς του, αποδεικνύοντας πως παραμένει ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, προσηλωμένος στην ηρεμία της οικογενειακής του εστίας
