Ένα προσωπικό μήνυμα για την ειρήνη, τον σεβασμό και την προστασία των πιο αδύναμων μοιράστηκε ο Θανάσης Ευθυμιάδης με τους διαδικτυακούς του φίλους, με αφορμή την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.
Ο ηθοποιός έκανε μια ιδιαίτερη ανάρτηση στο Instagram, δημοσιεύοντας μια φωτογραφία στην οποία ποζάρει δίπλα σε ένα λευκό άλογο, μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο. Με αυτή την αφορμή, θέλησε να αναδείξει τη σημασία του σεβασμού απέναντι στα ανυπεράσπιστα ζώα, τα δέντρα και τα παιδιά, συνδέοντας τη στάση μας απέναντί τους με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας.
Ο Θανάσης Ευθυμιάδης αναφέρθηκε στην ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν όσους βρίσκονται σε πιο αδύναμη θέση. Όπως υπογράμμισε, ο σεβασμός δεν θα πρέπει να περιορίζεται στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, αλλά να επεκτείνεται σε κάθε μορφή ζωής που χρειάζεται προστασία.
Μάλιστα, εξέφρασε την ελπίδα ότι οι μικρές αλλαγές στην καθημερινή συμπεριφορά του καθενός μπορούν να συμβάλουν σε μια ευρύτερη αλλαγή, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο οι ισχυρές χώρες αντιμετωπίζουν τις υπόλοιπες.
«Στείλατε ΌΧΙ στους άπληστους κατακτητές. ΝΑΙ σ’ αυτούς που μας εμπνέουν να τους σεβόμαστε (χωρίς να το ζητάνε). Δεν θα μπορέσω όμως ποτέ να σεβαστώ αληθινά κάποιον συνάνθρωπό μου, αν πρώτα δε μάθω να σέβομαι: τα ανυπεράσπιστα δέντρα, τα ανυπεράσπιστα ζώα και τα ανυπεράσπιστα παιδιά. Αν δεν μάθω να σέβομαι αυτό που βρίσκεται σε πιο αδύναμη θέση από εμένα, τότε και οι δυνατότεροί μου δεν θα μάθουν να σέβονται εμένα. Αν ξεκινήσω λοιπόν εγώ να σέβομαι τα πιο αδύναμα πλάσματα, ίσως βάλω το λιθαράκι μου ώστε να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι υπερδυνάμεις του πλανήτη τα υπόλοιπα κράτη. Ίσως έτσι σταματήσουν οι πόλεμοι».
Η συγκινητική ιστορία του παππού του από τον πόλεμο του 1940
Στην ίδια ανάρτηση, ο ηθοποιός μοιράστηκε και μια προσωπική ανάμνηση από τον παππού του, τον Θάνο, ο οποίος υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940.
Όπως αποκάλυψε, οι διηγήσεις του παππού του τον συνόδευαν από μικρή ηλικία, ενώ μεγαλώνοντας συνήθιζε να ζητά από ανθρώπους που είχαν ζήσει τον πόλεμο να μοιραστούν μαζί του τις εμπειρίες τους. Αυτό που τον ενδιέφερε περισσότερο ήταν να κατανοήσει τι τους είχε πληγώσει βαθύτερα από όσα βίωσαν.
Μία απάντηση, όπως εξομολογήθηκε, έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη του, καθώς αποτύπωνε με σκληρό τρόπο το ανθρώπινο κόστος του πολέμου και τις ζωές που χάθηκαν πριν προλάβουν να ζήσουν απλές, καθημερινές στιγμές.
«Ο παππούς μου ο Θάνος υπηρετούσε στον Ελληνικό Στρατό κατά τον πόλεμο του 1940 και μου είχε διηγηθεί αρκετές ιστορίες. Μεγαλώνοντας, μου έγινε συνήθεια όταν συναντούσα άντρες που είχαν πάει στον αληθινό πόλεμο, να τους παρακαλάω να μου διηγηθούν κάτι και να μοιραστούν μαζί μου τι τους πόνεσε περισσότερο από αυτή τους την εμπειρία. Αυτό που μου έμεινε είναι η απάντηση του Μ.: “Αυτό που με πόνεσε περισσότερο είναι ότι είδα νέα παλικάρια να σκοτώνονται, να φεύγουν από τη ζωή, χωρίς να έχουν προλάβει να φιλήσουν τα χείλη μιας γυναίκας, έστω για μία φορά”».
