Αν το Χόλιγουντ ήταν μια κλειστή λέσχη κυρίων, ο κύριος Τζορτζ Κλούνεϊ θα ήταν ο ισόβιος πρόεδρός της, εκείνος που ξέρει ακριβώς πότε να χαμογελάσει στις κάμερες και πότε να υψώσει το δάχτυλο για να μιλήσει για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Με μια καριέρα που μοιάζει με σεμινάριο personal branding, κατάφερε να επιβάλει τον εαυτό του όχι ως έναν απλό ηθοποιό, αλλά ως «ιδέα». Ιδέα ανδρικής κομψότητας, αρρενοπώτητας, ηθικής ανωτερότητας. Ωστόσο, πίσω από το γκρίζο μαλλί και τα άψογα κοστούμια, κρύβεται ένας ευφυής διαχειριστής της δημοσιότητας, που ξέρει να πουλάει εξίσου καλά ένα πολιτικό θρίλερ και μια κάψουλα espresso, ισορροπώντας επικίνδυνα αλλά επιτυχημένα ανάμεσα στον ακτιβισμό και το απόλυτο lifestyle.
Η κριτική ματιά θα έλεγε πως ο Κλούνεϊ είναι ο τελευταίος των «παλαιομοδίτικων» σταρ, ένας άνθρωπος που μοιάζει να γεννήθηκε στα ’50s και απλώς ξέμεινε στην εποχή μας για να μας θυμίζει πώς είναι η γοητεία χωρίς φίλτρα του Instagram. Η εμμονή του με τη δημόσια εικόνα του είναι τόσο αψεγάδιαστη που καμιά φορά αναρωτιέσαι αν κάτω από τον ρόλο του «σοφού του Χόλιγουντ» υπάρχει ακόμα ο αυθορμητισμός εκείνου του νεαρού που κάποτε πάλευε να ξεφύγει από τη σκιά της τηλεοπτικής μετριότητας. Όπως και να έχει, στα γενέθλιά του, του το αναγνωρίζουμε: κανείς δεν γερνάει πιο όμορφα και πιο στρατηγικά από αυτόν.















