Πολύ δύσκολες στιγμές βιώνει η Σία Κοσιώνη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της. Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ΣΚΑΪ γνωστοποίησε τη δυσάρεστη είδηση μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση στα social media, αποχαιρετώντας τον με λόγια γεμάτα αγάπη και νοσταλγία.
Στην ανάρτησή της, αναφέρθηκε στην πορεία της ζωής του, από τα χρόνια που πέρασε στους αμπελώνες της Νεμέας μέχρι την επαγγελματική του διαδρομή στα νοσοκομεία της Αθήνας, αλλά και στις προσωπικές στιγμές που θα κρατήσει για πάντα στη μνήμη της.
«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μας είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μια», έγραψε χαρακτηριστικά στην αρχή του αποχαιρετισμού της.
Ο πατέρας της Σίας Κοσιώνη είχε σπουδάσει Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε σε μεγάλα νοσοκομεία της πρωτεύουσας. Ωστόσο, όπως περιέγραψε η ίδια, η προσωπικότητά του δεν περιοριζόταν στην επιστήμη και την προσφορά του ως γιατρού. Η μουσική, η ζωγραφική, οι χειρωνακτικές εργασίες και η αγάπη του για τα ταξίδια ήταν μερικές από τις ασχολίες που τον χαρακτήριζαν.
Ανάμεσα στις πιο τρυφερές αναμνήσεις που μοιράστηκε ήταν εκείνη από την παιδική της ηλικία, όταν, ακόμη και μετά από μια εξαντλητική ημέρα με τους ασθενείς του, ο πατέρας της έβρισκε χρόνο να περάσει από το δωμάτιο των παιδιών του και να τους παίξει νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικά του.
«Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες», σημείωσε, ανακαλώντας τις στιγμές που η μουσική του συνόδευε σημαντικές οικογενειακές περιστάσεις. Η απώλεια είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή, όπως εξομολογήθηκε η δημοσιογράφος, γράφοντας: «Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις».
Παρά τον πόνο της, η Σία Κοσιώνη βρίσκει παρηγοριά στη σκέψη ότι ο πατέρας της έφυγε ήρεμος, έχοντας εισπράξει αγάπη και αφήσει πίσω του ένα σημαντικό έργο μέσα από τους ανθρώπους που βοήθησε ως γιατρός.
Από εκείνον θα κρατήσει τη φωνή, το βλέμμα, τις σιωπές και τις μελωδίες του, τον χορό τους υπό τους ήχους του «Sarà perché ti amo», αλλά κυρίως το παράδειγμα ζωής που της άφησε.
Η ανάρτησή της ολοκληρώθηκε με μια φράση που ο πατέρας της συνήθιζε να τους λέει κάθε φορά που αποχωρίζονταν, μια φράση που αυτή τη φορά κλήθηκε να πει η ίδια: «Ήρθε δυστυχώς η ώρα να στο πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου».











