Μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της θυμήθηκε η Βάσια Κωσταρά, με αφορμή μια ημερομηνία που έχει ξεχωριστή σημασία για την ίδια. Η γνωστή σχεδιάστρια μόδας έκανε μια συγκινητική ανάρτηση στα social media, αποκαλύπτοντας πως πριν από πέντε χρόνια ήρθε αντιμέτωπη με μια σοβαρή περιπέτεια υγείας, όταν διαγνώστηκε με έναν σπάνιο όγκο.
Στις 14 Οκτωβρίου 2021, η Βάσια ξύπνησε έπειτα από ένα χειρουργείο που διήρκεσε έντεκα ώρες, έχοντας λάβει την είδηση πως όλα είχαν πάει καλά. Όπως αποκάλυψε, η άμεση χειρουργική αντιμετώπιση της επέτρεψε να αποφύγει τις χημειοθεραπείες. Πέντε χρόνια μετά, η σχεδιάστρια επέστρεψε σε εκείνη την ημέρα, μιλώντας για τον φόβο, τις δυσκολίες που ακολούθησαν, αλλά και την ευγνωμοσύνη που νιώθει για όσα έχει στη ζωή της.
Η Βάσια Κωσταρά αποκάλυψε πως η συγκεκριμένη ημερομηνία είχε ξεχαστεί μέσα στην καθημερινότητά της, μέχρι που μια φωτογραφία από το νοσοκομείο τής θύμισε τι είχε συμβεί πέντε χρόνια νωρίτερα.
Όπως εξήγησε στην ανάρτησή της, είχε διαγνωστεί με παραγαγγλίωμα, έναν σπάνιο όγκο. Οι γιατροί τής είχαν επισημάνει πόσο τυχερή ήταν, ενώ η ίδια επέλεξε να εμπιστευτεί την ιατρική ομάδα της και το ένστικτό της, χωρίς να αναζητήσει πληροφορίες στο διαδίκτυο.
«Χθες, 14 Οκτωβρίου, ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Χωρίς να μπορώ να θυμηθώ γιατί. Στο γραφείο ο Ηλίας είχε γενέθλια, η Ναταλία έφευγε για να γεννήσει σε έναν μήνα, η Ελένα έφευγε για να παντρευτεί. Τόσες χαρές μαζεμένες. «Όλα τα καλά ξεκινάνε σήμερα», έλεγα. «Να τη βάλουμε στο ημερολόγιο αυτή τη μέρα. Τη 14η Οκτωβρίου».
Σήμερα το πρωί ξύπνησα και το κινητό μου, με αυτή τη φωτογραφία, μου θύμισε γιατί. Πριν από πέντε χρόνια, στις 14 Οκτωβρίου 2021, ξύπνησα από ένα χειρουργείο έντεκα ωρών και άκουσα ότι όλα είχαν πάει καλά. Γλίτωσα τις χημειοθεραπείες. Γλίτωσα. Είχα διαγνωστεί με έναν πολύ σπάνιο όγκο, λέγεται παραγαγγλίωμα. Οι γιατροί μού είπαν πόσο τυχερή ήμουν. Μου το περιέγραψαν κάπως έτσι: σαν να ήμουν σε έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη, να κατέρρευσε κι εγώ να βγήκα με μια γρατζουνιά.
Δεν έψαξα ποτέ στο Google να μάθω τι είναι. Ούτε και σήμερα το έχω βάλει στο chat. Εμπιστεύτηκα τους γιατρούς μου και το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Εκείνη τη 14η Οκτωβρίου έβρεχε. Έβρεχε πολύ. Κι έτσι, το 14 γίνεται πια το τυχερό μου νούμερο. Και η βροχή, για μένα, σημαίνει τύχη. Ίσως γι’ αυτό, τώρα που έπιασαν οι βροχές, αγαπώ τόσο πολύ αυτές τις μέρες».
Η σχεδιάστρια στάθηκε και σε όσα ακολούθησαν μετά την επέμβαση, εξηγώντας πως η περιπέτεια δεν τελείωσε εκεί. Τα επόμενα χρόνια περιλάμβαναν εξετάσεις, μαγνητικές τομογραφίες, άγχος και φόβο, στοιχεία που, όπως παραδέχτηκε, σημάδεψαν αυτή την περίοδο της ζωής της.
Παρά τη σοβαρότητα όσων βίωσε, η καθημερινότητα την έκανε να αφήσει πίσω της τη συγκεκριμένη ημερομηνία, μέχρι τη στιγμή που η φωτογραφία από το νοσοκομείο τής υπενθύμισε πόσο σημαντική ήταν.
«Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν πόσο δύσκολη θα ήταν η επόμενη μέρα. Πόσες εξετάσεις, πόσες μαγνητικές, πόσο άγχος και πόσοι φόβοι θα χωρούσαν σε αυτά τα πέντε χρόνια. Κι όμως, μέσα στη ζωή και στην καθημερινότητα, ξέχασα την ημερομηνία. Μια τόσο σημαντική μέρα για μένα χρειάστηκε μια φωτογραφία για να τη θυμηθώ…
Το πρωί την έστειλα στους δικούς μου ανθρώπους. Και τώρα θέλω να το πω κι εδώ: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ακόμα κι εμείς που έχουμε περάσει κάποια πράγματα, που έχουμε φοβηθεί, που έχουμε πει «δεν θα το ξεχάσω ποτέ», το ξεχνάμε. Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε την υγεία μας. Να ξυπνάμε το πρωί. Να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Να ζούμε τις χαρές μας και τις χαρές των ανθρώπων μας».
Κλείνοντας την εξομολόγησή της, η Βάσια Κωσταρά αναφέρθηκε στην ανάγκη να θυμόμαστε όσα αξίζουν πραγματικά στη ζωή και να μην θεωρούμε τίποτα αυτονόητο. Μέσα από την ανάρτησή της θέλησε να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη εκείνης της ημέρας, αλλά και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της για όσα έχει καταφέρει να ξεπεράσει.
Όπως σημείωσε, η συγκεκριμένη ημερομηνία θα της θυμίζει πλέον τη σημασία της υγείας, της καθημερινότητας και των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα της. «Γι’ αυτό θέλω να θυμάμαι αυτή τη μέρα. Και μαζί της, όλα όσα έχω λόγο να ευγνωμονώ. «Ευγνωμοσύνη είναι η λέξη. Και την ξεχνάμε, ρε γαμώτο» όπως είπε και μια φίλη μου σήμερα το πρωί. Καλημέρα μας».
