Το βράδυ της Παρασκευής 24/4 πήρα την απόφαση να πάω στο σινεμά (αγαπημένη συνήθεια) και να δω την «Μούμια» του Λι Κρόνιν. Βέβαια, αν μου το έλεγε κάποιος πριν λίγες μέρες θα του απαντούσα «αποκλείεται».
Θα ξεκινήσω, λοιπόν, με μια παραδοχή: Δεν είμαι fan των θρίλερ. Ούτε των ταινιών τρόμου. Γενικά, προτιμώ την ψυχική μου ηρεμία από το να πετάγομαι από τον καναπέ ή την θέση μου. Όμως, το τρέιλερ για κάποιο λόγο μου έκανε αυτό το «κλικ». Κάτι στην ατμόσφαιρα, κάτι στην περιέργεια, είπα θα το τολμήσω. Και ευτυχώς, δεν με διέψευσε, αν και το στομάχι μου είχε σίγουρα άλλη άποψη!
Μια οικογένεια που έγινε… «αχταρμάς»
Ο Ιρλανδός Λι Κρόνιν παίρνει τον αρχέγονο μύθο της Μούμιας και του δίνει μια τελείως δική του, σύγχρονη και κάπως αλλόκοτη σφραγίδα. Στο επίκεντρο έχουμε μια «τέλεια» πυρηνική οικογένεια στο Κάιρο: ο μπαμπάς (Τζακ Ρέινορ) δημοσιογράφος, η μαμά (Λάια Κόστα) νοσηλεύτρια, και τα παιδιά τους. Όλα καλά, μέχρι που η μεγάλη κόρη, η Κέιτι, εξαφανίζεται, καθώς πέφτει θύμα απαγωγής από τη μητέρα μιας φίλης της, στην άλλη άκρη του κήπου του σπιτιού τους.
Οκτώ χρόνια μετά, η Κέιτι «επιστρέφει». Αλλά φυσικά, δεν είναι το γλυκό κορίτσι που θυμούνταν. Παρά το σαφρακιασμένο δέρμα, το γκρίζο χρώμα και τα νύχια που θυμίζουν αρπακτικό, οι γονείς της προσπαθούν να πειστούν ότι όλα είναι οκ. Spoiler: Δεν είναι!
Αηδία & τρόμος = Άχαστος συνδυασμός
Εδώ θέλω την προσοχή σας. Αν είστε άνθρωπος που αηδιάζει με το «καλημέρα», ΜΗΝ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ. Γιατί εγώ πήρα τα νάτσος μου όλο χαρά (πεθαίνω για νάτσος, είναι ιεροτελεστία) και τα μισά δεν τα ακούμπησα ποτέ! Κι αυτό γιατί η ταινία είναι ξεκάθαρα περισσότερο αηδιαστική παρά τρομακτική (είναι και τρομακτική όμως, μην χαίρεστε τσάμπα).
Ο Κρόνιν πραγματικά το τερμάτισε: νύχια που ξεριζώνονται, δέρμα που ξεφλουδίζει (με τον ήχο να σε κάνει να θέλεις να κλείσεις τα αυτιά σου), μάτια σε λάθος θέσεις, εμετοί και περπάτημα τύπου «Εξορκιστή». Από την άλλη, αν είστε από αυτούς που τρομάζουν εύκολα με το παραμικρό ξάφνιασμα (και σας αρέσει αυτό), τότε σας την προτείνω με χίλια. Είχε κάτι ξαφνικές σκηνές που δεν τις περίμενες με τίποτα και σε κρατούσαν σε μια διαρκή εγρήγορση.
Γιατί αξίζει να την δείτε
Παρά το γεγονός ότι η ταινία είναι ένας «μαξιμαλιστικός αχταρμάς» -κάποιοι μπορεί να μπερδευτούν, εμένα προσωπικά μου άρεσε πολύ – (μπλέκει αιγυπτιακούς μύθους, μεξικάνικα έθιμα, μέχρι και δηλητηριασμένα μήλα), έχει μερικά πολύ δυνατά σημεία:
- Το Story: Δεν βαριέσαι λεπτό. Η πλοκή δεν κάνει «κοιλιά» και σε κρατάει εκεί, να δεις πού το πάει.
- Η ερμηνεία της «Μούμιας»: Το κορίτσι που υποδύεται την Κέιτι (Νάταλι Γκρέις) είναι απλά ΣΟΚ. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, δίνει μια ανατριχιαστική ερμηνεία. Το μακιγιάζ της δε, είναι από τα καλύτερα (και πιο τρομακτικά) που έχω δει τελευταία.
Προσοχή… mega spoiler
Θα το πω και αμαρτία δεν έχω: Χάρηκα πολύ με το happy end! Σε τέτοιες ταινίες συνήθως περιμένεις να πάνε όλα στραβά, αλλά εδώ ένιωσα μια ικανοποίηση που ο καθένας πήρε αυτό που του άξιζε στο τέλος.
Εν κατακλείδι, λοιπόν, η «Μούμια» του Λι Κρόνιν είναι μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα (αν αντέχετε όλη αυτή την αηδία), έχει χιούμορ, τρόμο και σίγουρα θα σας κάνει να σκεφτείτε διπλά πριν αφήσετε το παιδί σας να παίξει στον κήπο!
