Το περασμένο Σάββατο, 26/9, το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας (ΟΑΚΑ) έζησε μια ιστορική νύχτα. Μπροστά σε ένα κοινό 95.000 θεατών, η Άννα Βίσση παρέδωσε το πιο μεγαλειώδες υπερθέαμα της καριέρας της. Όμως, καθώς η «απόλυτη Ελληνίδα σταρ» αιωρούνταν πάνω από το στάδιο και ξεσήκωνε τα πλήθη, ο ρυθμός που δονούσε το τσιμέντο του ΟΑΚΑ ελεγχόταν απόλυτα από ένα και μόνο σημείο: Tο drum kit στο κέντρο της 360 μοιρών σκηνής. Εκεί βρισκόταν ο Νίκος Παγώνης.
Ο low-profile αλλά εκρηκτικός ντράμερ της μπάντας δεν είναι μόνο ένας μουσικός που δίνει τον ρυθμό. Είναι η αόρατη «μηχανή» πίσω από τον πιο επιτυχημένο rock ‘n’ roll θίασο της χώρας. Από τα πρώτα του κρουστά στην ηλικία των πέντε ετών μέχρι το απόλυτο highlight του περασμένου Σαββάτου στο κατάμεστο στάδιο, αυτή είναι η ιστορία του σολίστα που έμαθε να οδηγεί το κοινό στο απόλυτο μουσικό tempo.
Νίκος Παγώνης: Η πρώτη επαφή με τα κρουστά
Σε ηλικία μόλις 5 ετών, ξεκίνησε δειλά δειλά να ασχολείται με τα κρουστά, με αυτή την παδική περιέργεια που έχει ένας μικρός εξερευνητής. Δύο χρόνια αργότερα, δοκίμασε να μάθει κιθάρα, όμως η πραγματική αποκάλυψη ήρθε στην έκτη δημοτικού. Ήταν η στιγμή που κάθισε για πρώτη φορά πίσω από τη ντραμς. Ο ήχος, ο όγκος, η αίσθηση του ελέγχου του χρόνου, τον μάγεψαν, σχεδόν τον αιχμαλώτισαν.
Αναγνωρίζοντας αυτή την πηγαία κλίση, στα 12 του χρόνια ξεκίνησ ιδιαίτερα μαθήματα με τον καταξιωμένο drummer Χρήστο Ασωνίτη, θέτοντας τις βάσεις για αυτό που θα ακολουθούσε. Η φυσική του εξέλιξη τον οδήγησε το 2006 στις πόρτες του Modern Music School, με πρώτο του καθοδηγητή τον Σπύρο Δόριζα. Η μαθητεία του εκεί δεν ήταν απλώς μια εκπαιδευτική ρουτίνα, αλλά μια διαδικασία ενηλικίωσης μέσα στο groove, η οποία σφραγίστηκε με την αποφοίτησή του από το επαγγελματικό πρόγραμμα τον Οκτώβριο του 2013.
Ο χαμαιλέοντας της ελληνικής σκηνής
Πριν το όνομά του συνδεθεί άρρηκτα με τις μεγάλες αρένες και τα στάδια έχτιζε αθόρυβα ένα από τα πιο πολυσυλλεκτικά βιογραφικά της εγχώριας σκηνής. Η ικανότητά του να μεταμορφώνεται ρυθμικά ανάλογα με τον καλλιτέχνη που έχει μπροστά του, τον μετέτρεψε γρήγορα σε έναν πολύτιμο «χαμαιλέοντα». Ο γραφών, είχε την τύχη και την χαρά να τον γνωρίσει, καθώς το 2012 κάναμε μαζί κάποιες εμφανίσεις στο Bourbon στη Γλυφάδα. Στις πρώτες μας πρόβες, διέκρινα εκτός από πάθος, συνέπεια, επαγγελματισμό και μια απέραντη καλοσύνη. Και κατανόηση. Ο Νίκος ήταν η ήρεμη δύναμη και από τότε φαινόταν ξεκάθαρα πως θα ξεχωρίσει, κάτι που συνέβη στην μετέπειτα πορεία του.
Έχει μοιραστεί το στούντιο και το stage με τη ροκ, δωρική μελαγχολία της Θεοδοσίας Τσάτσου, με την απρόβλεπτη και γεμάτη συναίσθημα έντεχνη τρέλα της Ματούλας Ζαμάνη, αλλά και με τον αυθεντικό ηλεκτρισμό του Λεωνίδα Μπαλάφα. Όταν η pop και το mainstream rock απαιτούσαν στιβαρότητα και ραδιοφωνική ακρίβεια, ο ίδιος ήταν εκεί για να συνοδεύσει τις ερμηνείες του Χρήστου Δάντη και της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, αποδεικνύοντας ότι ένας σπουδαίος μουσικός δεν φυλακίζεται σε είδη μουσικής, αλλά τα ορίζει.
Από το Hotel Ερμού στο έπος του ΟΑΚΑ
Το 2021, η εγχώρια ψυχαγωγία προσπαθούσε να βρει ξανά τα πατήματά της μετά το παρατεταμένο μούδιασμα της καραντίνας και των lockdown. Ήταν η ίδια χρονιά που το τηλέφωνο του Νίκου Παγώνη χτύπησε για το πιο απαιτητικό project της καριέρας του: Tη θέση του ντράμερ στη μπάντα της Άννας Βίσση.
Η συμμετοχή στη συγκεκριμένη ομάδα δεν είναι μια τυπική δουλειά για έναν session μουσικό. Η Άννα Βίσση δημιουργεί «συμμορίες» κορυφαίων σολίστ. Για χρόνια, το σημείο αναφοράς τους ήταν το Hotel Ermou,.
Αυτή ακριβώς η ενέργεια και η απόλυτη χημεία της μπάντας ήταν που εξαργυρώθηκε στο ΟΑΚΑ. Σε μια παραγωγή διεθνών προδιαγραφών –όπου μοιράστηκε τη σκηνή μέχρι και με την παγκοσμίου φήμης κιθαρίστρια Orianthi– ο Νίκος Παγώνης απέδειξε γιατί θεωρείται ο ιδανικός «φύλακας άγγελος» του ρυθμού για τη Άννα Βίσση. Σε ένα στάδιο που έβραζε, έδινε το σύνθημα για τα ξεσπάσματα, ακολουθούσε κάθε απρόβλεπτο αυτοσχεδιασμό και κράτησε τις ισορροπίες μέχρι το φινάλε με την «Αγάπη Υπερβολική».
Ο δάσκαλος πίσω από τον performer
Όταν τα φώτα των σταδίων σβήνουν και η αδρεναλίνη της νύχτας υποχωρεί, ο Νίκος Παγώνης επιστρέφει σε μια άλλη, εξίσου σημαντική του αγάπη που δεν είναι άλλη από τη διδασκαλία. Πίσω από τον εκρηκτικό performer κρύβεται ένας μεθοδικός, υπομονετικός δάσκαλος της μουσικής.
Ως καθηγητής τυμπάνων στο δίκτυο του LAB Music Education, αποδομεί την πολυπλοκότητα του ρυθμού για να την προσφέρει στη νέα γενιά των drummers. Εκεί, μακριά από τα φλας και τις επευφημίες χιλιάδων ανθρώπων, μεταδίδει στους μαθητές του κάτι πολύ σημαντικότερο από την τεχνική: Την πειθαρχία, το πάθος και την ταπεινότητα που απαιτείται για να κάθεσαι στο πιο ζωτικό σημείο μιας μπάντας. Γιατί όπως απέδειξε ο ίδιος περίτρανα το περασμένο Σάββατο, ο σπουδαίος ντράμερ δεν κάνει απλώς θόρυβο. Κάνει τη μουσική να αναπνέει.
