Στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι!» του MEGA βρέθηκε ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ο οποίος μίλησε για τον ρόλο του στη νέα σειρά «Κάμπινγκ», αλλά και για πιο προσωπικές πτυχές της ζωής και της καλλιτεχνικής του πορείας.
Ο γνωστός ηθοποιός, που υποδύεται τον Ιορδάνη στη σειρά του MEGA, αναφέρθηκε στη σχέση που έχει με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, στην ανάγκη του για φυγή, αλλά και στους φόβους και τις ανασφάλειες που τον συνοδεύουν τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στη δουλειά του.
Μιλώντας για τον ήρωα που υποδύεται στο «Κάμπινγκ», ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος εξήγησε πως αισθάνεται ιδιαίτερα κοντά του, καθώς αναγνωρίζει στον Ιορδάνη στοιχεία του δικού του χαρακτήρα.
«Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω “έτσι είμαι” ή κάποιον που να πω “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα κάπου υπάρχει μέσα μου αυτό. Ο Ιορδάνης μου φαίνεται πολύ γνώριμος. Πολύ οικείος. Στη δειλία μου, τη συστολή μου, τη δυσκολία μου, έχει όλα αυτά τα στοιχεία», εξήγησε.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στην ιστορία του Ιορδάνη, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις και παίρνει αποφάσεις που τον οδηγούν σε περιπέτειες. «Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο, να κλέψει λεφτά από τη μαφία. Ευτυχώς συναντά αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι άλλη φτιαξιά. Μπαίνει σαν προστάτης του Κάμπινγκ, αλλά επειδή ο Ιορδάνης είναι στο κάμπινγκ πια, προστατεύει κι εκείνον και σιγά-σιγά γίνονται φίλοι».
Το «Κάμπινγκ» αποτελεί για τους ήρωές του έναν διαφορετικό χώρο, μακριά από την καθημερινότητα που είχαν συνηθίσει. Για τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, αυτή η ανάγκη απομάκρυνσης από την πραγματικότητα έχει και προσωπική διάσταση. «Έχει κάτι που εμένα με ξεκουράζει που σχετίζεται με τη φυγή. Όλοι αυτοί είναι φυγάδες της ζωής, έχουν αποτραβηχτεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα, του κάμπινγκ, όπου εκεί όλα έχουν πιο αμβλείες γωνίες. Σιγά-σιγά, ο Ιορδάνης νιώθει πολύ καλύτερα στη νέα πραγματικότητα, ακόμη κι αν αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, επισφαλής».
Όπως παραδέχτηκε, η σκέψη να απομακρυνθεί από την πραγματικότητα επιστρέφει συχνά στο μυαλό του. «Η φυγή είναι στη σκέψη μου κάθε μέρα, δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα», είπε, εξηγώντας στη συνέχεια τι είναι αυτό που τον κρατάει τελικά στη ζωή που έχει δημιουργήσει. «Σίγουρα με κρατάει η δειλία, η ζωή μου όπως τη δόμησα. Και αυτή η ψευδαισθητική ζωή μέσα από το θέατρο, όλες αυτές οι ανησυχίες εκτονώνονται και μέσα από το θέατρο».
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε ακόμη για τη θεατρική του δραστηριότητα. Φέτος επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στην παράσταση «Η Δίκη», ενώ παράλληλα σκηνοθετεί «Το Σκοτάδι», ένα έργο που βασίζεται στους «Τυφλούς» του Μέτερλινγκ.
Η συγκεκριμένη παράσταση, όπως εξήγησε, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με δικές του προσωπικές ανησυχίες και φόβους. «Αυτό το έργο που έχει κι ένα πολύ μινιμαλιστικό τέλος, εμένα με ταράζει πολύ γιατί συνομιλεί με τη δική μου ανάγκη που σχετίζεται με τον φόβο μας, κάτι που μας απειλεί που είναι αθέατο. Μέσα μας κατοικεί μάλλον και είμαστε τυφλοί απέναντί του. Γι’ αυτό το λόγο είχα την ανάγκη να είναι τυφλός ο θεατής, θα ακούσει, θα νιώσει πράγματα και θα αφεθεί σε ένα σύμπαν που είναι αρκετά φιλοσοφικό», σημείωσε.
Στο τέλος της συνέντευξης, ο ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για την ανάγκη αναγνώρισης που υπάρχει στον χώρο της υποκριτικής και για το κατά πόσο ο ίδιος επηρεάζεται από την αποδοχή του κοινού. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Παύλου Σταματόπουλου, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος παραδέχτηκε πως, παρά την προσωπική του στάση απέναντι στη δουλειά, η ανάγκη για επιβεβαίωση παραμένει.
«Φυσικά και θέλουν [την αποδοχή] οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις παραστατικές τέχνες, δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ ενώ δεν γνωρίζω να σκηνοθετώ».
Και πρόσθεσε με ειλικρίνεια: «Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή, δυστυχώς αδιάκοπα και αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Αυτή η ανάγκη για την αποδοχή δεν είναι από τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος. Κοντεύω τα 50 πια και πρέπει κάποιος να μου λέει, μπράβο, μπράβο καλά τα έκανες».
