Το 2002 στην ταινία «Τα Πάθη του Χριστού» ο Τζιμ Καβίεζελ κλήθηκε να αποδώσει τις τελευταίες δώδεκα ώρες της ζωής του Ιησού, ακολουθώντας το σκηνοθετικό όραμα τουΜελ Γκίμπσον για απόλυτο ρεαλισμό.
Ο ρόλος αυτός απαίτησε από τον Καβίζελ μια θυσιαστική αφοσίωση που ξεπέρασε τα όρια της απλής υποκριτικής. Για τις ανάγκες της ταινίας έπρεπε να μάθει Αραμαϊκά, Λατινικά και Εβραϊκά, ώστε οι διάλογοι να αποδίδονται με ιστορική ακρίβεια. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η σωματική ταλαιπωρία. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Καβίζελ βίωσε πραγματικό πόνο: εξαρθρώθηκε ο ώμος του κουβαλώντας τον σταυρό, υπέστη υποθερμία στα γυρίσματα της Σταύρωσης που έγιναν μέσα στο κρύο, ενώ χτυπήθηκε ακόμα και από κεραυνό κατά τη διάρκεια μιας σκηνής στο βουνό. Επιπλέον, το βαρύ μακιγιάζ που χρειαζόταν καθημερινά για να αποδοθούν τα τραύματα της μαστίγωσης του προκάλεσε δερματικές μολύνσεις και ακραία εξάντληση.
Η επιλογή του δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Καβίζελ διέθετε μια σπάνια πνευματικότητα στο βλέμμα του, η οποία, σε συνδυασμό με την έντονη σωματικότητα της ερμηνείας του, καθήλωσε εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως. Παρόλο που η ταινία προκάλεσε έντονες συζητήσεις για τη βιαιότητά της, η ερμηνεία του Καβίζελ παραμένει σημείο αναφοράς. Ωστόσο, για τον ίδιο, ο ρόλος αυτός δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική επιτυχία των 600 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά μια «πνευματική μάχη» που του κόστισε ακριβά: από σοβαρά προβλήματα υγείας και επεμβάσεις ανοιχτής καρδιάς, μέχρι την περιθωριοποίησή του από τα μεγάλα στούντιο, καθώς μετά τα «Πάθη», η προσωπικότητά του άλλαξε. Άρχισε να χρησιμοποιεί βιβλική ρητορική σε πολιτικές ομιλίες, μιλώντας για έναν «πνευματικό πόλεμο» μεταξύ καλού και κακού. Πολλοί συνάδελφοί του και δημοσιογράφοι σχολίαζαν πως ταυτίστηκε σε υπερβολικό βαθμό με τον ρόλο, σε σημείο που η οπτική του για τον κόσμο έχει γίνει εξαιρετικά απόλυτη.
Ένας άλλος Τζιμ Καβίεζελ
Ο ρόλος του Ιησού Χριστού είχε πρωτοφανή επίδραση πάνω του. Αρνείται τις ερωτικές σκηνές από σεβασμό στη σύζυγό του και που χρησιμοποιεί τη φήμη του για να αναδείξει θέματα όπως το human trafficking, όπως έκανε με την πρόσφατη επιτυχία Sound of Freedom.
Όμως είναι οι δημόσιες τοποθετήσεις του για αμφιλεγόμενες θεωρίες τον έχουν καταστήσει μια από τις πιο διχαστικές προσωπικότητες του Χόλιγουντ.
Μετά τα «Πάθη του Χριστού», η προσωπικότητά του άλλαξε. Συχνά χρησιμοποιεί βιβλική ρητορική σε πολιτικές ομιλίες, μιλώντας για έναν «πνευματικό πόλεμο» μεταξύ καλού και κακού. Πολλοί συνάδελφοί του και αναλυτές θεωρούν ότι έχει ταυτιστεί σε υπερβολικό βαθμό με τον ρόλο του Ιησού, σε σημείο που η οπτική του για τον κόσμο έχει γίνει εξαιρετικά απόλυτη.
Αυτός ο ρόλος μπορεί να καταστρέψει την καριέρα σου
“Όλοι έχουμε έναν σταυρό να κουβαλήσουμε”
Όταν ο Μελ Γκίμπσον τον προσέγγισε για να παίξει τον Ιησού στα Πάθη του Χριστού (2004), τον προειδοποίησε: «Αυτός ο ρόλος μπορεί να καταστρέψει την καριέρα σου». Ο Καβίζελ, 33 ετών τότε (όσο και ο Χριστός), απάντησε: «Όλοι έχουμε έναν σταυρό να κουβαλήσουμε».
Μετά την προβολή της ταινίας, η πρόβλεψη του Γκίμπσον επιβεβαιώθηκε εν μέρει. Παρόλο που η ταινία έγινε παγκόσμιο φαινόμενο, το Hollywood άρχισε να τον αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό. Όχι άδικα καθώς τα τελευταία χρόνια ο Τζιμ Καβίζελ έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονων συζητήσεων, καθώς οι δημόσιες τοποθετήσεις του ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα όρια ενός ηθοποιού του Χόλιγουντ.
Ο Καβίζελ έχει εμφανιστεί σε συνέδρια που σχετίζονται με το κίνημα QAnon (μια ομάδα που υποστηρίζει διάφορες θεωρίες συνωμοσίας για παγκόσμια δίκτυα ελέγχου). Εκεί έχει αναφερθεί συχνά σε θεωρίες όπως το “Adrenochrome” (Αδρενοχρώμα). Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μια παγκόσμια ελίτ αφαιρεί ουσία από το αίμα παιδιών που πέφτουν θύματα trafficking για να διατηρήσει τη νεότητά της – μια θεωρία που έχει καταρριφθεί επανειλημμένα από την επιστημονική κοινότητα και τις αρχές, αλλά ο ίδιος φαίνεται να την πιστεύει ακράδαντα.
Έτσι όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία Sound of Freedom (2023), η οποία βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Τιμ Μπάλαρντ κατά του trafficking παιδιών. Ενώ η ταινία είχε εμπορική επιτυχία, ο Καβίζελ χρησιμοποίησε την περιοδεία προώθησης για να μιλήσει ξανά για θεωρίες συνωμοσίας, συνδέοντας το πραγματικό πρόβλημα της εμπορίας ανθρώπων με τις πεποιθήσεις του QAnon, κάτι που δίχασε το κοινό.
Σε αναρτήσεις του υιοθετεί μια έντονα βιβλική και μεσσιανική ρητορική, παρομοιάζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ με έναν «νέο Μωυσή» που καλείται να απελευθερώσει τα παιδιά από τα δεσμά μιας παγκόσμιας κλίκας («World Cabal»), την οποία ταυτίζει με τον σύγχρονο Φαραώ. Ευχαριστώντας τον Πρόεδρο για τη φιλοξενία και την προβολή της ταινίας Sound of Freedom, ο Καβίζελ ενισχύει την εικόνα ενός πνευματικού πολέμου, ενώ κλείνει με μια αμφιλεγόμενη δόση αυτοαναφοράς, δηλώνοντας ότι, παρά τον παραλληλισμό του Τραμπ με τον Μωυσή, ο ίδιος «παραμένει ο Ιησούς», επιβεβαιώνοντας την πλήρη ταύτιση της προσωπικής του ταυτότητας με τον διασημότερο ρόλο της καριέρας του.
Ενώ κατά τη διάρκεια της πανδημίας, εξέφρασε σκεπτικισμό για τα μέτρα προστασίας και τα εμβόλια, χρησιμοποιώντας συχνά θρησκευτικά επιχειρήματα για να αμφισβητήσει τις επίσημες οδηγίες υγείας.
Τα παιδικά χρόνια
Ο Τζέιμς Πάτρικ Καβίζελ γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1968 στο Μάουντ Βέρνον της Ουάσιγκτον. Μεγάλωσε σε μια βαθιά καθολική οικογένεια, με έναν πατέρα σλοβακικής και ελβετικής καταγωγής και μια μητέρα Ιρλανδέζα. Η θρησκεία δεν ήταν απλώς μια Κυριακάτικη συνήθεια για τους Καβίζελ· ήταν ο συνδετικός ιστός της καθημερινότητάς τους.
Στα νεανικά του χρόνια, το πάθος του δεν ήταν η υποκριτική, αλλά το μπάσκετ. Ο Τζιμ ήταν ένας αθλητής με πειθαρχία και υψηλούς στόχους. Μετακόμισε σε διάφορα σχολεία για να βελτιώσει το παιχνίδι του, καταλήγοντας στο Kennedy Memorial High School και αργότερα στο O’Dea High School. Το όνειρό του ήταν ξεκάθαρο: ήθελε να παίξει στο NBA. Όταν γράφτηκε στο Bellevue Community College, ήταν ένας υποσχόμενος παίκτης. Ωστόσο, ένας σοβαρός τραυματισμός στο πόδι κατά τη διάρκεια της δεύτερης χρονιάς του έβαλε απότομο τέλος στις αθλητικές του φιλοδοξίες.
Η απώλεια του μπάσκετ τον οδήγησε στην αναζήτηση μιας νέας ταυτότητας. Στράφηκε στο θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Το 1991, κέρδισε έναν μικρό ρόλο στην ταινία My Own Private Idaho, υποδυόμενος έναν υπάλληλο αεροπορικής εταιρείας. Για να πάρει τον ρόλο, είπε ψέματα στους παραγωγούς ότι ήταν Ιταλός μετανάστης που μόλις είχε φτάσει στις ΗΠΑ – μια πρώτη δείξη της ικανότητάς του να μεταμορφώνεται.
Μετακόμισε στο Λος Άντζελες και για χρόνια δούλευε ως σερβιτόρος, πηγαίνοντας από οντισιόν σε οντισιόν. Η μεγάλη του ευκαιρία ήρθε το 1998, όταν ο θρυλικός Τέρενς Μάλικ τον επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολεμική ταινία The Thin Red Line. Η ερμηνεία του ως στρατιώτης Βιτ ήταν καθηλωτική και τον έχρισε ως έναν από τους πιο ελπιδοφόρους ηθοποιούς της γενιάς του. Ακολούθησαν επιτυχίες όπως το Frequency (2000) και το The Count of Monte Cristo (2002), όπου καθιερώθηκε ως ένας κλασικός, “δωρικός” πρωταγωνιστής, μέχρι που στον δρόμο του βρέθηκε ο Μελ Γκίμπσον.
