Στον πρωταθλητισμό υψηλού επιπέδου, η απόσταση ανάμεσα στην απόλυτη απογοήτευση και την αποθέωση μπορεί να είναι σχεδόν αόρατη. Ο Απόστολος Χρήστου διένυσε αυτή την απόσταση σε μόλις 0,01 δευτερόλεπτο.
Ο Έλληνας πρωταθλητής, που έχει καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους ύπτιους κολυμβητές στον κόσμο, έχει ζήσει και τις δύο όψεις αυτού του νομίσματος, αποδεικνύοντας πως το μεγαλύτερο προσόν ενός αθλητή δεν είναι μόνο η ταχύτητα στο νερό, αλλά η ψυχική δύναμη να αναγεννιέται μέσα σε λίγες ώρες.
«Σε λίγες μέρες από την κόλαση πήγα στον παράδεισο», έχει δηλώσει ο Απόστολος Χρήστου, συμπυκνώνοντας την ουσία της καριέρας του.
Το παιδί που… φοβόταν το νερό και οι μεγάλες θυσίες
Αν κάποιος έλεγε στον επτάχρονο Απόστολο Χρήστου ότι κάποτε το νερό θα γινόταν το μέρος όπου θα έγραφε ιστορία, πιθανότατα δεν θα τον πίστευε κανένας. Ο ίδιος έχει αποκαλύψει ότι όταν μπήκε για πρώτη φορά σε πισίνα, σε ηλικία επτά ετών, φοβόταν το νερό και δεν ήξερε να κολυμπά. Οι γονείς του ήθελαν να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και έτσι ξεκίνησε μια σχέση με την πισίνα που αρχικά μόνο εύκολη δεν ήταν.
Μαζί άρχισαν και οι μεγάλες θυσίες. Σε ηλικία που οι φίλοι του έπαιζαν, εκείνος φορούσε μαγιό και σκουφάκι και πήγαινε για εξαντλητικές προπονήσεις. Όπως έχει αφηγηθεί ο ίδιος, ως παιδί δεν πήγε ποτέ σε σχολική εκδρομή, καθώς χειμώνα και καλοκαίρι έπρεπε να βρίσκεται στην πισίνα.
Ξεκινώντας από τον Αίολο Πετρούπολης, μεταγράφηκε στη συνέχεια στον ΓΣ Περιστερίου και αργότερα στον Ολυμπιακό, με το παιδί που κάποτε φοβόταν το νερό να αρχίσει σταδιακά να το μετατρέπει στο φυσικό του περιβάλλον, φέρνοντας τη μία επιτυχία μετά την άλλη.
Η χαμένη χεριά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024: Από την «κόλαση» στον «παράδεισο»
Η πορεία του προς την κορυφή δεν ήταν μια ευθεία γραμμή. Η μεγαλύτερη ψυχολογική δοκιμασία ήρθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι. Ο Χρήστου είχε ταξιδέψει με μεγάλες προσδοκίες για τα 100μ. ύπτιο. Στον τελικό έκανε χρόνο 52.41 και βρέθηκε μια ανάσα από το βάθρο, καθώς ο Αμερικανός Ράιαν Μέρφι πήρε το χάλκινο μετάλλιο με 52.39.
Δύο μόλις εκατοστά του δευτερολέπτου χώριζαν τον Χρήστου από το ολυμπιακό μετάλλιο που κυνηγούσε για χρόνια. Τερμάτισε τέταρτος και η απογοήτευση ήταν τεράστια. Ωστόσο, αντί να λυγίσει, επέστρεψε μόλις τρεις ημέρες αργότερα για τον τελικό των 200μ. ύπτιο —ένα αγώνισμα που ούτε ο ίδιος θεωρούσε τον βασικό του στόχο.
Τα έπαιξε όλα για όλα, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο και έγινε ο πρώτος Έλληνας κολυμβητής που ανέβηκε σε ολυμπιακό βάθρο σε αγώνισμα πισίνας, μετατρέποντας την οδύνη σε ιστορικό θρίαμβο.
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: Όταν το 0,01 δευτερόλεπτο του χάρισε το χρυσό
Η ιστορία επαναλήφθηκε με παρόμοιο τρόπο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Στα 50μ. ύπτιο, ο Χρήστου σταμάτησε το χρονόμετρο στα 24.15, καταρρίπτοντας το δικό του πανελλήνιο ρεκόρ, αλλά ο ηλεκτρονικός πίνακας τον άφησε ξανά τέταρτο. Το χάλκινο μετάλλιο χάθηκε για μόλις ένα εκατοστό του δευτερολέπτου, καθώς κρίθηκε στο 24.14.
Λίγο αργότερα, όμως, η τύχη τού επέστρεψε ακριβώς αυτό που του είχε στερήσει. Στον τελικό των 100μ. ύπτιο, ο Χρήστου έδωσε μια συγκλονιστική μάχη δίπλα στον παγκόσμιο ρέκορντμαν, Τόμας Τσεκόν. Οι δυο τους έφτασαν μαζί στα τελευταία μέτρα και όλα κρίθηκαν ξανά στο άγγιγμα του τοίχου.
Ο Χρήστου άγγιξε πρώτος σε 52.27, αφήνοντας τον Τσεκόν δεύτερο με 52.28. Αυτή τη φορά, το ένα εκατοστό δεν σήμαινε τέταρτη θέση, αλλά το χρυσό μετάλλιο και την παραμονή του στην ευρωπαϊκή κορυφή.
Ξέφρενοι πανηγυρισμοί και η συγκίνηση της οικογένειας
Με το που ολοκλήρωσε τα 100μ. ύπτιο, ο Απόστολος Χρήστου πανηγύρισε έξαλλα μέσα στο νερό, ενώ ολόκληρη η ελληνική αποστολή και η οικογένειά του, που βρέθηκε στο πλευρό του για να τον στηρίξει, ξέσπασαν σε λυγμούς χαράς.
Η τηλεοπτική κάμερα «έπιασε» τη μητέρα του να είναι φανερά συγκινημένη, σκουπίζοντας τα δάκρυά της για την τεράστια επιτυχία του γιου της, την ώρα που τα μέλη της ελληνικής αποστολής αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλον στις κερκίδες, γιορτάζοντας ακόμα έναν άθλο του σπουδαίου Έλληνα πρωταθλητή.
