Ο κώδικας ενδυμασίας –dress code αγγλιστί– είναι ένας κανόνας που ρυθμίζει το πώς ντυνόμαστε και ταυτόχρονα καθορίζει το νόημα που αποδίδεται στην ένδυσή μας. Ο πρωινός καφές, από την άλλη, είναι μια ιερή πράξη της καθημερινότητας για πολλούς, μια συνήθεια απαραίτητη που εξασφαλίζει τη σχετική διαύγεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Ο συνδυασμός και των δύο συντελεί στη δημιουργία μιας εικόνας κάποιου που μόλις έχει ξυπνήσει και θέλει, μετά τη ραστώνη του πρωινού ξυπνήματος, να ενταχθεί ομαλά στην απαιτητική ροή της καθημερινότητας.
Που όλα μια χαρά – γιατί ποιος δεν αγαπά τα τζιν, τον καφέ και το τσάι μάτσα; Αν τα παραπάνω όμως διαδραματίζονται έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, στην κηδεία της Μαρινέλλας, η σορός της οποίας βρίσκεται σε λαϊκό προσκύνημα, τότε εκεί έρχεται να προστεθεί μια αμηχανία. Αμηχανία για το κατά πόσον υπάρχει συναίσθηση του πού βρίσκεται κάποιος και για ποιο λόγο.
Μου έχει τύχει στο παρελθόν να βρεθώ δίπλα σε κυρία στο θέατρο που μασούσε τσίχλα, όπως επίσης και σε κινηματογραφική αίθουσα όπου το σακουλάκι των τσιπς έπαιζε κλακέτες κάθε φορά που έμπαιναν και έβγαιναν τα χέρια που το κρατούσαν. Μου έχει τύχει να ζητήσω ευγενικά να σταματήσει η φασαρία και έχει τύχει να δω δύο κυρίες να βγάζουν νύχια όταν το κινητό της μιας χτυπούσε ασταμάτητα την ώρα της παράστασης. Έχω δει να προσγειώνεται στο κεφάλι τραγουδιστή τασάκι και έχω γίνει αυτόπτης μάρτυρας του να ζητά μετρ νυχτερινού μαγαζιού από ζευγάρι να σταματήσει τις δημόσιες περιπτύξεις.
Καμία εικόνα δεν είναι αρεστή από τις παραπάνω, ανάλογα με το πού εξελίσσεται προφανώς. Σε ποιο δημόσιο χώρο, ώρα και κάτω από ποιες συνθήκες. Σημασία έχει να καταλαβαίνει κανείς πού βρίσκεται και γιατί πρέπει να ορίζεται από κάποιους βασικούς γνωστικούς συμπεριφορικούς και ενδυματολογικούς κανόνες. Πόσο σημαντικό είναι πρωτίστως για τον ίδιο και έπειτα για τους υπόλοιπους να επικοινωνεί σωστά αυτό που είναι και αυτό που δείχνει. Είναι σημαντικό για τον ίδιο. Ξεκάθαρα!
Από την άλλη καθόλου υπέρ δεν είμαι και του να κρίνει κανείς στα social media έναν άλλο άνθρωπο με λέξεις που διψούν για αίμα και δάκρυα. Σε μια κοινωνία που όλο αλλάζει, σε μια κοινωνία που γίνεται βαθιά τοξική, η καλύτερη τακτική είναι να χαμογελάμε ακόμα και με αμηχανία στις λάθος εικόνες. Ίσως το τζιν και ο καφές να γίνει η αφορμή για τον καθέναν από μας να αποκτήσει λίγη παραπάνω ενσυναίσθηση, να πατά και να βρίσκεται στο παρόν και να φροντίζει να μαθαίνει αν δεν ξέρει (γενικά και ειδικά). Η γνώση είναι μεγάλη περιουσία.
Το τελευταίο αντίο έχει έναν πόνο. Όχι για όλους. Αλλά πάντα έχει έναν απαράβατο κανόνα. Συμπάσχεις. Αν όχι, ένας περίπατος στην εξοχή είναι πάντα ιδανική λύση για να ξεκινήσει καλά η ημέρα σου με τζιν, αθλητικά και έναν καφέ στο χέρι.
