Υπάρχει κάτι σχεδόν κινηματογραφικό στην εικόνα: Ένα σπίτι στην Άνω Βούλα, ένα πιάνο στο σαλόνι, κάμερες που έχουν στηθεί σε έναν χώρο κανονικά φτιαγμένο για την ιδιωτική ζωή και, μέσα σε αυτόν, ο Γιώργος Μαζωνάκης να υποδύεται μια εκδοχή του εαυτού του που μοιάζει και δεν μοιάζει με τον καλλιτέχνη που γνωρίζει το κοινό. Απέναντί του, ο Φοίβος Δεληβοριάς. Εκεί είναι που ξεκινάει το ενδιαφέρον της υπόθεσης.
Δύο άνθρωποι από «διαφορετικές πλευρές» της ελληνικής μουσικής σκηνής, που έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα θα υπέθετε κανείς κοιτάζοντας απλώς τις δισκογραφίες τους. Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε ένα τηλεοπτικό σενάριο, μερικές καλά υπολογισμένες δόσεις παραλόγου και μια σχέση που είχε ήδη αποκτήσει τη δική της ιστορία, γεννήθηκε ένα από τα πιο ιδιαίτερα επεισόδια της εκποπής «Τα Νούμερα», που προβλήθηκε τη σεζόν 2022-2023 στην ΕΡΤ.
Το συγκεκριμένο επεισόδιο προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2022 και είχε ως κεντρικό πρόσωπο τον Γιώργο Μαζωνάκη. Στη μυθολογία της σειράς, όμως, δεν ήταν ακριβώς ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ήταν ο «Τζόρτζι Μάτζιο». Ένας φανταστικός σταρ που αποφασίζει να εγκαταλείψει το λαϊκό τραγούδι για να γίνει τζαζίστας. Και η ιδέα από μόνη της μοιάζει τόσο παράλογη, ώστε γίνεται αμέσως ακαταμάχητη. Μια ιδέα που παίρνει σάρκα και οστά.
Όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης μπήκε στον κόσμο του Φοίβου
Τα «Νούμερα» είχαν εξαρχής χτιστεί πάνω σε αυτή την αίσθηση παιχνιδιού. Ο Φοίβος Δεληβοριάς δημιούργησε έναν κόσμο που η πραγματικότητα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε μυθοπλασία και ένας αναγνωρίσιμος καλλιτέχνης να γίνει χαρακτήρας, καρικατούρα ή, ακόμη καλύτερα, μια υπερβολική εκδοχή του εαυτού του.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ιδανικός για αυτό το παιχνίδι. Η δημόσια εικόνα του, ανέκαθεν είχε κάτι θεατρικό. Δεν ήταν μόνο η φωνή ή τα τραγούδια, αλλά η σκηνική παρουσία, η αισθητική, η επίγνωση της εικόνας και η ικανότητα να μετακινείται με άνεση ανάμεσα στη σοβαρότητα και το αυτοσαρκασμό.
Ο Φοίβος, από την άλλη, είχε την ιδέα ενός μουσικού σύμπαντος όπου τα είδη, οι ταμπέλες και οι καλλιτεχνικές «φυλές» θα μπορούσαν να συγκρουστούν και τελικά να αγκαλιαστούν. Συνεπώς, ο αείμνηστος τραγουδιστής μεταμορφώθηκε σε επίδοξο τζαζίστα και ο Φοίβος Δεληβοριάς κλήθηκε να διαχειριστεί αυτό το πολιτισμικό σοκ.
Το γύρισμα στο σπίτι στη Βούλα
Αν υπάρχει ένα στοιχείο που έκανε αυτή την ιστορία να ξεφεύγει από την τυπική λογική ενός τηλεοπτικού guest, είναι το σπίτι. Μέρος των γυρισμάτων έγινε στο πραγματικό σπίτι του Γιώργου Μαζωνάκη στη Βούλα. Το σπίτι δεν ήταν απλώς ένα ακόμη location. Μετέφερε μέσα στην ιστορία κάτι από τον πραγματικό κόσμο του τραγουδιστή.
Η κάμερα μπορούσε να κινηθεί σε χώρους που, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα έβλεπε ποτέ ο τηλεθεατής. Το σαλόνι έγινε σκηνικό. Το πιάνο απέκτησε ξαφνικά ρόλο. Η καθημερινότητα ενός προσωπικού χώρου μετατράπηκε σε μέρος μιας σουρεαλιστικής τηλεοπτικής αφήγησης. Και αυτή η αντίθεση ήταν άκρως ενδιαφέρουσα και γοητευτική.
Στη μεζονέτα της Βούλας, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν μόνο ο σταρ, αλλά ο οικοδεσπότης ενός μικρού κινηματογραφικού σύμπαντος. Ο άνθρωπος που τους άνοιξε διάπλατα την εξώπορτα, με ένα πλατύ χαμόγελο.
Η φιλία πίσω από το αστείο
Η χημεία ανάμεσά τους γεννήθηκε στα «Νούμερα», ενώ ακολούθησε και η συνεργασία τους επί στκηνής στην «Ταράτσα του Φοίβου», όπου οι δύο καλλιτέχνες είχαν ήδη βρει έναν κοινό κώδικα. Επίσης, η συνεργασία τους στο «Με λένε Γιώργο» έδειξε κάτι που θα γινόταν ακόμη πιο ξεκάθαρο αργότερα: Η διαφορετικότητα αναμεσά τους δεν αποτελούσε εμπόδιο, αλλά υλικό για παιχνίδι και καλλιτεχνική επικοινωνία.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει μιλήσει δημόσια με ιδιαίτερη εκτίμηση για τον Μαζωνάκη, περιγράφοντας τη συνάντησή τους με έναν τρόπο που δείχνει ότι πίσω από το τηλεοπτικό χιούμορ υπήρχε πραγματικός θαυμασμός. Και ίσως αυτό να ήταν και το μυστικό της συνεργασίας τους.
Ο «Τζόρτζι Μάτζιο» και η μεγάλη παρεξήγηση
Στα «Νούμερα», ο Γιώργος Μαζωνάκης απέκτησε μια σχεδόν μυθική ιδιότητα: Έγινε ο άνθρωπος που μπορούσε να εγκαταλείψει το λαϊκό τραγούδι και να κυνηγήσει ένα εντελώς διαφορετικό όνειρο. Τη jazz. Ο «Τζόρτζι Μάτζιο» ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια παρωδία του star system αλλά και ένας φόρος τιμής στην καλλιτεχνική ανάγκη για διαρκή μεταμόρφωση.
Και πίσω από το αστείο υπήρχε μια πιο ενδιαφέρουσα ιδέα. Άραγε, πόσο εύκολα κατασκευάζουμε στο μυαλό μας εικόνες για τους άλλους. Ο Μαζωνάκης είναι «λαϊκός». Ο Δεληβοριάς είναι «τραγουδοποιός». Ο μεν Μαζώ ανήκε στα μεγάλα νυχτερινά κέντρα, ο δε Φοίβος Δεληβοριάς στις μικρότερες μουσικές σκηνές. Όταν, όμως, βρέθηκαν μαζί, αυτές οι κατηγορίες αρχίζαν να ξεφτίζουν.
«Ήταν ένας Μικ Τζάγκερ το βράδυ που έβγαινε στη σκηνή»
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε ξαφνικά το απόγευμα της Τετάρτης 9/9, λίγες μέρες πριν τη μεγάλη συναυλία που θα έκανε για τα 33 χρόνια του στο τραγούδι στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Λίγες μέρες μετά, ο Φοίβος Δεληβοριάς, σε συνέντευξή του σε podcast ανέφερε χαρακτηριστικά. «Τον Μαζωνάκη δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να τον πει “το καλό παιδί” ή “το παιδί που υπακούει”. Ήταν ο αδερφός, που τους ανησυχούσε τους ανθρώπους της νύχτας στη νυχτερινή ζωή. Δεν ήξερες τι θα γίνει, ήταν ένας Μικ Τζάγκερ το βράδυ που έβγαινε στη σκηνή. Τον είχα δει ζωντανά και ήταν ένα καταπληκτικό πράγμα αυτό που συνέβαινε στο μαγαζί του, δεν θύμιζε την υπόλοιπη νύχτα».
