Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε στη Νίκαια η εξόδιος ακολουθία του Γιώργου Μαζωνάκη, με τον Μητροπολίτη Νικαίας Αλέξιο να εκφωνεί έναν επικήδειο που επικεντρώθηκε όχι μόνο στον δημοφιλή τραγουδιστή, αλλά κυρίως στον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα του.
Από τον λόγο του δεν έλειψαν οι αναφορές στη στενή σχέση του Γιώργου με τη Νίκαια, την πόλη όπου μεγάλωσε, αλλά και στην προσφορά του σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Ιδιαίτερα συμβολική ήταν και η αναφορά στην επιστροφή του τραγουδιστή στην παλιά του γειτονιά για το τελευταίο «αντίο».
Ο Μητροπολίτης Αλέξιος έφερε μάλιστα στη μνήμη των παρευρισκομένων στίχους από τραγούδι του Γιώργου Μαζωνάκη που αναφέρεται στη γειτονιά των παιδικών του χρόνων και στα όνειρα που είχε κάνει εκεί.
Ιδιαίτερη θέση στον επικήδειο κατείχε η παρουσία του κόσμου. Από τη λαϊκή αγρυπνία της Κυριακής μέχρι την εξόδιο ακολουθία, χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στη Νίκαια για να αποχαιρετήσουν τον τραγουδιστή. Ο Μητροπολίτης συνέδεσε αυτή τη μεγάλη προσέλευση με την αγάπη που, όπως ανέφερε, είχε προσφέρει ο ίδιος ο Γιώργος Μαζωνάκης στους ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια.
Ο Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος ανέφερε αναλυτικά στον επικήδειό του:
«Αδελφοί μου αγαπητοί, Γνωρίζω πως είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχα ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους.
Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως “Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων” (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή.
Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: “Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο” (Leo Buscaglia, 1924-1998).
Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε:
“Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους
όσους μιλούσαν με βρισιές γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους
μα ποτέ μου δε ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου
γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου (και)
Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά…»
Και γύρισε κι είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός: Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα:
«Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,
κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,
κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει»
Αδελφοί μου αγαπητοί, Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή τη πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο, που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο· ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο· είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας».
