Η κορυφαία ομάδα της ελληνικής σάτιρας και του stand-up comedy δίνει ραντεβού κάτω από το θερινό ουρανό στο θέατρο Άλσος, και το αποτέλεσμα είναι μια έκρηξη γέλιου. To HELLO! και ο δημοσιογράφος Γιάννης Βίτσας συνάντησαν δυο πρόσωπα από το cast. Ο Θοδωρής Αθερίδης και η Κατερίνα Βρανά, φωτογραφήθηκαν μαζί και άνοιξαν τα χαρτιά τους, σε μια άκρως εξομολογητική συνέντευξη.
Κατερίνα Βρανά
Ξεκινώ την κουβέντα μας με την παράσταση «Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά», όπου πρωταγωνιστείτε και που παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη στο θέατρο Άλσος, για να σας ρωτήσω τι καρπούς έχει η αμυγδαλιά των δικών σας κειμένων.
Μου αρέσει όταν μου λένε ότι είναι όμορφη και λίγο πληθωρική. Οι καρποί, για όποιον θέλει, έχουν τροφή για σκέψη.
Αναφορικά με τι;
Με την τεράστια σημασία που έχει το χιούμορ στη ζωή. Είναι καλό να αυτοσαρκαζόμαστε, να μην παίρνουμε τον εαυτό μας τόσο σοβαρά. Προσπαθώ να δείξω ότι δεν υπάρχει λόγος να με λυπάται ο κόσμος επειδή συνέβη ό,τι μου συνέβη. Σημασία έχει ότι είμαστε καλά! (γέλια)
Σε αυτό που σας συνέβη, βιώσατε κάποια στιγμή που λυπηθήκατε τον εαυτό σας;
Όχι. Δεν τον λυπήθηκα επειδή φταίω σε ένα ποσοστό κι εγώ για αυτό. Το σώμα μου έδινε σημάδια επί ένα χρόνο και τα αγνόησα όλα. Εντέλει, για αυτό που έτυχε να γίνει στη Μαλαισία, είτε από κάποιο μικρόβιο είτε από κάποιο φαγητό, ξέρω ότι είμαι 90% υπεύθυνη. Απλώς, λέω «πάρ’ τα τώρα, καλά να πάθεις».
Πριν από αυτό το γεγονός, αντιμετωπίζατε με το ίδιο χιούμορ τις δυσκολίες της ζωής σας;
Ναι. Βασικά, το γεγονός αυτό μου επιβεβαίωσε τη στάση ζωής που είχα πριν. Πίστευα πως αν έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν και σε νοιάζονται και αν μπορείς να γελάσεις, τα πάντα είναι αντιμετωπίσιμα. Είναι σαν να μου είπε η ζωή «δες που είχες δίκιο!».
Περάσατε δύσκολα οικονομικά εκείνο το διάστημα;
Ναι. Ακόμη περνάω πού και πού γιατί είναι τεράστια τα έξοδα. Χρειάζομαι βοηθό κυρίως επειδή η όρασή μου δεν έχει επιστρέψει τελείως – ιδίως το βράδυ, δεν βλέπω σχεδόν καθόλου. Πολύ συχνά δεν μπορώ να υπολογίσω αποστάσεις και δεν βλέπω λακκούβες στο δρόμο. Αν οδηγήσω μόνη μου το αμαξίδιο, μπορεί να γίνω πιο ανάπηρη. Χρειάζομαι δύο γυναίκες δύο οκτάωρα, το πρωί και το βράδυ, κι αυτό είναι πολυέξοδο, συν οι φυσικοθεραπείες και οι λογοθεραπείες. Χαίρομαι πάρα πολύ που τα βγάζω πέρα με τη δουλειά μου. Δυστυχώς, δεν μπορώ να βάλω τίποτα στην άκρη ακόμη, αλλά ευελπιστώ να γίνω φίρμα και να βγάζω μύρια για να έχω καλά γεράματα! (γέλια)
Φτάσατε δηλαδή σε οριακά επίπεδα τον πρώτο χρόνο οικονομικά.
Ο πρώτος χρόνος με ζόρισε πολύ. Βοήθησαν οι φίλοι, η οικογένεια και οι συνάδελφοί μου. Ένιωσα φοβερή στήριξη, κι αυτό επέδρασε καταλυτικά στην ψυχολογία μου. Αισθάνθηκα ότι ο κόσμος με νοιάζεται. Ακόμη το αισθάνομαι. Εισπράττω πολλή αγάπη από το κοινό.
Νομίζω πως το νιώσατε και στη Eurovision.
Ήταν απίστευτο. Όταν μου λένε «πόση δύναμη έχεις!», απαντώ «ο κόσμος μού τη δίνει». Μόνη μου έχω μέχρι ένα σημείο. Αν έβγαινα στη σκηνή και το κοινό αδιαφορούσε, θα ήταν πολύ δύσκολο. Έχω πει ότι δεν θέλω να με λυπούνται και να σκέφτονται «τι έπαθε η καημένη η κοπέλα». Θέλω, με το που με βλέπουν, να σκέφτονται «η καημένη μουν@ρ@». Το έχει μάθει ο κόσμος και πολλές φορές στα φανάρια μού φωνάζουν «πάμε, ρε καημένη μουν@ρ@!». Είναι υπέροχο! (γέλια)
Θέλετε να ερωτευτείτε;
Ναι.
Έχετε κάνει σχέση μετά το ατύχημα;
Ναι.
Πώς το διαχειριστήκατε;
Το φοβόμουν πάρα πολύ. Νομίζω ότι η μεγαλύτερη ανασφάλειά μου έχει να κάνει με αυτό. Από μένα ξεκινά. Εγώ πια βλέπω τον εαυτό μου αλλιώς, το σώμα μου δεν λειτουργεί όπως λειτουργούσε. Παλιά έμπαινα σε ένα δωμάτιο με αυτοπεποίθηση, ήμουν ψηλή κοπέλα, με ωραίο μαλλί, ωραίο στήθος. Τώρα μπαίνω σε ένα δωμάτιο τσουλώντας. Είναι άλλη αίσθηση. Οπότε, δεν ξέρω αν εγώ με θεωρώ σέξι. Δεν ξέρω αν κάποιος με θεωρεί σέξι. Έχω την ανασφάλεια –που μπορεί να μην ισχύει– του ποιος θα ήθελε να είναι με κάποια που έχει τόσες βλάβες, δεν έχει ισορροπία, δεν βλέπει, μιλά σαν μεθυσμένη. Το κουβαλώ και παλεύω πολύ με αυτό. Η σχέση που έκανα με βοήθησε πολύ γιατί εκείνος ήταν τελείως άνετος, δεν είχε κανένα θέμα.
Γιατί ταυτόχρονα βλέπει μια πολύ φωτεινή και όμορφη κοπέλα, με χιούμορ, συναίσθημα, προσωπικότητα και πολύ ωραίο σώμα. Όλα αυτά είναι πολύ σέξι. Το «σέξι» άλλωστε ξεκινά πρώτιστα από το μυαλό.
Για μένα, ναι. Αλλά, ξέρετε, το να με θεωρεί κάποιος σέξι και εγώ να νιώθω σέξι είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το παλεύω όμως.
Κάνετε ψυχοθεραπεία;
Κάνω ψυχοθεραπεία, μιλώ με φίλους, πραγματοποιώ παραστάσεις, συζητώ με το κοινό. Είμαι όσο πιο ευάλωτη και ειλικρινής μπορώ επί σκηνής επειδή θέλω ο κόσμος να με δεχθεί όπως είμαι, χωρίς να το παίζω ότι τα ξεπερνώ όλα. Αυτά είναι ανοησίες. Ο καθένας παλεύει με θεριά στη ζωή του. Σχεδόν σε κάθε παράσταση, όποτε λέω ότι νιώθω ανασφάλεια για το αν είμαι σέξι, βρίσκεται κάποιος που φωνάζει ότι είμαι. Είναι γλυκύτατο και με έχει βοηθήσει πολύ να αντιμετωπίσω την κατάσταση.
Είστε φίλοι σήμερα με τον πρώην σύντροφό σας;
Βέβαια! Είμαι φίλη σχεδόν με όλους τους πρώην μου.
Βιώσατε καταστροφικές καψούρες στη ζωή σας;
Εννοείται!
Τι έχετε κάνει για έναν άντρα με τον οποίο ήσαστε ερωτευμένη;
Έχω ταξιδέψει πολύ για άντρες. Τα είχα με κάποιον από την Ινδία και με έναν από την Αυστραλία. Γενικότερα, καλά πήγε αυτό! (γέλια)
Για πόσα χρόνια;
Η σχέση με τον άνθρωπο που ζούσε στην Αυστραλία διήρκεσε ενάμιση χρόνο. Έληξε πολύ άδοξα, αλλά καταφέραμε να έχουμε μια επικοινωνία.
Έχετε φτάσει ποτέ ένα βήμα πριν από το γάμο;
Το έχω αποφύγει. Νομίζω πως ο γάμος, εκτός από νομικό πλαίσιο προστασίας, είναι λίγο ξεπερασμένος.
Θοδωρής Αθερίδης
Να ξεκινήσουμε με την παράσταση «Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά»; Μιλήστε μας για αυτή την πολύ ιδιαίτερη κωμωδία που παρουσιάζετε κάθε Τετάρτη στο Άλσος, η οποία, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, εμπεριέχει όλα τα στοιχεία της σύγχρονης Ελλάδας.
Αυτό κάνεις διαχρονικά με την επιθεώρηση από τη ρίζα της: επιθεωρείς, κατά κάποιον τρόπο, την επικαιρότητα και παρακολουθείς τι γίνεται μέσα στην κοινωνία σου. Ο κύριος στόχος μου όμως δεν ήταν αυτός. Ίσως αφορά τα κείμενα που έχω γράψει κατά 60% εγώ. Όλοι οι άνθρωποι που διάλεξα να είναι σε αυτήν τη δουλειά κάνουν αυτό που ξέρουν καλά. Ο Γιώργος Χατζηπαύλου, η Κατερίνα Βρανά, ο Αντώνης Κρόμπας και ο Λευτέρης Ελευθερίου γράφουν, παίζουν και σκηνοθετούν. Ήθελα να δώσουμε ένα στίγμα της κωμωδίας στην Ελλάδα σήμερα. Γι’ αυτό δεν ονομάζω το project μας «βραδιά κωμωδίας».
Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια στη Θεσσαλονίκη και τι σας έδωσε το έναυσμα να πείτε «το θέατρο είναι η ανάγκη της ψυχής μου»;
Έβλεπα το θέατρο ως αναβάθμιση. Δηλαδή, ο προσδιορισμός «είμαι ηθοποιός» δήλωνε ότι κάνω κάτι ωραίο και σημαντικό. Επομένως, ήταν καλύτερος από ένα άλλο αβέβαιο μέλλον. Η ζωή μου ήταν σε μια μέτρια κατάσταση. Δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα κάτι ενδιαφέρον. Όταν μου παρουσιάστηκε ως ιδέα να ασχοληθώ με το θέατρο, είχα την αυτοπεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι κάνω για αυτό.
Τι σας έδινε αυτοπεποίθηση;
Έλεγα καλά ψέματα, τα πίστευαν οι άλλοι. Σκέφτηκα «αυτό είναι η ηθοποιία» και δεν διαψεύστηκα.
Στη συνέχεια της διαδρομής ζωής σας, λέγατε ψέματα;
Πάντα λέω ψέματα! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν κάνω άλλη δουλειά. Μόνο ψέματα λέω.
Μου έκανε εντύπωση –επειδή μιλάμε για ψέματα– ότι, στην πρεμιέρα μιας από τις πρώτες σας παραστάσεις στην Αθήνα, στείλατε μια ανθοδέσμη στον εαυτό σας γράφοντας στην κάρτα: «Καλή επιτυχία! Μαρία Δαμανάκη».
Τη Μαρία Δαμανάκη δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Δεν ήμουν φίλος με τον Γιώργο Κιμούλη όταν ήταν μαζί. Εκείνη την εποχή, ήταν πανέμορφη, είχε κάνει την προσωπική της επανάσταση και ήταν πολύ hot ως προσωπικότητα. Στην παράσταση του Εθνικού με είχε πάρει ο Φασουλής βλέποντάς με σε ένα σίριαλ. Η γενιά των παιδιών του Εθνικού ήταν πολύ λαμπερή. Όλοι είχαν σημαντικό κοινωνικό περίγυρο, ενώ εγώ κανέναν. Για να τους κάνω φιγούρα, έστειλα την ανθοδέσμη και έγραψα: «Σκίσε, αγόρι μου! Μαρία Δαμανάκη».
Πώς αντέδρασαν οι συμφοιτητές σας;
Επειδή μου φάνηκε τόσο έξυπνο το αστείο μου, τους το μαρτύρησα προτού τελειώσει η παράσταση. Αν το κρατούσα, θα είχα δημιουργήσει μύθο!
Πάμε στις αλήθειες σας που έχετε εξομολογηθεί σε συνεντεύξεις σας. Έχετε δηλώσει ότι υπήρξατε αλκοολικός. Τι σχέση έχει ο Θοδωρής Αθερίδης του σήμερα με εκείνον του παρελθόντος;
Σίγουρα είναι πιο δυνατός. Είναι νηφάλιος, οξυδερκής, ειλικρινής. Όλα στη ζωή τα βλέπω πιο καθαρά γιατί το αλκοόλ είναι μια θολούρα – παρόλο που κι εκείνη την περίοδο ήμουν υπερενεργητικός και υπεραναλυτικός. Ο χαρακτήρας δεν αλλάζει. Διαφοροποιείται όμως ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τα πράγματα.
Πότε συνειδητοποιήσατε ότι πρέπει να λειτουργήσετε με αυτοαγάπη και να κόψετε αυτή την εξάρτηση;
Προτού ανακαλύψω την αυτοαγάπη –που, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε, θα κοιμόταν–, διαπίστωσα την τεράστια δύναμη αυτοκαταστροφής που είχα. Όταν κατάλαβα ότι είμαι δυνατός –γιατί θέλει δύναμη για να καταστρέψεις τον εαυτό σου–, άλλαξα τη φόρα. Συνέλαβα το πώς με την ίδια δύναμη που καταστρέφω τον εαυτό μου θα τον φτιάξω. Ήταν μια απόφαση και μία από τις διαδικασίες στους Ανώνυμους Αλκοολικούς. Κατάλαβα ότι δεν χρειαζόταν να δανειστώ από κάπου δύναμη. Θα χρησιμοποιούσα εκείνη, την ίδια. Επίσης, πιστεύω στον Θεό. Αλλά ας μην το μπλέξω αυτό, για να μην καταδικάσω ανθρώπους που δεν πιστεύουν θεωρώντας ότι δεν μπορούν να βγουν από το λαβύρινθο.
Η περίοδος της απεξάρτησης στους Ανώνυμους Αλκοολικούς διήρκεσε καιρό;
Έξι μήνες. Θα διαρκούσε για χρόνια αν είχα παραστάσεις την ώρα που γίνονταν οι συνεδρίες. Την εποχή που πήγα, ήταν η μόνη χρονιά που δεν έκανα θέατρο, κι αυτό με βόλεψε πολύ. Με το που άρχισε το θέατρο, σταμάτησα, αλλά είχα πάρει τη δύναμη που χρειαζόμουν για να κρατηθώ.
Η ανάγκη σας να πείτε «τέρμα το αλκοόλ» από πού προήλθε;
Φοβήθηκα πολύ για την υγεία μου.
Φοβάστε τα γηρατειά, το τέλος, το να σταματήσετε τη δουλειά;
Θα ήθελα να είμαι καλά, να έχω αυτοδιάθεση, να μη χρειάζεται να με φροντίζει κάποιος. Στενοχωριέμαι όταν σκέφτομαι, για παράδειγμα, μέχρι πότε θα οδηγώ. Σε κάποια χρόνια, θα πρέπει να παραδώσω το δίπλωμα. Αυτό θα μου κοστίσει. Γιατί τα άλλα των γηρατειών είναι ωραία.
Όπως;
Η θέαση του κόσμου! Έχει μια ησυχία. Υπάρχει ειρήνη μέσα σου. Δεν έχεις ταμπού, δεν σοκάρεσαι. Παρατηρώ τον εαυτό μου ως νεότερο και αντιλαμβάνομαι ότι ήμουν πιο πουριτανός. Τώρα δεν είμαι. Βλέπω μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.
Γίνατε σε πολύ μικρή ηλικία παππούς. Ήταν μια νέα αρχή για σας;
Νοηματοδοτήθηκε η ζωή μου ξανά. Παρακολουθώ αυτά τα ανθρωπάκια και είμαι εκεί, δίπλα τους, συμμεριζόμενος πάντα τις αγωνίες της κόρης μου.
Είστε καλύτερος παππούς απ’ ό,τι μπαμπάς;
Ναι. Ούτε για αστείο δεν συγκρίνεται! Έως τα 9 έτη της κόρης μου, ήμουν αλκοολικός. Μέσα σε μια θολούρα, έφτασε το παιδί μου 9 χρονών. Τώρα δεν έχω θολούρα.
Διάβαζα μια πολύ χιουμοριστική ατάκα σας. Είπατε: «Είμαι καλός στο να κάνω σχέσεις, αλλά δεν είμαι καλός στο να χωρίζω».
Το «δεν είμαι καλός στο να χωρίζω» σημαίνει ότι δεν αποχωρίζομαι, δηλαδή συνεχίζω να αγαπώ. Μου είναι εύκολο να συνδέομαι. Να αποσυνδέομαι είναι δύσκολο επειδή επενδύω ψυχικά στους ανθρώπους. Πιστεύω ότι η πραγματική χαρά στη ζωή μας έρχεται μόνο από την ανθρώπινη επαφή. Το «δυο μέτρα γης» που λέμε είναι μια απόλυτη αλήθεια, όσο ο θάνατος. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ αυτό.
Πώς ονειρεύεστε τα επόμενα χρόνια σας;
Εύχομαι να έχω υγεία, να εργάζομαι και να πεθάνω στον ύπνο μου! (γέλια)
Ένας έρωτας στη ζωή σας, ένας καινούριος άνθρωπος, έχει χώρο;
Δεν λέω ποτέ μεγάλες κουβέντες. Τα έχω γευτεί όλα όμως. Μικρότερος, ήμουν ερωτευμένος με τον έρωτα. Τώρα πια δεν είμαι γιατί έχω χορτάσει. Η δουλειά μου με τους συνεργάτες μου, η επαφή μου με τα εγγόνια μου και η σχέση που έχω με τον Θεό μού δίνουν αίσθημα πληρότητας. Αν είχα παράπονο, θα άγγιζα τις παρυφές της αχαριστίας.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο HELLO! που κυκλοφορεί την Τετάρτη 1/7
ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ: ΝΙΚΟΣ ΜΑΛΙΑΚΟΣ
FASHION EDITORS: ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΓΚΩΝΑΚΗ, ΠΕΝΝΥ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ΧΤΕΝΙΣΜΑ/GROOMING:
ΜΟΡΦΗ ΜΕΝΕΜΕΝΟΓΛΟΥ
Ευχαριστούμε το Varibobi Club
(Παλαιάς Χαλκίδος, ΤΚ 136 72, Αχαρνές,τηλ. 210-2435161) για τη φιλοξενία
