Το να γεννιέσαι ως το πρώτο βιολογικό παιδί του πιο πολυσυζητημένου ζευγαριού στον πλανήτη δεν είναι απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί προνόμιο. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα λιγότερο από ισόβια καταδίκη δημόσιας έκθεσης. Κλείνοντας τα 20 της χρόνια, η Σάιλο Νουβέλ Τζολί δεν γιορτάζει ένα ηλικιακό ορόσημο έχονας κάνει ότι ο μέσος όρος μιας γυναίκας που μόλις απέδρασε από τη γονική φωλιά της γίνεται θέμα σε όλα τα περιοδικά του χρόνου.
«Προϊόν» μιας μυθικής ένωσης, ένα παιδί που μεγάλωσε πίσω από φιμέ τζάμια, με τον μόνιμο, εκκωφαντικό θόρυβο των φλας των παπαράτσι να αποτελεί το μόνιμο soundtrack της καθημερινότητάς της η παιδική ηλικία της Σάιλο δεν είχε τίποτα το φυσιολογικό. Μαζί με τα αδέρφια της, δεν βίωσε ποτέ την απλή εμπειρία του σχολικού κουδουνιού ή της κοινωνικοποίησης σε μια αυλή. Λόγω της ακραίας αναγνωρισιμότητας των γονιών της, τα παιδιά των «Μπραντζελίνα» μεγάλωσαν με καθεστώς κατ’ οίκον διδασκαλίας (home schooling). Αυτή η αναγκαστική απομόνωση, αν και τα προστάτευσε από τον έξω κόσμο, δημιούργησε ένα ιδιότυπο «χρυσό κλουβί».
Ταυτόχρονα, η Σάιλο μεγάλωνε βλέποντας το πρόσωπό της στα εξώφυλλα των περιοδικών, με τους αναλυτές της ποπ κουλτούρας να τεμαχίζουν την εικόνα της: πόσο μοιάζει στα χείλη της Αντζελίνα, πόσο έχει το βλέμμα του Μπραντ. Το να ψάχνεις να βρεις ποιος είσαι, όταν ολόκληρος ο πλανήτης σε αντιμετωπίζει απλώς ως ένα γενετικό κράμα δύο ιερών τεράτων του σινεμά, είναι μια τεράστια ψυχολογική πρόκληση.
Στα 20 της, η Σάιλο προσπαθεί να μην είναι η συνέχεια των γονιών της. Αυτό το βρήκε στον χορό. Στο Millennium Dance Complex του Λος Άντζελες, ανάμεσα σε ιδρώτα και σκληρή προπόνηση, η Σάιλο κατάφερε για πρώτη φορά να είναι ανώνυμη. Εκεί δεν υπήρχαν παπαράτσι, ούτε το βάρος του ονόματος «Πιτ» ή «Τζολί». Υπήρχε μόνο το σώμα της και η κίνηση. Η πρόσφατη συμμετοχή της στο βίντεο κλιπ της K-pop σταρ Dayoung για το «What’s a Girl to Do», μετά από τυφλή οντισιόν, αποδεικνύει ότι η Σάιλο κέρδισε την ελευθερία της με την αξία της.
Οι μόνες εικόνες που έχουμε πλέον από εκείνη δεν προέρχονται από λαμπερά κόκκινα χαλιά ή στημένες συνεντεύξεις, αλλά από σκόρπια στιγμιότυπα παπαράτσι στον δρόμο. Εκεί βλέπουμε ένα συνηθισμένο κορίτσι της ηλικίας της, εντελώς αμακιγιάριστο, ντυμένο με φαρδιά hip-hop ρούχα, oversized φούτερ και cargo παντελόνια που ταιριάζουν με τη μουσική που ακούει και τον χορό που αγαπά. Η Σάιλο επιλέγει να απέχει συνειδητά από τη δημόσια σφαίρα. Δεν χρησιμοποιεί επώνυμα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν προκαλεί και κρατά τα συναισθήματα και τις σκέψεις της ερμητικά κλειστά. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς σκέφτεται ή τι σχεδιάζει για το μέλλον της.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμα και τίποτα να κάνει μας αφορά. Μας αφορά ακριβώς επειδή κουβαλάει αυτή τη συγκεκριμένη εμφάνιση και αυτούς τους γονείς. Σε αυτή την ηλικία, η άγουρη και συχνά τρομαγμένη επικοινωνία με τον Τύπο αποτελεί ένα ασήκωτο βάρος. Είναι στο δικό της χέρι, στο μέλλον, να διαχειριστεί αυτή την αναγνωρισιμότητα προς όφελός της ή για την προώθηση κάποιου σημαντικού σκοπού. Γιατί με αυτή τη δημόσια εκθεση θα πρέπει να ζήσει είτε είναι άδικο, είτε όχι. Για πάντα.
