Για τα επαγγελματικά του σχέδια, την καθημερινότητά του, αλλά και τις σκέψεις του γύρω από την πατρότητα μίλησε ο Ιωάννης Παπαζήσης, ο οποίος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι!».
Αρχικά, ο ηθοποιός μίλησε για τη σειρά «Κανακαρά», ένα δράμα εποχής που διαδραματίζεται στην Κάρπαθο το 1950 και βασίζεται σε ένα ιδιαίτερο τοπικό κληρονομικό έθιμο. Σύμφωνα με αυτό, η πρωτότοκη κόρη, η λεγόμενη «κανακαρά», κληρονομούσε την πατρική ή μητρική περιουσία, γεγονός που επηρέαζε τις οικογενειακές σχέσεις και δημιουργούσε ανισότητες.
Ο Ιωάννης Παπαζήσης παραδέχτηκε ότι δεν γνώριζε την ύπαρξη του εθίμου, ενώ δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του για τη νέα παραγωγή και το σενάριο της Σοφίας Καζατζιάν και του Μάριου Ιορδάνου. Όπως είπε, πρόκειται για μια σειρά που ξεχωρίζει επειδή εμβαθύνει στην εποχή και στους χαρακτήρες, χωρίς να βασίζεται σε εύκολες τηλεοπτικές συνταγές.
«Δεν το γνώριζα το έθιμο. Το οποίο υπάρχει μέχρι και σήμερα. Δεν θέλω να αναλύσω τη σειρά. Θέλω μόνο να είμαι λίγο πιο επικοινωνιακός. Ότι είναι ίσως η καλύτερη σειρά που μπορεί να έχω κάνει ή που μπορεί να έχω δει. Είναι μια πολύ καλή σειρά. Το λέω από την άποψη ότι τα παιδιά που γράψανε το σενάριο, η Σοφία Καζατζιάν και ο Μάριος Ιορδάνου. Είναι ένα εκπληκτικό σενάριο, το οποίο δεν αναλώνεται σε σαπουνοπερίστικες καταστάσεις και φτηνές καταστάσεις, πολύ γρήγορες και σε έρωτες και όλα αυτά. Εμβαθύνει τρομακτικά στην εποχή και στους χαρακτήρες».
Ο ηθοποιός δήλωσε, επίσης, ιδιαίτερα χαρούμενος με το αποτέλεσμα που έχει δει μέχρι στιγμής, αλλά και με τον ρόλο που υποδύεται, καθώς πρόκειται για έναν χαρακτήρα που επιθυμούσε πολύ να ενσαρκώσει. Όπως αποκάλυψε, έχει δουλέψει εντατικά για την προετοιμασία του, δίνοντας έμφαση ακόμη και στις αλλαγές στη σωματικότητα και στο βλέμμα του.
«Και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος γιατί από ό,τι έχω δει πολύ προσεγμένη σειρά. Το υλικό είναι εκπληκτικό, αλλά υποδύομαι και ένα ρόλο που τον ήθελα τόσο πολύ. Έχω δουλέψει πάρα πολύ και τον τρόπο που έχει αλλάξει όλη η σωματικότητά μου και το βλέμμα μου. Το περιμένω πάρα πολύ. Εύχομαι να βγει κατά το Γενάρη απ’ ότι ξέρω από το κανάλι την ενημέρωση και νομίζω ότι θα σας αρέσει πάρα πολύ», ανέφερε.
Στη συνέχεια, ο Ιωάννης Παπαζήσης αναφέρθηκε στη θεατρική παράσταση «Μια βδομάδα το πολύ», που παρουσιάζεται στο θέατρο Πειραιώς 131. Πρόκειται για μια κλασική γαλλική κωμωδία του Μισέλ Κλεμάν, στην οποία συμμετέχουν τρία πρόσωπα. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον Πωλ, τον οποίο υποδύεται ο Αλέκος Συσσοβίτης, έναν άνδρα που δεν αντέχει πλέον τη σύζυγό του και προσπαθεί να την κάνει να φύγει από το σπίτι, καλώντας τον καλύτερό του φίλο να συγκατοικήσει μαζί τους.
«Μιλάμε για κωμωδία. Λοιπόν, έχω να κάνω πάρα πολλά χρόνια κωμωδία. Είναι ένα κλασσικό, μια κλασική γαλλική κωμωδία του Μισέλ Κλεμάν με τρία άτομα. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου, του Αλέκου Συσσοβίτη του φίλου μου, του Πωλ δηλαδή, ο οποίος σιχαίνεται τη γυναίκα του, πλέον δε θέλει να τη βλέπει μπροστά του άλλο. Θέλει να τη διώξει και αποφασίζει, δεν βρίσκει άλλο τρόπο και αποφασίζει να φωνάξει τον κολλητό του στο σπίτι, ώστε να η συγκατοίκηση των τριών να οδηγήσει αυτή την κοπέλα στο να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι. Και τα καταφέρνω. Αλλά όπως καταλαβαίνεις σε ένα γαλλικό έργο και σε μια κωμωδία παρεξηγήσεων συμβαίνουν τα ευτράπελα συνεχώς. Επειδή έχω επενδύσει στη ζωή μου σε σκληρό δράμα χαίρομαι πάρα πολύ».
Ο ηθοποιός μίλησε ακόμη για τον τρόπο ζωής του και την επιρροή που έχει δεχτεί από την Κεντρική Ευρώπη. Όπως εξήγησε, έχει διαμορφώσει την καθημερινότητά του με βάση την κουλτούρα και τη φιλοσοφία των ανθρώπων εκεί, κάτι που προσπαθεί να εφαρμόζει και στην Αθήνα, παρότι δεν είναι πάντα εύκολο.
«Δυσκολεύομαι πάρα πολύ στην Αθήνα. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχω προσαρμοστεί και έχω φτιάξει την κουλτούρα μου και τη φιλοσοφία μου, τον τρόπο που περπατώ, που πίνω τον καφέ μου, που υπάρχω, που διαβάζω με βάση την Κεντρική Ευρώπη. Λατρεύω τον τρόπο που ζουν στην Κεντρική Ευρώπη και έτσι προσπαθώ να είμαι στην Αθήνα, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο. Δηλαδή εμένα δεν με έχεις δει στο δρόμο να κορνάρω. Σέβομαι ακόμα τους πεζούς. Ανοίγω την καρέκλα στο κορίτσι μου. Έχω πάει Βιετνάμ, έχω πάει Βιετνάμ, έχω πάει Μπανγκόκ, έχω πάει πολύ Ασία, αλλά η μεγάλη μου αγάπη παραμένει η Κεντρική Ευρώπη».
Σε ερώτηση για το αν θα αναλάμβανε την παρουσίαση μιας ταξιδιωτικής εκπομπής, ο Ιωάννης Παπαζήσης αναφέρθηκε στην αγάπη του για τα road trips, εξηγώντας ωστόσο ότι θα ήθελε να έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται ελεύθερα και να μη χρειάζεται να προσαρμόζεται σε όσα θα ζητούσαν η παραγωγή και το κανάλι.
«Νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου αν ήμουν ο εαυτός μου και τα έβρισκα σε όλα με αυτό που λένε παραγωγή και κανάλι, θα το έκανα. Αγαπώ το road trip. Αγαπώ πάρα πολύ την τέχνη μου και τη δουλειά μου. Αγαπώ πάρα πολύ το θέατρο, την τηλεόραση. Αγαπώ τους ανθρώπους που με περιβάλλουν πλέον, γιατί νιώθω ότι αλλάζει η ζωή μας και θέλω να είμαι εδώ. Είμαι ρομαντικός».
Τέλος, ο ηθοποιός μίλησε για την πατρότητα και για τις αξίες που θα ήθελε να μεταδώσει στο παιδί του. Όπως εξομολογήθηκε, δυσκολεύεται να σκεφτεί ποιες συμβουλές θα παραμείνουν ουσιαστικές σε βάθος χρόνου, καθώς θεωρεί ότι όσα ισχύουν σήμερα μπορεί να έχουν αλλάξει όταν το παιδί μεγαλώσει. Αυτό που επιθυμεί είναι να το ενθαρρύνει να είναι δημιουργικό, να αγαπά τη ζωή και τη δουλειά του και να μην εγκαταλείπει τα όνειρά του.
«Το έχω σκεφτεί πάρα πολύ. Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς να μεταδώσω σε έναν άνθρωπο κάτι το οποίο σε δέκα-είκοσι χρόνια που αυτός θα μεγαλώσει, σαφέστατα θα είναι ξεπερασμένο και λανθασμένο. Δεν ξέρω τι να του μεταδώσω. Το μόνο που μπορώ να του μεταδώσω είναι αυτό που λειτούργησε στη δική μου σχέση με τους γονείς μου. Ότι να είναι δημιουργικός, να αγαπήσει τη ζωή, τη δουλειά, να προσπαθήσει. Μ’ αρέσουν, αγαπώ τους ανθρώπους που δεν το βάζουν κάτω, που διεκδικούν τα όνειρά τους. Αυτό θα το ήθελα πάρα πολύ. Στα παιδιά μας χρωστάμε να τα αγαπάμε, τίποτα άλλο. Κι αυτά, αυτό θέλουν».
Ο Ιωάννης Παπαζήσης πρόσθεσε ότι προσπαθεί να δίνει καθημερινά το σωστό παράδειγμα, ακόμη και μέσα από μικρές συνήθειες και αντιδράσεις. Μάλιστα, στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη να υπάρχει σεβασμός στην αυτονομία των παιδιών, χωρίς οι γονείς να τα αντιμετωπίζουν ως κτήμα τους.
«Και τη γλώσσα μου προσέχω και τις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας προσέχω και ακόμα αν δεν έχω όρεξη να μαγειρέψω, θα μαγειρέψω για να με δει το παιδί μου και νεύρα να έχω στο τηλέφωνο, θα συγκρατήσω τη φωνή μου. Αλλά πιστεύω πάρα πολύ στην αυτονομία της ζωής. Πιστεύω πάρα πολύ ότι έχουμε μια τρομακτική κτητικότητα προς τα παιδιά μας. Δεν έχω κτητικότητα προς τα παιδιά μου, δε θέλω», τόνισε.











