Σε μια βαθιά εξομολόγηση ψυχής που σοκάρει και συγκινεί προχώρησε η Μαρία Κίτσου, μιλώντας ανοιχτά για τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας, την ενδοοικογενειακή βία και τις σκοτεινές περιόδους που σημάδεψαν τη ζωή της. Η δημοφιλής ηθοποιός βρήκε το θάρρος να σπάσει τη σιωπή της στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλημέρα, είπαμε;», περιγράφοντας με απόλυτη ειλικρίνεια και τόλμη ένα οικογενειακό περιβάλλον γεμάτο σκληρότητα, αλλά και τον επίπονο δρόμο προς την προσωπική της λύτρωση.
Το πιο καθηλωτικό σημείο της συνέντευξής της αφορούσε τα βιώματα που είχε ως παιδί στο ίδιο της το σπίτι. Όπως αποκάλυψε η ίδια, η κακοποίηση δεν προερχόταν μόνο από μία πλευρά, αλλά συνιστούσε μια καθημερινή πραγματικότητα και από τους δύο ανθρώπους που τη φέραναν στον κόσμο. «Μεγάλωσα πολύ δύσκολα, κακοποιητικά και από τους δύο γονείς και εγώ και ο αδερφός μου», δήλωσε χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας το μέγεθος του ψυχικού βάρους που κουβαλούσε για δεκαετίες.
Η σκληρή αυτή ανατροφή είχε βαρύτατο τίμημα στην ψυχική της υγεία κατά τη διάρκεια της μετέπειτα ζωής της. Η Μαρία Κίτσου δεν δίστασε να αναφερθεί στα «χαμένα χρόνια» που πέρασε παλεύοντας με τους δικούς της δαίμονες. «Έχασα χρόνια βυθισμένη στην κατάθλιψη και στις αγχώδεις διαταραχές», εξομολογήθηκε, εξηγώντας πώς οι τραυματικές αναμνήσεις την εγκλώβισαν σε μια διαρκή εσωτερική θλίψη.
Παράλληλα, η μοίρα έπαιξε το δικό της τραγικό παιχνίδι στην αρχή της καριέρας της, συνδέοντας την πιο σημαντική επαγγελματική της στιγμή με μια τεράστια απώλεια. Όπως ανέφερε, «την ημέρα που για πρώτη φορά ανέβηκα στη σκηνή κήδεψα τον πατέρα μου». Η ανάγκη της όμως να βγει στο φως αποδείχθηκε ισχυρότερη από το σκοτάδι.
Η γνωστή πρωταγωνίστρια σχολίασε επίσης τη δημόσια έκθεση και τα κακόβουλα σχόλια που έχει δεχτεί κατά καιρούς για την εξωτερική της εμφάνιση. Αναφερόμενη στο bullying που έχει υποστεί για το βάρος της, εξέφρασε την πικρία της για την επιπόλαιη κριτική της κοινωνίας.
Ωστόσο, το μήνυμα που επιλέγει να στείλει σήμερα είναι ένα μήνυμα ελπίδας και αναγέννησης. Η ίδια τονίζει ότι η τέχνη της και η ανταπόκριση των ανθρώπων γύρω της ήταν το απόλυτο γιατρικό για τις πληγές του παρελθόντος. «Έχω αγαπηθεί πολύ. Αυτό μου έχει κάνει καλό, επειδή μου είχε λείψει από την οικογένειά μου, η αλήθεια είναι ότι μου δόθηκε απλόχερα», κατέληξε, αποδεικνύοντας πως κατάφερε να γίνει μια αυτόνομη γυναίκα που δεν καθορίζεται πια από τη σκληρότητα των γονιών της.
