Για κάποιο λόγο στην μητέρα μου δεν άρεσε η Μαρινέλλα, κάτι είχε να κάνει με τα χέρια της, που τα έβρισκε πολύ θεατράλε για τα γούστα της, κυρίως όμως γιατί ήταν ροκού και άκουγε Dire Straits και Bonnie Tyler. Την ίδια στιγμή, για άλλους λόγους δεν άρεσε ούτε στον πατέρα μου. Φουλ Καζατζιδικός δεν της συχώρησε ποτέ την «αποστασία». Έτσι, πρέπει να είμασταν το μόνο ελληνικό σπίτι που δεν άκουγε Μαρινέλλα, παρά μόνο στις ελληνικές ταινίες του σαββατόβραδου.
Ωστόσο, έχω πολύ έντονα στις πρώτες παιδικές μου μνήμες το «Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικανικά». Κι όχι μόνο από τη φωνή της Μαρινέλλας- αλλά κάποιον να μου το τραγουδάει. Κάποιον κρυφομαρινελλικό.
Καθώς πέρασαν τα χρόνια κι αυτονομήθηκα (και) μουσικά από τους γονείς μου άρχισα να υποκλίνομαι και εγώ, όπως όλοι, στην ανυπέρβλητη αυτή καλλιτέχνιδα- αν και πάντα είχα βαθιά μέσα μου μια μικρή άρνηση (παιδικά τραύματα προφανώς).
Όλα παραγράφηκαν όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, από τις εκδόσεις Διόπτρα, «Μαρινέλλα – Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια». Η χαρισματική γραφή του έδωσε πνοή σε μια μυθιστορηματική ζωή μιας γυναίκας που τα έζησε και τα γεύτηκε όλα. Ένα υπέροχο βιβλίο μακριά από τις κλασσικές βιογραφίες, όχι γιατί την αφηγείται η ίδια, αλλά επειδή τη διαχειρίστηκε ένας συγγραφέας που δεν γοητεύτηκε από τον μύθο, αλλά από τη διαδρομή, εντάσσοντας τη ζωή της σε ένα πλαίσιο, ιστορικό και κοινωνικό, για να δημιουργήσει ένα γοητευτικό ανάγνωσμα που τελικά δεν αφορά μόνο την Μαρινέλλα, αλλά την μεταπολεμική Ελλάδα.
Αναζητήστε το και φροντίστε να είστε ξεκούραστοι γιατί θα ξενυχτήσετε. Διαβάζετε μια και έξω.
Να αποκαλύψω μόνο, πως ο μεγάλος έρωτας της Μαρινέλλας δεν ήταν ούτε ο Στέλιος, ούτε ο Τόλης. Ούτε ο Φρέντυ Σερπιέρης, αλλά ένας μυστηριώδης άντρας, που λειτούργησε ως μέντορας, συνοδεύοντας την στο εξωτερικό από όπου η Μαρινέλλα εμπνεύστηκε και δημιούργησε το μύθο της show woman.
