Με οδηγό το συναίσθημα του Νόστου και την ανεξίτηλη ανάγκη της επιστροφής στις ρίζες, ο Νίκος Αλιάγας επιστρέφει στη γενέτειρα των προγόνων του, τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, για να παρουσιάσει μια καθηλωτική έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Άλατος. Με ασπρόμαυρα πορτρέτα μεγάλων διαστάσεων τυπωμένα σε μέταλλο, ο δημιουργός στήνει έναν ποιητικό διάλογο ανάμεσα στα πρόσωπα, το φυσικό τοπίο και την ιστορική μνήμη.
Στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής του ματιάς βρίσκονται τα ανθρώπινα χέρια — οι αυλακώσεις, οι ρυτίδες και οι χειρονομίες που κουβαλούν την ιστορία ολόκληρων γενιών. Με έναν λυρικό εξομολογητικό λόγο που συνοδεύει τα έργα του, ο Νίκος Αλιάγας περιγράφει την αόρατη χορογραφία της αφής:
«Μια παράξενη ευλάβεια με κυριεύει όταν κοιτάζω τα χέρια των ανθρώπων. Διακρίνω στις κινήσεις τους μια πανάρχαια γλώσσα, μια χορογραφία που εκτυλίσσεται πολύ συχνά εν αγνοία μας. Χειρονομίες που ταξιδεύουν από σώμα σε σώμα κι από γενιά σε γενιά. Αρχέγονες χορογραφίες που ξεπερνούν την κρίση μας.
Όταν ο άνθρωπος στάθηκε στα πόδια του, σήκωσε το πρόσωπό του προς τον ουρανό. Ήθελε να συστηθεί στο σύμπαν. Τα χέρια του δεν είχαν ανάγκη από τέτοιες συστάσεις. Είχαν ήδη χαρτογραφήσει ότι συναντούσαν μέσα από την αφή. Είχαν ψαύσει την πέτρα, είχαν σκάψει το χώμα, είχαν πιει νερό με τις χούφτες τους, είχαν αφουγκραστεί τη φωτιά, είχαν θωπεύσει το σώμα του άλλου.
Όταν τα χέρια εφάπτονται, ο κόσμος μεταμορφώνεται.
Πάνω τους περνούν τα χρόνια, αφήνοντας μικρούς δρόμους, χαρακιές, φλέβες που προβάλλουν σαν ρίζες ύστερα από τη βροχή. Χέρια που έσπειραν, που έσκαψαν, που έπλεξαν δίχτυα, που έκοψαν ψωμί. Χέρια που κράτησαν ένα νεογέννητο και κάποτε έκλεισαν τα μάτια ενός νεκρού. Η ίδια παλάμη χωράει την αρχή και το τέλος. Ίσως γι’ αυτό τα φωτογραφίζω.
Οι ρυτίδες τους είναι αυλάκια. Μέσα τους έχει περάσει νερό, ιδρώτας, αίμα, αλάτι. Έχουν κρατήσει πράγματα που σήμερα δεν υπάρχουν. Έχουν αγγίξει ανθρώπους που έγιναν μνήμη. Κι όμως εξακολουθούν να ανοίγουν το πρωί, να ψάχνουν το φως, να ζητούν ένα άλλο χέρι. Αυτό το άνοιγμα της παλάμης με συγκλονίζει.
Γιατί ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο με τα χέρια κλειστά και κάποτε φεύγει αφήνοντάς τα ανοιχτά. Ανάμεσα στις δύο αυτές κινήσεις βρίσκεται σχεδόν ολόκληρη η ζωή μας: όσα θελήσαμε να κρατήσουμε, όσα μας ξέφυγαν, όσα τελικά μάθαμε να αφήνουμε.
Κοιτάζω τα χέρια των ηλικιωμένων και σκέφτομαι πως ίσως εκεί κρύβεται η πιο ταπεινή μορφή αθανασίας.
Ένα χέρι φεύγει.
Η χειρονομία μένει.»
Η έκθεση στο Μουσείο Άλατος αποτελεί έναν ύμνο στον ανθρώπινο μόχθο, τον χρόνο και την ταυτότητα, προσκαλώντας τους επισκέπτες να ανακαλύψουν την ομορφιά που κρύβεται στις πιο ταπεινές λεπτομέρειες της ζωής.
