Ο Αποστόλης Τότσικας και η Βασιλική Τρουφάκου συναντιούνται φέτος στη σκηνή του θεάτρου Δημήτρης Χορν πρωταγωνιστώντας στην παράσταση «Γκλόρια» και μιλούν στον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα και το περιοδικό HELLO! χωρίς φίλτρα για τη γνώση που αφήνουν πίσω τους οι απώλειες, για τα σημάδια που έγιναν πυξίδα, για το πώς η παιδική ηλικία των δικών τους παιδιών τούς έκανε να ξαναγεννηθούν, για τους ανθρώπους της ζωής τους – και για εκείνη τη σοφία που δεν διδάσκεται στα βιβλία, αλλά κρύβεται στις πιο απλές, τις φευγαλέες στιγμές της καθημερινότητας.
Βασιλική Τριυφάκου: «Ο γιος μου φώτισε χαρμόσυνα τη ζωή μου»
Η παράσταση «Γκλόρια» στο θέατρο Χορν ουσιαστικά μας ταξιδεύει στον ανταγωνισμό που υπάρχει στο χώρο των media, αλλά και στις τοξικές συνθήκες με τις οποίες μπορεί να έρθει αντιμέτωπος ένας εργαζόμενος. Τι σας γοήτευσε στο κείμενο και, διαβάζοντάς το, διακρίνατε κάποιες κοινές καταστάσεις με το χώρο της σόουμπιζ, στον οποίο κινείστε;
Θεωρώ ότι αυτό το έργο, το οποίο ήταν υποψήφιο για Πούλιτζερ, αγγίζει όλους τους ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε απαιτητικά εργασιακά περιβάλλοντα. Δεν περιορίζεται στον κόσμο των media ή της σόουμπιζ. Αφορά οποιονδήποτε δουλεύει καθημερινά σε ανταγωνιστικές, πιεστικές συνθήκες, με τις προθεσμίες και το αδιέξοδο πλέον της ανέλιξης. Το θέμα που θίγει με ενδιαφέρει πολύ. Παλαιότερα οι εργαζόμενοι που ξεχώριζαν είχαν μια προοπτική ζωής, η οποία δεν υπάρχει πια. Τώρα δουλεύεις για να ζεις απλώς, όχι για να ευημερείς. Η στέγαση, οι ποιοτικές διακοπές, η ξεκούραση με την οικογένεια γίνονται μακρινά όνειρα. Άλλωστε πολυτέλεια θεωρείται πλέον και το να έχεις οικογένεια. Γι’ αυτό με γοήτευσε η παράσταση και νιώθω πως και ο κόσμος που τη βλέπει ταυτίζεται.
Έχετε κάνει ψυχοθεραπεία επί χρόνια. Σε τι σας βοήθησε;
Το πρώτο και βασικό που αισθάνομαι την ανάγκη να πω είναι ότι όποιος άνθρωπος θέλει να κάνει ψυχοθεραπεία θα πρέπει να αναζητήσει έναν καλό ειδικό καθώς είναι αρρύθμιστο επάγγελμα. Έχει σημασία να βρει το σωστό θεραπευτή. Δεν είναι δεδομένο! Κι αυτό γιατί έχει βγει από διάφορα σεμινάρια κόσμος που είναι πολύ ακατάλληλος και μπορεί να προκαλέσει ζημιά. Είναι σημαντικό αυτό που καλείται να κάνει ο ψυχοθεραπευτής. Του εμπιστεύεσαι την προσωπική σου ιστορία. Νομίζω πως η ψυχοθεραπεία σε βοηθά να γλιτώσεις χρόνο. Κλείνουν πιο εύκολα τα πράγματα και προχωράς με μεγαλύτερη ευκολία στα επόμενα βήματά σου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Η ανθρωπότητα υπήρχε και πριν από τους ψυχοθεραπευτές. Απλώς, κατά τον ίδιο τρόπο που, όταν πονέσει το δόντι μας, θα επισκεφθούμε τον οδοντίατρο πλέον και δεν θα πάρουμε μια τανάλια για να το βγάλουμε, έτσι θα απευθυνθούμε σε έναν ειδικό και για ένα θέμα ψυχής.
Ο γιος σας είναι περίπου 2 ετών. Μου άρεσε πολύ κάτι που αναφέρατε σε μια συνέντευξή σας: «Έπειτα από τη γέννησή του, η ζωή μου είναι γεμάτη από τοξική θετικότητα». Καταλαβαίνω πόσο ευτυχισμένη νιώθετε με τον ερχομό του παιδιού.
Ο γιος μου φώτισε χαρμόσυνα τη ζωή μου. Όλα τα παιδιά του κόσμου είναι ευλογημένα πλάσματα. Κανένα δεν γεννιέται κακό. Ο ερχομός του μου έδωσε αυτή την τεράστια χαρά, μαζί με ευθύνη και κούραση.
Τι πιστεύετε ότι σας έχει διδάξει το παιδί σας;
Ταπεινότητα. Δεν λύνονται όλα τα πράγματα στο χρόνο και με τον τρόπο που θέλω, όπως επίσης και οι απόψεις που έχω δεν είναι απαραίτητα εφαρμόσιμες με τον τρόπο που πιστεύω στο παιδί. Τα παιδιά έχουν δική τους προσωπικότητα. Δεν είναι άδειοι υπολογιστές που περιμένουν να τους προγραμματίσουμε. Επομένως, ο γιος μου με δίδαξε τι σημαίνει ένας νέος άνθρωπος με τη δική του προσωπικότητα.
Με το σύντροφό σας έχετε επιλέξει να κάνετε σύμφωνο συμβίωσης. Αλήθεια, υπάρχει στο μυαλό σας η λέξη «γάμος» ή δεν σας αφορά;
Υπάρχει ως βίωμα. Ως τελετή, δεν ξέρω αν θα βρω το χρόνο και την ενέργεια που απαιτούνται. Ο γάμος ωστόσο δεν είναι η τελετή μόνο. Παρ’ όλα αυτά, δεν είμαι αρνητική, είναι κάτι όμορφο. Όταν πηγαίνω σε γάμους δικών μου ανθρώπων, χαίρομαι και συγκινούμαι. Χρειάζεται όμως δουλειά όλη αυτή η διαδικασία.
Πώς θέλετε να είναι τα επόμενα χρόνια της ζωής σας;
Θα ήθελα να είναι γεροί οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, να είμαι δημιουργική, να κάνω πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές, να περνάω όμορφα, να έχω χρήματα για να μην αγχώνομαι, αλλά και ελεύθερο χρόνο για να ασχολούμαι με αυτά που αγαπώ.
Αποστόλης Τότσικας: «Η Ρούλα είναι η ψυχοθεραπεία μου»
Ξεκινώ την κουβέντα μας με την παράσταση «Γκλόρια», στην οποία πρωταγωνιστείτε. Παρουσιάζεται από το θέατρο Χορν και στην ουσία μιλά για την τοξικότητα που κυριαρχεί στο περιβάλλον ενός περιοδικού της Νέας Υόρκης.
Η τοξικότητα αυτή μεταφέρεται αλληγορικά σε κοινωνικό επίπεδο και σε όλο αυτό που ζούμε με την επικαιρότητα, τα social media και, ευρύτερα, το πώς έχει καταντήσει η ζωή μας.
Αισθάνεστε ότι πλέον η τοξικότητα στις σχέσεις είναι κατά πολύ μεγαλύτερη εν συγκρίσει με το παρελθόν;
Φυσικά! Πλέον έχουμε πολύ περισσότερες προσλαμβάνουσες, πολύ περισσότερα πράγματα τα οποία δεν μας αφορούν, πολλές τοξικές πληροφορίες οι οποίες, θέλοντας και μη, πετάγονται μπροστά μας. Ζούμε αυτή την τρέλα! Νομίζω πως πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή.
Ο πατέρας σας, Γιάννης Τότσικας, ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος του θεάτρου και του κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή πριν από οκτώ χρόνια. Θεωρείτε πως επηρέασε αυτή η απώλεια τη ζωή σας;
Φυσικά και με επηρέασε! Μέσα στα χρόνια, μάλιστα, διαπίστωσα ότι δεν επηρέασε μόνο εμένα, αλλά και όσους τον ήξεραν, τόσο εκείνους με τους οποίους τον έδενε φιλία χρόνων όσο και ανθρώπους με τους οποίους είχε μια απλή γνωριμία. Ο πατέρας μου επιδρούσε πολύ θετικά στους άλλους. Συνειδητοποίησα ότι τελικά αυτή είναι η κληρονομιά του ανθρώπου. Σταματάς να υπάρχεις όταν σταματούν να σε θυμούνται. Δεν τον έχουν ξεχάσει ούτε οι φίλοι του ούτε οι δικοί του. Ήταν μια βαθιά καλή, γενναιόδωρη ψυχή, με πολύ χιούμορ, που ένωνε τους ανθρώπους γύρω του.
Σας λείπει;
Πάντα μου λείπει. Τιμώ τις ωραίες αρχές που μου έδωσε και προσπαθώ να τις μεταλαμπαδεύσω και στα δικά μου παιδιά.
Με τη Ρούλα Ρέβη έχετε μια σχέση ζωής που συμπληρώνει πια σχεδόν δύο δεκαετίες κοινής πορείας. Είστε δεκαοκτώ χρόνια μαζί σε μια εποχή που εύκολα και γρήγορα οι άνθρωποι παρατούν τις σχέσεις. Τι θεωρείτε ότι σας ενώνει;
Η συνεχής προσπάθεια να γινόμαστε καλύτεροι. Η Ρούλα είναι η ψυχοθεραπεία μου. Με έχει βοηθήσει στην ουσιαστική ενηλικίωσή μου, στο να ωριμάσω ως άνθρωπος, να δίνω ευκαιρίες, καθώς παλαιότερα ήμουν αρκετά απόλυτος. Μας ενώνει η διαρκής προσπάθεια να κατανοούμε και να αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλο.
Πώς είστε ως πατέρας;
Προσπαθώ να κατανοώ τα πάντα. Θέλω να είμαι παρών, δίπλα τους. Αυτό είναι η μοναδική μου επιδίωξη. Θεωρώ ότι είναι πολύ βασικό για την εξέλιξη των παιδιών ο γονιός να είναι πάντα κοντά τους, να τα ακούει και να τα κοιτάζει στα μάτια με αγάπη και ειλικρίνεια.
Τι σας έχουν διδάξει τα παιδιά σας;
Να είμαι δυνατός και να ζητώ συγγνώμη, να είμαι θαρραλέος και να λέω την αλήθεια. Είναι ένα διαρκές μάθημα.
Ζητούσατε πιο δύσκολα συγγνώμη στο παρελθόν;
Ναι. Ήμουν, κατά κάποιον τρόπο, αδέκαστος, το οποίο δεν είναι απαραίτητα λάθος. Πάντα ήμουν και εξακολουθώ να είμαι σωστός και δίκαιος. Αυτές οι αξίες είναι θεμελιώδεις – κι αν καμιά φορά πας να τις χάσεις, ο άνθρωπός σου, ο οποίος είναι ο βράχος σου, σε επαναφέρει στον ίσιο δρόμο.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο περιοδικό HELLO! που κυκλοφορεί
Συνεντευξη: Γιαννησ Βιτσας
Φωτογράφος: Ρούλα Ρέβη
Styling: Κατερίνα Ανδρικοπούλου
Μακιγιάζ/Χτένισµα/Grooming: Κωνσταντίνα Μιχοπάνου
Video: Αντώνης Λουτσέτης
Ευχαριστούμε το Divani Caravel Hotel (Λεωφόρος Βασιλέως Αλεξάνδρου 2,
ΤΚ 161 21, Αθήνα, τηλ. 210-7207000) για τη φιλοξενία
