Είναι 16 Ιουλίου του 1988 και το Στάδιο Wembley στο Λονδίνο πάλλεται από μια ηλεκτρισμένη προσμονή. Εβδομήντα δύο χιλιάδες θεατές περιμένουν τον «Βασιλιά της Ποπ», τον Μάικλ Τζάκσον, στο απόγειο της περιοδείας του Bad. Όμως, το αληθινό δράμα δεν εκτυλίσσεται στη σκηνή, αλλά στα παρασκήνια. Εκεί, η πριγκίπισσα Νταϊάνα, η γυναίκα που μαγνήτιζε τον πλανήτη όσο κανείς άλλος, ετοιμάζεται να συναντήσει το είδωλό της.
Λίγο πριν ξεκινήσει η συναυλία, ο Μάικλ Τζάκσον ένιωθε μια ασυνήθιστη νευρικότητα. Γνωρίζοντας πως η Νταϊάνα και ο Κάρολος θα βρίσκονταν στο βασιλικό θεωρείο, είχε πάρει μια απόφαση της τελευταίας στιγμής: να αφαιρέσει από το setlist το τραγούδι «Dirty Diana».
Παρά το γεγονός ότι το κομμάτι αναφερόταν στις επίμονες groupies και όχι στην πριγκίπισσα της Ουαλίας, ο Μάικλ φοβόταν πως ο τίτλος και μόνο θα μπορούσε να θεωρηθεί προσβλητικός για την υψηλή προσκεκλημένη του. Ήταν μια κίνηση σεβασμού, μια υποχώρηση του καλλιτέχνη μπροστά στο στέμμα.
Όταν τελικά συναντήθηκαν στα παρασκήνια, η Νταϊάνα, με το χαρακτηριστικό της ντροπαλό χαμόγελο, πλησίασε τον Τζάκσον. Ο Μάικλ, σχεδόν υπνωτισμένος από την παρουσία της, την χαιρέτησε με βαθιά υπόκλιση. Τότε, εκείνη του ψιθύρισε μια ερώτηση που τον άφησε άναυδο.
«Θα τραγουδήσεις το Dirty Diana απόψε;» τον ρώτησε. «Όχι, το αφαίρεσα από το πρόγραμμα για εσάς», απάντησε εκείνος αμήχανα. Η αντίδρασή της ήταν άμεση και αφοπλιστική.
Όχι! Σε παρακαλώ, τραγούδησέ το! Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι!
Ο MJ έμεινε άφωνος. Η γυναίκα που το Πρωτόκολλο προσπαθούσε να περιορίσει σε καλούπια, του ζητούσε να τραγουδήσει τον πιο προκλητικό του ύμνο. Ήταν πολύ αργά όμως για να αλλάξει ξανά το πρόγραμμα των μηχανημάτων και της ορχήστρας, και έτσι το τραγούδι δεν ακούστηκε ποτέ εκείνο το βράδυ, αφήνοντας μια γλυκόπικρη αίσθηση ανεκπλήρωτης επιθυμίας.
Σε μια γωνιά, ο πρίγκιπας Κάρολος παρατηρούσε τη σκηνή με μια έκφραση ανάμεσα στην περιέργεια και την αμηχανία. Για τον Κάρολο, ο κόσμος του Μάικλ Τζάκσον ήταν ένας γρίφος. Ο Μάικλ του χάρισε δύο δερμάτινα μπουφάν της περιοδείας για τους πρίγκιπες Ουίλιαμ και Χάρι, καθώς και μια πλατινένια πλακέτα.
Ο Κάρολος, προσπαθώντας να δείξει ενδιαφέρον για την τέχνη του καλεσμένου του, ρώτησε τον Τζάκσον για τη διαδικασία της δημιουργίας. Όμως, όπως περιέγραψαν αργότερα αυτόπτες μάρτυρες, ο πρίγκιπας έμοιαζε σαν να προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει έναν ξένο πολιτισμό. «Είναι πολύ… λαμπερά όλα αυτά, έτσι δεν είναι;» φέρεται να σχολίασε με τη χαρακτηριστική βρετανική του συγκράτηση, την ώρα που η Νταϊάνα δίπλα του έλαμπε από γνήσιο ενθουσιασμό.
Χρόνια αργότερα, ο Μάικλ Τζάκσον θα μιλούσε για εκείνη τη συνάντηση με όρους σχεδόν μεταφυσικούς. Στην αυτοβιογραφία του και σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις, περιέγραψε την Νταϊάνα ως μια «αδελφή ψυχή».
«Ήταν μια από τις πιο γλυκές και όμορφες γυναίκες που έχω γνωρίσει ποτέ», είπε ο Μάικλ. «Είχαμε μια κοινή μοίρα. Καταλάβαινε τι σημαίνει να μην έχεις ιδιωτική ζωή, να σε κυνηγούν παντού. Με πήρε τηλέφωνο αργότερα, στη μέση της νύχτας, και μιλούσαμε για ώρες για τα παιδιά, για τους παπαράτσι, για το πώς είναι να νιώθεις μόνος σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο».
Ο Μάικλ περιέγραψε τη σχέση τους ως μια βαθιά φιλία που τρεφόταν από την αμοιβαία κατανόηση της απομόνωσης που φέρνει η υπερβολική δόξα. Την ημέρα του θανάτου της, το 1997, ο Τζάκσον δήλωσε πως ο κόσμος έχασε «τον πιο αληθινό του άγγελο».
