22 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που η Ρένα Βλαχοπούλου έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και το τραγούδι. Παρότι πέρασαν περισσότερες από δύο δεκαετίες από τον θάνατό της, η σπουδαία καλλιτέχνιδα εξακολουθεί να χαρίζει γέλιο, συγκίνηση και νοσταλγία μέσα από τις ταινίες και τις ερμηνείες της, που παραμένουν διαχρονικές.
Η Ρένα Βλαχοπούλου δεν υπήρξε απλώς μία αγαπημένη κωμική ηθοποιός, αλλά μια πολυτάλαντη καλλιτέχνιδα, με σπουδαία πορεία στο τραγούδι, στο θέατρο και στον κινηματογράφο, καταφέρνοντας να εξελιχθεί σε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά.
Από την Κέρκυρα στα μεγαλύτερα θέατρα της Ελλάδας
Η Ρένα (Ειρήνη) Βλαχοπούλου γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 28 Ιουλίου 1923, σε μια πολύτεκνη οικογένεια μικρασιατικής καταγωγής. Από πολύ μικρή ήρθε σε επαφή με τη μουσική, όταν ακολουθούσε τον πατέρα της σε αρχοντικά του νησιού, όπου άκουγε δίσκους και έπαιζε πιάνο. Σε ηλικία μόλις 16 ετών έκανε τις πρώτες της εμφανίσεις ως τραγουδίστρια, ενώ λίγο αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε επαγγελματικά την καριέρα της. Ο Μίμης Τραϊφόρος ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που διέκριναν το ταλέντο της, δίνοντάς της την ευκαιρία να εμφανιστεί στο βαριετέ «Όασις».
Η πορεία της, ωστόσο, σημαδεύτηκε από μια μεγάλη προσωπική τραγωδία. Λίγες ημέρες μετά την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, οι γονείς της σκοτώθηκαν κατά τον βομβαρδισμό της Κέρκυρας, μια απώλεια που τη συνόδευε σε όλη της τη ζωή.
Η «βασίλισσα της τζαζ»
Πριν ακόμα καθιερωθεί ως ηθοποιός, η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ήδη γίνει γνωστή ως τραγουδίστρια. Η συνεργασία της με τον συνθέτη Γιάννη Σπάρτακο ανέδειξε τη μοναδική φωνή της, χαρίζοντάς της τον χαρακτηρισμό «βασίλισσα της τζαζ».
Το τραγούδι «Θα σε πάρω να φύγουμε» έγινε τεράστια επιτυχία, ενώ οι εμφανίσεις της την οδήγησαν σε μεγάλες περιοδείες στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ίδια εντυπωσίαζε όχι μόνο με τη σκηνική της παρουσία αλλά και με την ευχέρειά της στις ξένες γλώσσες, καθώς μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά με εξαιρετική προφορά.
Η απόλυτη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου
Η μεγάλη στροφή στην καριέρα της ήρθε τη δεκαετία του ’60, όταν ο ελληνικός κινηματογράφος γνώριζε τη μεγαλύτερη άνθησή του. Η συμμετοχή της στην ταινία «Μερικοί το προτιμούν κρύο» το 1962 αποτέλεσε σταθμό, καθώς την καθιέρωσε ως μία από τις κορυφαίες πρωταγωνίστριες των μουσικών κωμωδιών.
Ακολούθησαν τεράστιες εμπορικές επιτυχίες που έγραψαν ιστορία:
«Κάτι να καίει»
«Η χαρτοπαίχτρα»
«Κορίτσια για φίλημα»
«Φωνάζει ο κλέφτης»
«Ραντεβού στον αέρα»
«Η ζηλιάρα»
«Βίβα Ρένα»
«Παριζιάνα»
«Μια τρελή… τρελλή… σαραντάρα»
«Η θεία μου η χίπισσα»
«Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»
Με το μοναδικό της ταμπεραμέντο, το αυθεντικό χιούμορ, τις ατάκες που έμειναν στην ιστορία και την εκφραστικότητά της, κατάφερε να δημιουργήσει έναν ξεχωριστό υποκριτικό χαρακτήρα που δεν αντιγράφηκε ποτέ.
Μια σπουδαία παρουσία στο θέατρο
Παράλληλα με τον κινηματογράφο, διέγραψε μια εντυπωσιακή πορεία και στο θέατρο. Συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς της εποχής, συμμετείχε σε περισσότερες από 120 θεατρικές παραστάσεις και πρωταγωνίστησε σε επιθεωρήσεις, μουσικές κωμωδίες και μεγάλες παραγωγές.
Η ίδια είχε δηλώσει αρκετές φορές πως αρχικά δεν είχε φανταστεί ότι θα γινόταν ηθοποιός, αφού το πρώτο της πάθος ήταν το τραγούδι. Ωστόσο, η σκηνή ήταν τελικά εκείνη που την έκανε αγαπητή σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Η προσωπική της ζωή
Η Ρένα Βλαχοπούλου παντρεύτηκε τρεις φορές, με τελευταίο σύζυγό της τον επιχειρηματία Γιώργο Λαφαζάνη, με τον οποίο έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της. Παρότι δεν απέκτησε παιδιά, είχε δημιουργήσει έναν στενό κύκλο αγαπημένων ανθρώπων και παρέμεινε ιδιαίτερα αγαπητή στους συναδέλφους της.
Όσοι τη γνώρισαν από κοντά μιλούσαν για έναν άνθρωπο με έντονο ταπεραμέντο, αυθεντικότητα και εξαιρετικό επαγγελματισμό.
Το τέλος μιας μεγάλης διαδρομής
Η υγεία της επιδεινώθηκε σταδιακά τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Στις 16 Ιουλίου 2004 εισήχθη στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών προκειμένου να υποβληθεί σε επέμβαση μετά από διάτρηση στομάχου, που συνδέθηκε με υποτροπή του σακχαρώδη διαβήτη από τον οποίο έπασχε επί χρόνια.
Η Ρένα Βλαχοπούλου έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουλίου 2004, σε ηλικία 81 ετών. Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν, ο θάνατός της προήλθε από αιφνίδια καρδιακή ανακοπή, ενώ τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν σε κωματώδη κατάσταση. Η κηδεία της τελέστηκε δημοσία δαπάνη, παρουσία πλήθους κόσμου και συναδέλφων της, ενώ στην ιδιαίτερη πατρίδα της, την Κέρκυρα, τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά ως ένδειξη τιμής και πένθους.
Το συγκινητικό βίντεο της Finos Film
Με ένα ιδιαίτερα συγκινητικό αφιέρωμα τίμησε η Φίνος Φιλμ τη μνήμη της Ρένας Βλαχοπούλου, με αφορμή τη συμπλήρωση 22 χρόνων από την ημέρα που η σπουδαία ηθοποιός έφυγε από τη ζωή.
Συγκεκριμένα, δημοσίευσε στα social media ένα βίντεο με μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές της αγαπημένης ηθοποιού από τον ελληνικό κινηματογράφο. Πρόκειται για τη χαρακτηριστική σκηνή όπου δηλώνει με χιούμορ πως είναι… 22 ετών, μια ατάκα που έχει μείνει διαχρονική.
Στη λεζάντα της ανάρτησης αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Όταν η Ρένα είχε κέφια, απογείωνε σενάρια και έγραφε ιστορία ακόμα και σε μια σκηνή. Σήμερα, 22 χρόνια από τη μέρα που έφυγε, δηλώνει ετών 22 σε μια από τις αγαπημένες σκηνές του ελληνικού σινεμά».
Η Ρένα που δεν ξεχάστηκε ποτέ
Η προσφορά της στις τέχνες αναγνωρίστηκε και επίσημα όσο ακόμη βρισκόταν στη ζωή. Το 2003 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα, ενώ το θέατρο του Μον Ρεπό στην Κέρκυρα πήρε το όνομά της.
Είκοσι δύο χρόνια μετά τον θάνατό της, η Ρένα Βλαχοπούλου εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για τον ελληνικό πολιτισμό. Οι ταινίες της προβάλλονται αδιάκοπα, οι ατάκες της περνούν από γενιά σε γενιά και το κοινό συνεχίζει να γελά και να συγκινείται μαζί της. Για πολλούς, δεν ήταν απλώς μία ηθοποιός. Ήταν μια σπάνια προσωπικότητα που κατάφερε να συνδυάσει το ταλέντο, το χιούμορ, τη μουσική και τη σκηνική λάμψη σε μια καριέρα που δύσκολα θα επαναληφθεί. Και ίσως γι’ αυτό, η Ρένα Βλαχοπούλου παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αγαπημένες και διαχρονικές μορφές του ελληνικού θεάματος.
