Δεν είναι μυστικό. Δηλώνω αθεράπευτη φαν του Όμηρου και η Οδύσσεια είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία όλων των εποχών. Οπότε, όταν ο Κρίστοφερ Νόλαν ανακοίνωσε ότι η νέα του ταινία θα μεταφέρει το αγαπημένο μου έπος στη μεγάλη οθόνη, μέτραγα τις μέρες μια προς μια. Έκλεισα εισιτήριο στο θερινό σινεμά με το που άνοιξε η προπώληση, έτοιμη να απολαύσω την προβολή κάτω από τα αστέρια με την ανυπομονησία στο κόκκινο. Αλλά…
Η αλήθεια είναι πως είχα βάλει τον πήχη όχι απλά ψηλά, αλλά στον Όλυμπο. Περίμενα το απόλυτο 10/10, το αριστούργημα της δεκαετίας. Δυστυχώς, βγαίνοντας από το σινεμά μετά από 3 ολόκληρες ώρες, το συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα.
Τρεις ώρες ταινία δεν το λες και εύκολο…
Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: οι 3 ώρες φάνηκαν σε εμένα. Και δυστυχώς, όχι απλά φάνηκαν, αλλά τις ένιωσα στο πετσί μου. Ο Νόλαν επέλεξε μια αφήγηση που σε πολλά σημεία έκανε αρκετή κοιλιά, με στοχαστικούς διαλόγους και αργά πλάνα που κούραζαν. Την ίδια στιγμή, όμως, ένιωθες μια περίεργη αντίθεση, καθώς κάποιες από τις πιο εμβληματικές στιγμές του ταξιδιού προσπεράστηκαν σχεδόν βιαστικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, η οποία ενώ περίμενα να με καθηλώσει, πέρασε τόσο γρήγορα που σχεδόν δεν πρόλαβα να τη χωνέψω. Η ροή ανάμεσα στις σκηνές και η μετάβαση από το ένα επεισόδιο στο άλλο ήταν κατά τόπους δυσνόητη και απότομη. Η προσπάθεια να χωρέσει ένα τεράστιο έπος σε μια ταινία δημιούργησε ένα μοντάζ που μπέρδευε τον ρυθμό αντί να τον απογειώνει.
Τεχνικό δέος, IMAX 70mm και ένας Ματ Ντέιμον που τα έδωσε όλα
Εδώ όμως πρέπει να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι (ή τα του Οδυσσέα στον Όμηρο): τεχνικά η ταινία είναι ένας οπτικοακουστικός άθλος.
Ήχος & Εφέ: Το sound design σε ταρακουνάει στην καρέκλα, ενώ τα εφέ και η φωτογραφία αποδεικνύουν γιατί η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε κάμερες IMAX 70mm.
Ερμηνείες: Ο Ματ Ντέιμον ως πολυμήχανος αλλά και βαθιά τσακισμένος από τον πόλεμο Οδυσσέας ήταν απλά φοβερός. Έδωσε μια στιβαρή, ανθρώπινη ερμηνεία, αποτυπώνοντας το βάρος των αποφάσεών του. Γενικά, όλο το καστ (από την Πηνελόπη της Αν Χάθαγουει μέχρι τον βίαιο Αντίνοο του Ρόμπερτ Πάτινσον) έδωσε το 100%. Bλέπεις στην οθόνη πόσο δύσκολο ήταν αυτό το εγχείρημα για τους ηθοποιούς.
Άργος: Η σκηνή που με διέλυσε
Αν υπάρχει μια στιγμή που θα μου μείνει χαραγμένη, είναι η επιστροφή στην Ιθάκη. Ως «σκυλομάνα», νομίζω καταλαβαίνετε απόλυτα πώς ένιωσα. Όταν ο Άργος, γέρικος και ξεχασμένος από όλους, είναι ο πρώτος που αναγνωρίζει τον αφέντη του μέσα από τη μεταμφίεση, κουνάει την ουρά του και αφήνει την τελευταία του πνοή… εκεί έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Ο Νόλαν διατήρησε την ωμή συναισθηματική δύναμη αυτής της ομηρικής στιγμής και η σκηνή ήταν απλά σπαρακτική.
Η δράση που δεν έφτασε ποτέ στο «κορύφωμα»
Εκεί που η ταινία με έχασε ξανά ήταν στην ένταση των περιπετειών. Ήθελα περισσότερη αδρεναλίνη, περισσότερο τρόμο, πιο αισθητή την απειλή των τεράτων και των στοιχείων της φύσης. Ακόμα και στο φινάλε με τους Μνηστήρες και τον Οδυσσέα, όπου η δράση και η εκδίκηση έπρεπε να χτυπήσουν ταβάνι, το αποτέλεσμα δεν με κάλυψε στο σημείο που ήθελα. Αν και υπήρχαν εντυπωσιακές μάχες, έλειπε αυτή η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και η κορύφωση που θα σε έκανε να κρατάς την αναπνοή σου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Ένα τίμιο 7/10 στην «Οδύσσεια»
Σε καμία περίπτωση η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν δεν είναι κακή ταινία. Είναι ένα γιγαντιαίο σινεφίλ τόλμημα που αξίζει να δει κανείς στη μεγαλύτερη οθόνη που θα βρει. Ωστόσο, όταν στήνεις προσδοκίες για το απόλυτο αριστούργημα, οι αδυναμίες στον ρυθμό και τη δομή φαίνονται διπλάσιες. Το 7/10 πάει με το σπαθί του στην τεχνική αρτιότητα, τη σκηνοθετική τόλμη και τους ηθοποιούς που κατέθεσαν την ψυχή τους.
