Αυτό το διττό που χαρακτηρίζει την καριέρα της, το να συνδυάζει δηλαδή το τραγούδι με την υποκριτική, το να μπορεί με χαμαιλεοντική άνεση να γλιστρά από την ιδιότητα της τραγουδίστριας σε εκείνη της ηθοποιού, ανάμεσα στη Δήμητρα και την Demy, στο μικρό κορίτσι που λάτρευε να τραγουδά και στην πανέμορφη νέα γυναίκα που έχει κάνει μελετημένα βήματα στην καριέρα της, αυτό ακριβώς εκφράζεται με ιδανικό τρόπο μέσα από τη συμμετοχή της στη δραματική παραγωγή του Mega «Μια νύχτα μόνο». Εκεί η Demy, που αγαπά το τραγούδι, αλλά δεν αγαπά ιδιαίτερα τη νύχτα, υποδύεται ως ηθοποιός μια λαϊκή ερμηνεύτρια. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην ντύσει με την υπέροχη φωνή της το τραγούδι «Μόνο μια νύχτα» που έγραψαν ο Νίκος Τερζής και ο Γιάννης Κότσιρας για τους τίτλους τέλους της σειράς, το οποίο κυκλοφορεί από την Panik Oxygen, όπως και η πρόσφατη δισκογραφική της δουλειά, «Δέλτα». Μέσα από τη συζήτησή μας, γίνεται φανερό πως η Demy είναι πιο κατασταλαγμένη από ποτέ για τις καλλιτεχνικές επιλογές που την εκφράζουν, αλλά και για όσα είναι πραγματικά σημαντικά και πολύτιμα στη ζωή της.
Το Hello! γιορτάζει τα 20 χρόνια κυκλοφορίας του… Εσάς τι σας αρέσει να γιορτάζετε στη ζωή σας; Τι είναι σημαντικό και τι επετειακό;
Να ευχηθώ, κατ’ αρχάς, να τα εκατοστήσετε, με ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες! Η αλήθεια είναι ότι οι γιορτές και οι επέτειοι με αγχώνουν λίγο. Νομίζω ότι νιώθω μια πίεση ότι πρέπει να είναι ξεχωριστή αυτή η ημέρα και να συμβεί κάτι τελείως διαφορετικό, και αυτό κάπως με «μουδιάζει». Παρ’ όλα αυτά, μεγαλώνοντας, προσπαθώ να χαίρομαι περισσότερο κάποιες ιδιαίτερες περιστάσεις και τις επιτυχίες, αλλά και να είμαι πιο πολύ παρούσα στις απλές καθημερινές στιγμές και στην ομορφιά που υπάρχει σε αυτές, να μην περιμένω δηλαδή μια επέτειο για να γιορτάσω. Γιατί ο χρόνος είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε.
Έχετε νιώσει ποτέ μοιρασμένη ανάμεσα στο τραγούδι και στην υποκριτική, ανάμεσα στο θέατρο και στην τηλεόραση;
Έχουν υπάρξει αρκετές στιγμές κατά τις οποίες ένιωσα πίεση προκειμένου να επιλέξω, γιατί πολλές φορές, όταν κάνω το ένα, αναπόφευκτα αφήνω κάτι άλλο πίσω, τουλάχιστον για εκείνη την περίοδο. Έχω καταλήξει, όμως, ότι αναγκαστικά θα μοιράζομαι ανάμεσα σε αυτά που αναφέρατε, αφού όλα είναι πράγματα που αγαπώ και θέλω να συνεχίσω να χτίζω και να εξελίσσομαι μέσα σε αυτά.
Έχοντας δοκιμαστεί σε τόσο πολλά και διαφορετικά πράγματα, πού ακουμπά τελικά η καρδιά σας;
Με τα χρόνια παρατηρώ και καταλαβαίνω τι με γεμίζει περισσότερο, αλλά αυτό φυσικά δεν είναι στατικό, αλλάζει συνεχώς. Νομίζω ότι κάθε φορά που δίνομαι λίγο παραπάνω στο ένα, αργά ή γρήγορα μου λείπει το άλλο. Το τραγούδι παραμένει η μεγάλη και πρώτη μου αγάπη, αλλά η υποκριτική τα τελευταία χρόνια νιώθω ότι γεμίζει κάποια άλλα κενά. Ο συνδυασμός και των δύο που προσφέρει το μιούζικαλ είναι μαγικός, και είμαι πολύ τυχερή που έχω την ευκαιρία να το κάνω. Τελευταία ωστόσο νιώθω και την ανάγκη να ασχοληθώ με πράγματα που έχουν μόνο πρόζα και καθόλου τραγούδι.
Τι σας κινητοποιεί στις καλλιτεχνικές σας αποφάσεις;
Όταν μου γίνεται μια πρόταση, παρατηρώ το πώς νιώθω όταν φαντάζομαι τον εαυτό μου να κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά. Προσπαθώ να ξεχωρίσω το φόβο ή το όποιο καλλιτεχνικό άγχος από ένα βαθύτερο ένστικτο αυτοπροστασίας που με προειδοποιεί ότι πρόκειται όντως για κάτι που δεν με εκφράζει. Δεν είναι πάντα εύκολο. Θέλει να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και ξεκάθαρος με τους στόχους σου κάθε στιγμή.
Έχετε υπάρξει φιλόδοξη; Κι αν ναι, ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας;
Μάλλον συγκρατημένα φιλόδοξη. Από μικρή έβαζα στόχους και πολλούς από αυτούς τους πέτυχα πολύ γρήγορα. Αργότερα απέκτησα και φιλοδοξίες άσχετες με τα επαγγελματικά, όπως το να εξελίσσομαι ως άνθρωπος κάθε μέρα, να δίνω παραπάνω χρόνο στον εαυτό μου και στην προσωπική μου ζωή και να μπορώ να είμαι ευχαριστημένη ανεξάρτητα από τις επιτυχίες και την επίτευξη στόχων.
Το τραγούδι υπάρχει ακόμη ερασιτεχνικά μέσα σας, με την ίδια φλόγα όπως όταν ήσαστε μικρούλα;
Έχω καταλάβει ότι όταν κάτι γίνεται επάγγελμα μπορεί να χάσει τη μαγεία με την οποία το έχεις ονειρευτεί και οραματιστεί. Έχουν υπάρξει στιγμές μέσα στα χρόνια που αυτή η φλόγα μέσα μου σίγησε επικίνδυνα πολύ. Το σεβάστηκα και του έδωσα χρόνο· χρόνο να μου λείψει και να επιστρέψει η ανάγκη μου να το κάνω ξανά.
Μεγαλώσατε και ωριμάσατε από μικρό κορίτσι σε μια νέα γυναίκα σχεδόν παράλληλα με την καριέρα σας. Πώς το βιώσατε αυτό; Τι χρειάστηκε να ξεπεράσετε και να θυσιάσετε και τι θεωρείτε κέρδος;
Σίγουρα θυσίασα την ανεμελιά των φοιτητικών χρόνων, της ηλικίας εκείνης που σε γενικές γραμμές τα περισσότερα παιδιά δεν φέρουν ακόμη την ευθύνη μιας καριέρας. Οι ρυθμοί με τους οποίους δούλευα τότε προϋπέθεταν πολλές θυσίες στην προσωπική μου ζωή. Κέρδος είναι όλα όσα έχω ζήσει αυτά τα χρόνια, οι δουλειές για τις οποίες είμαι περήφανη, η αγάπη του κόσμου –που δεν τη θεωρώ καθόλου δεδομένη– και εμπειρίες και βιώματα που δεν φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα.
Είστε από τις πρώτες καλλιτέχνιδες που μίλησαν ανοιχτά για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή από την οποία πάσχετε από πολύ μικρή. Γιατί αποφασίσατε να το εξομολογηθείτε δημόσια;
Να διευκρινίσουμε ότι το OCD είναι αρκετά συχνό, με διάφορα επίπεδα στην εκδήλωσή του. Για μένα δεν ήταν ποτέ ταμπού όλα αυτά τα θέματα, γι’ αυτό και η απόφασή μου να το μοιραστώ δεν ήταν κάτι που απαιτούσε ιδιαίτερη σκέψη ή προετοιμασία. Μου βγήκε πολύ αυθόρμητα, καθώς στις συνεντεύξεις μου προσπαθώ να είμαι ειλικρινής και όσο περισσότερο μπορώ ο εαυτός μου. Δεν περίμενα την έκταση και τον αντίκτυπο που είχε τελικά. Κατάλαβα εκ των υστέρων πόσο σημαντικό είναι να είμαστε ανοιχτοί και ευάλωτοι και να μοιραζόμαστε τις ρωγμές που μας ενώνουν με τους γύρω μας. Πάντα με συγκινούσε η ιδέα ότι η ανθρώπινη εμπειρία έχει περισσότερα κοινά από διαφορές και ότι στο βάθος όλοι έχουμε, πάνω-κάτω, παρόμοιες ανησυχίες.
Πόσο προσέχετε τον εαυτό σας και με ποιον τρόπο;
Θα έλεγα ότι πια προσέχω περισσότερο το μέσα μου. Ασχολούμαι φυσικά με την εικόνα μου, ειδικά όταν το απαιτεί η δουλειά, αλλά στην καθημερινότητα δίνω περισσότερο βάση στην ψυχική και τη διανοητική μου ευεξία παρά στην αψεγάδιαστη εμφάνιση του δέρματός μου. Φυσικά, αυτά εξαρτώνται και από τη φυσική μας κατάσταση, γι’ αυτό και προσπαθώ να τρώω καλά και να κινούμαι κάνοντας διάφορα είδη γυμναστικής ανάλογα με τη διάθεσή μου.
Η σχέση σας με το beauty routine και τη μόδα ποια είναι;
Τελευταία, στην καθημερινότητά μου τα έχω απλοποιήσει και τα δύο. Με εκφράζουν η απλότητα και η φυσικότητα σε πολλά πράγματα. Στη μόδα αγαπώ πολύ τα ’60s και τα ’90s και μου αρέσει να εντάσσω στοιχεία τους στο ντύσιμό μου, ακόμα και αν είναι με πολύ διακριτικό τρόπο. To beauty routine μου είναι πολύ εξατομικευμένο, ανά περίοδο βρίσκω τι ταιριάζει στο δέρμα μου, αλλά πάντα δίνω έμφαση στο πολύ καλό ντεμακιγιάζ και στην ισορροπημένη χρήση προϊόντων.
Ποια είναι η αγαπημένη σας καθημερινή συνήθεια και ποια η πολυτέλεια που επιτρέπετε στον εαυτό σας;
Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκινήσω την ημέρα μου χωρίς να πιω τον καφέ μου και να φάω ένα καλό πρωινό – δεν τα παραλείπω ποτέ. Πολυτέλεια είναι να αφιερώνω λίγο χρόνο σε πράγματα που δεν σχετίζονται με τη δουλειά ή που φαινομενικά δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Για παράδειγμα, να κάνω έναν περίπατο, να καθίσω στον ήλιο κοιτάζοντας τον ουρανό, να διαβάσω ένα βιβλίο.
Ποιος είναι ο πιο κοντινός σας άνθρωπος;
Η οικογένειά μου. Οι γονείς μου, η αδελφή μου, η ξαδέρφη μου και η κολλητή μου. Και αρκετοί καλοί φίλοι που μπορεί να μη μιλάμε κάθε μέρα, αλλά ξέρω ότι είναι εκεί και τους νιώθω κοντά μου.
Αγάπη και έρωτας μπορούν να συνυπάρξουν;
Δεν τα ξεχωρίζω, τουλάχιστον μέχρι τώρα. Για μένα, ο έρωτας είναι πάντα σημαντικός. Αντιλαμβάνομαι ότι με το χρόνο μετουσιώνεται σε κάτι πιο βαθύ, ήσυχο, ουσιαστικό, αλλά στόχος μου είναι ο έρωτας, με την έννοια του θαυμασμού, του ενθουσιασμού και του ρομαντισμού, να υπάρχει πάντα.
Σε ποιο από τα δύο πιστεύετε περισσότερο;
Συνεχίζω να πιστεύω στην αγάπη και στον έρωτα που αντέχουν στο χρόνο και πάντα συγκινούμαι όταν βλέπω ζευγάρια μεγαλύτερης ηλικίας να κρατιούνται από το χέρι και να κοιτάζονται στα μάτια.
