Μια καλλιτεχνική συνάντηση που ξεκίνησε σχεδόν τυχαία και τελικά άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μουσική θυμήθηκε ο Νίκος Βουρλιώτης, μιλώντας για τη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Ο μουσικός και τραγουδιστής βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και αναφέρθηκε στην ιστορία πίσω από το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», ένα τραγούδι που απέκτησε ιδιαίτερη σημασία για τους δύο καλλιτέχνες, καθώς βασίστηκε σε κάτι που είχαν κοινό από την αρχή: τη γειτονιά όπου μεγάλωσαν.
Η κουβέντα, ωστόσο, δεν έμεινε μόνο στη μουσική. Ο Νίκος Βουρλιώτης γύρισε πίσω στα χρόνια εκείνα και μίλησε για τις έντονες κοινωνικές διαφορές που, όπως υποστήριξε, υπήρχαν ανάμεσα στο κέντρο της Αθήνας και τα δυτικά προάστια.
Όπως εξήγησε, η γνωριμία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη εξελίχθηκε σε συνεργασία χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιος ιδιαίτερος σχεδιασμός από την πλευρά του. Η αφορμή δόθηκε όταν ο Μαζωνάκης τού πρότεινε να κάνουν μαζί περιοδεία. Από εκεί και πέρα, οι δύο τους άρχισαν να αναζητούν έναν τρόπο ώστε να εμφανίζονται μαζί και να παρουσιάζουν κάτι κοινό στο πρόγραμμα.
«Ενώ όλα τα υπόλοιπα τα είχα προσπαθήσει πολύ, τη συνεργασία με τον Γιώργο Μαζωνάκη δεν την προσπάθησα, προέκυψε. Υπήρξε τότε μια πρόταση από την πλευρά του Γιώργου να κάνουμε μια περιοδεία μαζί. Και στο πλαίσιο της περιοδείας είπαμε ότι πρέπει κάποια στιγμή να βγαίνουμε και να λέμε κάτι μαζί», είπε αρχικά ο Νίκος Βουρλιώτης.
Η λύση ήρθε μέσα από ένα τραγούδι που θα μπορούσε να τους εκφράζει και τους δύο. Το γεγονός ότι βρίσκονταν περίπου στην ίδια ηλικία και είχαν μεγαλώσει στην ίδια πλευρά της πόλης ήταν, σύμφωνα με τον Βουρλιώτη, το πιο αυθεντικό κοινό σημείο που μπορούσαν να αξιοποιήσουν καλλιτεχνικά.
«Εκεί, λοιπόν, δημιουργήθηκε η ανάγκη να γραφτεί ένα τραγούδι, με το οποίο να «συναντηθούμε». Εντάξει, τι άλλο θα μπορούσε να είναι κοινό στοιχείο, το οποίο να μπορούν να συναντηθούν δύο άνθρωποι, 26 ο Γιώργος, 28 εγώ, εκτός από τη γειτονιά τους, την κοινή τους γειτονιά; Το σημείο αναφοράς!». Έτσι, η κοινή τους καταγωγή δεν έμεινε απλώς ως μια προσωπική λεπτομέρεια, αλλά μετατράπηκε σε βασικό συστατικό της συνεργασίας τους και τελικά σε τραγούδι.
Στη συνέχεια, ο Νίκος Βουρλιώτης μίλησε για μια εποχή κατά την οποία, όπως περιέγραψε, η καταγωγή από τα δυτικά προάστια μπορούσε να λειτουργήσει ως κοινωνική «ταμπέλα». Αναφερόμενος στις εμπειρίες που έζησε μεγαλώνοντας, έκανε λόγο για έναν διαχωρισμό ανάμεσα στην Αθήνα και τις περιοχές δυτικά του Κηφισού, τον οποίο χαρακτήρισε ιδιαίτερα σκληρό.
«Η γραμμή του ποταμού, που χώριζε την Αθήνα με τα δυτικά προάστια, ήταν ένα άτυπο Απαρτχάιντ, με κάποιο τρόπο έκανε έναν διαχωρισμό που ήταν πολύ σκληρός και δεν είμαι υπερβολικός σε αυτό που λέω. Με τα χρόνια, όλα αυτά διαφοροποιήθηκαν, άλλαξε η κοινωνία μας, άλλαξαν τα δεδομένα. Εμείς ζήσαμε αυτό το ρατσισμό, υπήρχαν πολλοί στη γειτονιά που δεν έλεγαν ότι είμαστε από την Αγία Βαρβάρα, δεν τολμούσαν. Δεν τολμούσαν να πουν ότι είμαστε από τον Κορυδαλλό, γιατί η αντίδραση θα ήταν “από μέσα;”».
