Υπάρχουν φορές που ένας καλλιτέχνης πηγαίνει στη Eurovision με στόχο να κερδίσει τον διαγωνισμό. Και υπάρχουν φορές που κάποιος κερδίζει κάτι μεγαλύτερο πριν καν ανέβει στη σκηνή. Ο Ακύλας φαίνεται πως ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Το “Ferto” έκανε ένα εκατομμύριο προβολές στο YouTube μέσα στο πρώτο 24ωρο. Τα media τον αγκάλιασαν σχεδόν αμέσως. Τα social media γέμισαν βίντεο, reactions και αποσπάσματα από τις εμφανίσεις του. Όμως το πιο εντυπωσιακό δεν είναι οι αριθμοί ούτε τα στοιχήματα που τον θέλουν ήδη ψηλά. Είναι κάτι πολύ πιο σπάνιο για την ελληνική πραγματικότητα: η σχεδόν καθολική αποδοχή.
Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένας queer εκπρόσωπος της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται με ειρωνεία, καχυποψία ή οργανωμένο χλευασμό. Και αυτό δεν συνέβη επειδή ξαφνικά η κοινωνία έγινε ιδανική ή απόλυτα προοδευτική. Συνέβη γιατί ο Ακύλας κατάφερε να παρουσιαστεί με έναν τρόπο απόλυτα αληθινό. Δεν έκρυψε τίποτα από τον εαυτό του, δεν προσπάθησε να «μαλακώσει» την εικόνα του για να γίνει πιο εύπεπτος. Αντίθετα, πήρε όλα όσα τον κάνουν διαφορετικό και τα μετέτρεψε σε καλλιτεχνική ταυτότητα.
Τα αυτάκια, τα γυαλιά, οι μπότες, ο χορός, το styling, η συνολική περσόνα είναι η προσωπική του αισθητική, προσωπική του εργασία. Το σημαντικότερο είναι ότι πίσω από την εικόνα υπάρχει τραγούδι.
Το “Ferto” δεν στηρίζεται μόνο σε ένα viral concept. Έχει περιεχόμενο, ένταση και στίχους που ακουμπούν μια κοινωνία κουρασμένη από την υπερπροσπάθεια και τη διαρκή ανάγκη να τα θέλει όλα. Η επιτυχία του δεν είναι τυχαία ούτε αποκλειστικά επικοινωνιακή.
Αυτό που κάνει την ιστορία του ακόμη πιο ιδιαίτερη είναι το σημείο από το οποίο ξεκίνησε. Στη φετινή Eurovision, σχεδόν όλοι οι διαγωνιζόμενοι έχουν ήδη μια διαδρομή γεμάτη προβολή, όπως η Ντέλτα Γκούντραμ της Αυστραλίας, η Λίντα Λαμπένιους από τη Φιλανδία, ο Σαλ Ντα Βίντσι από την Ιταλία, που έχουν χιλιόμετρα πορείας. Ολοι έχουν επαγγελματική αναγνώριση, ακόμα και η 17χρονη Μονρόε από τη Γαλλία. Άλλοι μεγάλωσαν μέσα στη μουσική βιομηχανία, άλλοι έγιναν γνωστοί μέσα από τεράστια talent shows, άλλοι προσπαθούν χρόνια με οργανωμένες ομάδες πίσω τους.
Ο Ακύλας δεν είχε τίποτα από αυτά. Δεν είχε μεγάλο βιογραφικό, ούτε έτοιμο μηχανισμό. Πριν από τον εθνικό τελικό της ΕΡΤ ήταν ένας νέος άνθρωπος που προσπαθούσε μόνος του να επιβιώσει μέσα στη μουσική. Δούλεψε σε κρουαζιερόπλοια ως τραγουδιστής για σχεδόν δύο χρόνια, τραγουδώντας καθημερινά διαφορετικά είδη μουσικής, αποκτώντας εμπειρία και αντοχή μέσα από εξαντλητικά προγράμματα. Πέρασε από το “The Voice”, εμφανίστηκε στην underground σκηνή της Αθήνας, τραγούδησε στο Thessaloniki Pride, ανέβαζε διασκευές στο TikTok μέχρι να αρχίσει ο κόσμος να τον προσέχει.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το στοιχείο που κάνει τόσο κόσμο να ταυτίζεται μαζί του. Στο Instagram του δεν έβλεπες μια κατασκευασμένη διασημότητα. Έβλεπες φωτογραφίες από διακοπές με σκηνές, βίντεο να τραγουδά με φίλους στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, στιγμές μιας ζωής κανονικής. Ξαφνικά, αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε στο κέντρο της δημοσιότητας, με πίεση, προσδοκίες και τεράστια έκθεση. Και κλήθηκε να τα διαχειριστεί όλα. Και το έκανε, σαν έτοιμος από καιρό. Με τη χαρά που έχουν τα παιδιά που ανακαλύπτουν τον κόσμο, με την ταπεινότητα ανθρώπου που έχει τη σοφία να ξέρει πως η αγάπη είναι το βραβείο, με την εργατικότητα ενός επαγγελματία και την προσήλωση ενός στρατιώτη. Σπάνιες αρετές η κάθε μια μόνη της, πόσο μάλλον αν συγκεντρώνονται όλες μαζί σε έναν άνθρωπο.
Το πιο δύσκολο στη σύγχρονη δημοσιότητα δεν είναι να γίνεις γνωστός. Είναι να παραμείνεις συμπαθής όταν όλοι σε κοιτούν. Ο Ακύλας μέχρι στιγμής το καταφέρνει, γιατί δεν δείχνει να παίζει έναν ρόλο. Δείχνει να έχει πλήρη επίγνωση του ποιος είναι και τι θέλει να εκφράσει.
Γι’ αυτό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Eurovision, ο Ακύλας έχει ήδη κερδίσει κάτι ουσιαστικότερο. Κατάφερε να κάνει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων στην Ελλάδα να υποστηρίξει έναν καλλιτέχνη όχι παρά τη διαφορετικότητά του, αλλά μαζί με αυτήν. Και αυτό, για τα ελληνικά δεδομένα, είναι ίσως η πιο σημαντική νίκη απ’ όλες.
